frchito

Archive for Abril, 2010|Monthly archive page

ARAW NA GINAWA NG PANGINOON!

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Panahon ng Pagkabuhay,Taon K on Abril 8, 2010 at 07:26

Ikalawang Linggo ng Pagkabuhay(K)
Abril 11, 2010

Mga Pagbasa: Gawa 5:12-16 / pahayag 1:9-11a, 12-13, 17-19 / Juan 20:19-31

Tinatapos natin ngayon ang oktaba ng Pascua, ang ikawalong araw matapos ang dakilang kapistahan ng pagkabuhay. Ang tatlong pagbasa ay pawang may kinalaman sa isang hanay ng mga pagbabago at pagpapanibagong dulot ng muling pagkabuhay ni Kristo.

Sa unang pagbasa mula sa Gawa, sinasaad ang mga kababalaghang naganap sa pamamagitan ng mga apostol … “at dumating din ang maraming taong buhat sa mga bayang kanugnog ng Jerusalem, dala ang kanilang maysakit at mga pinahihirapan ng masasamang espiritu; at silang lahat ay pinagaling.”

Sa ikalawang pagbasa mula sa Pahayag, malinaw namang ipinahahayag ang batayan ng lahat ng bagong katotohanang ito – ang katotohanang si Kristong muling nabuhay ay “ang simula at ang wakas, at ang nabubuhay!”

Subali’t hindi lahat ay nakapansin sa mga bagong bagay na naganap. Mayroong naiwan kumbaga. Mayroong medyo nadehado at hindi nakakuha nang ganap sa mga kababalaghang nangyari.

Isa na rito si Tomas. Wala siya nang unang nagpakita ang Panginoong muling nabuhay. Hindi siya lubos na nagtiwala sa mga balitang dumating sa kanya. Gusto niyang magsigurado. Gusto niyang makatiyak.

Si Tomas ay puedeng maging larawan ng kung ano tayo ngayon … mga taong sinasagian ng lahat ng uri ng pagdududa at sari-saring pagtatanong. Marami tayong tanong kung may malasakit pa ba kaya ang Diyos sa kanyang nilikha. Sunod-sunod ang mga trahedya sa iba-ibang bahagi ng mundo. Sa ating bayan, ang pinakamasahol na trahedya ng politika ay patuloy na namamayagpag sa bayan, ang mga nagpapakilalang mga tagapagtaguyod ng kapakanan ng mga mahihirap ay silang unang-unang pinagdududahan ng balana.

Iisa ang namumuong diwa sa ating isipan … buhay ba kaya ang Diyos at may malasakit pa ba kaya siya sa atin?

Ito ang lambong na tinanggal sa ating mga mata sa araw na ito. Ito ang dahilan kung bakit sa tradisyon ng banal na kasulatan, ang araw na ito ay tinatawag na araw ng Panginoon, araw na nilikha ng Diyos.

Nguni’t mula sa parehong Kasulatan natin matutunghayan ang kasagutan sa mga katanungan natin. At ang malinaw na tugon ay walang iba kundi ito … Darating ang araw ng Panginoon, ang araw na itinakda niya, araw na hindi nagdidipende sa tao at hindi natin maitatakda.

Matagal na panahon ang hinintay ng bayan ng Diyos. Matagal silang umasa at naghintay. Sa panahon natin, ito pa rin ang ating pinagdadaanan. Marami nang taon ang nagdaan magmula nang tayo ay umasa sa pagbabago sa lipunan natin. Noong kami ay mga bata pa, umasa kami sa “bagong lipunan” at “bagong bukas” ni Marcos. Makaraan ang 20 taon, umasa pa rin tayo sa malaking pagbabagong dulot ng People Power laban kay Marcos. Umasa pa rin tayo sa mga sumunod na pinuno, na pawang naging isang malaking dagok sa ating inaasam at hinahanap.

Ngayon, nalalapit na naman ang eleksyon. Puno na naman ng palsong pag-asa ang mga mangmang, ang mga madaling madala ng pangako, at pa-cute ng mga artista at mga payaso sa gobyerno. Panay ang pangako at paninirap sa isa’t isa.

Ito ba ang araw na ginawa ng Panginoon?

Panahon na upang matuto tayong lahat sa tunay na kahulugan ng pagkabuhay. Wala sa sinumang tao ang ating kaligtasan. Hindi nakasalalay sa kaninuman ang ating kinabukasan. At ang liksyon ng araw na ito ay malinaw. Siya na lumikha sa araw na ito ang tangi nating muog, haligi, at kaligtasan. Si Kristo lamang ang tanging makapagpapanibago ng buhay natin, hindi batay sa panlabas na anyo, kundi sa kaibuturan ng pagkatao natin.

Malinaw ito sa mga mahal na araw na ipinagdiwang natin. Malinaw na ang bagong buhay ay dapat magdaan sa pagkamatay sa sarili. Malinaw na walang muling pagkabuhay kung walang Biernes Santo. Walang aanihin kung walang itinanim. Walang ginhawa kung hindi dadaan sa hirap at dusa. Walang koronang maluwalhati kung walang krus na papasanin ang tanan, bilang pagtulad sa landas na tinahak ni Kristo.

Dito ngayon papasok ang magandang balita ng kaligtasan. Si Kristo ay nagdusa. Si Kristo ay namatay para sa atin, at si Kristo ay muling nabuhay.

Dapat ring ito ang maganap sa ating lipunan, sa ating sarili, sa buhay at sa bahay ng bawa’t isa. “Hanggang hindi nahuhulog ang isang butil ng trigo at namamatay, hindi ito magbubunga ng anuman.”

Madali ang mag-ingay at magpuputak sa mga liwasan sa Maynila. Madali ang magsira ng mga upuan at gamit sa pampublikong mga paaralan kung ayaw natin ang anumang balakin ng mga nasa itaas. Madali ang tumulad sa mga Ampatuan na ang problema ay sinosolusyunan lamang ng pagpaslang at pagkitil ng buhay na inosente.

Ngunit hindi ito ang liksyon ng Banal na Kasulatan. Hindi rin ito ang aral ng Mahal na Araw at ng Linggo ng muling pagkabuhay. Bagama’t mahabang lakbayin ito, ito ang araw na ginawa ng Panginoon, at hindi tayo. Ang kaligtasan ay kanyang gawain, hindi atin. At ang unang unang dapat gawin ng mga taong naghihintay at umaasa, ay ang tumalima at sumunod sa kanyang halimbawa.

Kailangan natin magdusa at mamatay tulad ng butil ng trigo, upang mabuhay at magbigay buhay sa kapwa. At kailan tayo dapat magsimula?

Sa araw na ito … “tingnan ang mga daliri ni Kristo … haplusin ang kanyang tagiliran … damahin ang kanyang pinagdaanan” … Naganap ang araw na ito sapagka’t hinarap niya ang hinihingi ng araw ng pagdurusa at pag-aalay ng sarili. At ito ay nagbunga sa dakilang araw ng tagumpay … Ito ang araw na ginawa ng Panginoon!

BAGONG BUHAY SA KABILA NG PAGKABUWAY!

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo,Mahal na Araw,Panahon ng Pagkabuhay,Taon K on Abril 2, 2010 at 11:19

Pasko ng Pagkabuhay
Abril 4, 2010

Muli na naman nagdadaan ang buong simbahan sa isang mahaba, mahirap, at masalimuot ng kalbaryo. Sa mga araw na ito, pilit na ipinagdidiinan ng liberal na mga kawani ng mass media ang diumano’y pagkakasangkot ng Santo Papa sa mga pagtatakip at pagwawalang bahala sa mga krimen ng ilang pari at taong simbahan sa larangan ng sekswalidad at pang-aabuso ng mga kabataan.

Bagama’t walang anumang dahilan o palusot ang puedeng magpatama sa isang malaking pagkakamali at kasalanan sa harapan ng Diyos at ng tao, isa ring isang pagkakamali at kawalan ng katarungan ang bahiran ang luklukan ni Pedro nang sapilitan na tila baga ang Simbahan at ang namumuno sa kanya ay ang pinaka masama nang tao sa mundo sa kapabayaan.

Nagdadaan ang Inang simbahan sa isang mahirap na antas at proseso. Muli na namang ipinapako si Kristo sa krus ng opinion popular, at walang habas na panghuhusga ng mga taong may masugid na pagnanasang gapiin at lupigin ang buong simbahang, sa kabila ng kasamaan at kasalanan ng ilan sa amin, ay nananatiling banal at naghahatid sa kabanalan.

Sa mga pagkakataong ito, mahalaga na alam ng bawa’t isa sa atin ang dapat natin katatayuan. Madali ang mabuway sa pananalasa ng sigwa at unos, hangin at daluyong ng pang-aakit ng prinsipe ng kasinungalingan. Madali rin ang mapadala sa galit at tampo sa mga taong dapat sana ay huwaran ng katapatan, nguni’t sa kanilang pagkamakasarili at kasalanan ay naging masahol pa sa mababangis na hayop sa gubat ng masalimuot na buhay. Madali ang manghinawa, at magsawa sa pakikinig sa pangaral na humihingi ng pinakamataas na uri ng pananagutan sa bawa’t isa sa atin.

Nabubuhay tayo sa isa sa pinakamasahol na panahon ng Inang Simbahan. Naguguluhan ang mga taong may simpleng pananampalataya, at nabubuway ang mga haligi ng kanilang nagsisimula pa lamang na pananampalataya.

Noong Lunes, sa biyaya ng Diyos, nagkaroon ako ng pagkakataon na bigyang-pansin kahit pahapyaw ang suliraning ito sa pagbibigay ko ng isang recollection para sa kaparian sa Arkidiosesis ng Agana, Guam. Naging isang pagkakataon ito upang harapin naming mga kaparian ang ilan sa mga paghamong nasa harapan ng aming mga mata.

Ano ba ang paghamong ito?

Walang kaibahan ito sa paghamong pinagdaanan ni Kristong Panginoon. Walang iniwan ito sa kung anong pagsubok ang kanyang hinarap at pinagsikapang lampas an. Walang kaibahan ito sa tawag ng Panginoon upang mabuhay sa kabila ng pagkabuway sa kasalanan.

Tayong lahat ay nahulog sa kasalanan. Turong maliwanag ng Banal na Kasulatan na lahat ay di nakapantay sa hinihingi ng kaluwalhatian ng Diyos. Lahat tayo ay nalisya, nadapa, at naligaw ng landas. Oo … kung mayroong nadapa dahil sa larangan ng pita ng laman, mayroon namang patuloy na napadadala sa kademonyohan ng labis na paghahanap ng pera, ng kabayaran, na ang nakikinabang ay hindi ang mga biktima kundi ang mga paham na sumasakay sa malaking pagkakamaling ito.

Ang mundo nating ito ay nahirati nang labis sa kultura ng kasalanan. Bagama’t hindi puedeng gawing tama ang pang-aabuso ng kabataan, hindi rin tama na isinasara ng mundo ang isang mata sa pang-aabuso ng mass media at ng mga sakim sa salapi, at ang pakay lamang ay kumita sa lahat ng ito, o ibuwag ang tanging institusyong tunay na nagmamalasakit sa ganap na kapakanan ng tao … opo … sa kabila ng kasalanan ni Pedro, ni Juan, ng mga disipulo, naming mga kaparian, at lahat ng taong mga anak ni Eba.

Mismong ang tagapagligtas ay nabuway, dahil sa kanyang dakilang pagmamahal. Hindi kabayaran ang kanyang hanap. Siya mismo ang nagbayad nang malaki para sa ating kasalanan. Hindi siya nag-astang abogado ng mga biktima, kundi isang manliligtas. Ang mga biktima ay hindi nangangailangan ng manliligtas kundi abogado. Nguni’t ang makasalanan ay nangangailangan ng manliligtas at kapatawarang hatid ng ganap na manliligtas.

Sa mata ng Diyos at ng tao, kailangan ng hustisya ang mga biktima. Nguni’t sa ating paghahanap ng katarungan, hindi tama na gumawa ng isa pang kawalang katarungan sa paghahangad na pagbayarin at ganap na ibuway ang buong institusyong hindi kailanman mababago ng ating mga kasalanan. Patuloy na Diyos ang Diyos na hindi nagbabago sa kanyang pangaral. Patuloy na nananawagan Siya sa lahat — pari at layko — na magpakatapat sa kanilang pangako sa binyag.

Hiling ko sa bawa’t nakakatunghay dito na panatiliing matatag ang sarili sa kabila ng tila matunog na pagkabuway ng mga inaasahang dapat ay matatag sa moralidad at sa pananampalataya. Masipag ang demonyo sa pang-aakit ng siyang nakagagawa ng mabuti. Hindi natutulog ang kampon ng kadiliman…

At ang naganap sa Biyernes Santo – ang pagkabuway ng mananakop sa kalbaryo ng pagpapakasakit para sa ating lahat, ay nagbunga ng isang maluwalhating muling pagkabuhay.

Ito ang pinanghahawakan nating pangako at pag-asa. Ito ang balita nating ipinagmamakaingay sa kabila ng tila walang patid na kadiliman.

Maligayang pasko ng pagkabuhay sa inyong lahat.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 341 other followers