frchito

Mga Paskil na Minarkahan ‘Homiliya sa Simbang Gabi’

NASA TAMANG LUGAR BA ANG PUSO MO?

In Adviento,Panahon ng Pagdating,Simbang Gabi,Tagalog Homily,Tagalog Sunday Reflections,Taon K on Disyembre 23, 2012 at 17:12

heartsinrightplacefinalIka-9 na Araw ng Simbang Gabi (K)

Disyembre 24, 2012

Mga Pagbasa: 2 Samuel 7:1-5,8b-12,14a,16 / Lc 1:67-79

NASA TAMANG LUGAR BA ANG PUSO MO?

Sa wakas, nakarating na tayo sa huling yugto ng ating taunang pagninilay at paghahanda para sa Pasko. Mamaya, nasa simbahan na naman kayo, yayamang ayaw ninyo masyadong maging abala bukas, liban sa pagdiriwang ng pasko. Ngayon at mamayang gabi ay pasko ng mga di na bata. Bukas, lalu na sa umaga, ay pasko ng mga bata. Ang mga malls ay malamang na puno bukas ng mga bata, at mga lolo at lolang walang retirement, kasi full-time na trabaho nila ang mag-alaga sa mga apo.

Kung minsan, parang naliligaw ang ating puso sa maraming bagay. Nang dahil sa pag-ibig, (pag-ibig na makamundo lamang), maraming tao ang nadidiskaril, ika nga, ang buhay. Sa pag-ibig sa gadgets, nagkakabaon-baon sa utang sa credit card, sapagka’t madaling bumilin nang ano man, pagka plastic lang ang pambayad.

Nangyayari din minsan, na dahil sa maling mga prioridad, nadidiskaril rin ang mithiin sa buhay. May mga kilala akong hindi nakapagtapos ng pag-aaral, dahil sa halip na mag-aral ay ginugol ang panahon sa musika, sa banda, o sa pakikipag-barkada. Bilang guro sa loob ng 34 na taong lumipas, alam na alam ko sa simula pa lamang ang makakukuha ng magandang grado. Ang mga taong walang pokus, walang iisang layunin, ay laging natatangay ng kung ano ang “flavor of the month,” ika nga. Ang mga masisinop at matiyaga ay matiyaga na sa simula pa lamang … nagbabasa na, gumagawa na ng review guide sa simula pa lamang, at walang patid na naghahanap ng karagdagang mga babasahin.

Ang mga taong walang pokus ay kaladkarin, kumbaga, ang isipan at damdamin ng kung ano ang kinahihibangan ng marami – telenobela, DOTA, facebook, at chatting na walang patumagga – hanggang madaling araw!

May lumang kwento tungkol sa Tatlong Mago. Ayon sa kwentong ito, apat raw sila. Subali’t yung ika-apat ay hindi nakarating sa sabsaban. Kay raming tinulungan. Kay raming ginawa liban sa hanapin kung saan nanduon ang bagong silang na hari. Dumating siya 33 taon matapos isilang ang Mesiyas, at nakita niya diumano ang hari ng mga hari na nakabayubay sa krus.

Ang mga nadidiskaril ang buhay ay masasabi nating wala sa tamang lugar ang puso. Ang puso ay dapat nasa dibdib, sa ilalim ng rib cage o parilla – napaka sensitibo, maselan, at dapat ay pinoprotektahan. Kapag nasa labas ang puso, tulad ng nakikita sa internet na batang labas ang puso sa dibdib, delikado ang lagay ng buhay, sapagka’ta walang proteksyon ang puso.

Katumbas nito ang mga taong walang pahalaga sa kanilang pananampalataya. Kakaunti na nga ang alam ay isinusuong pa sa mga pagdududa sa pagbabasa ng mga kung ano-ano sa internet o iba pang mga babasahin na laban sa pananampalatayang Katoliko.

Mayroon namang ang puso ay malapit sa kamay o sa bibig, o sa utak. Kung karugtong ng utak, walang pinaiiral liban sa isip … walang damdamin, walang pakiramdam. Kung ano ang iginiit ng utak ay siyang tama. Katumbas nito ang mga taong ang lahat ay inaanalisa, pinag-aaralan, at hindi nilulukuban kahit kaunting damdamin. Ang lahat ay dinadaan sa kalkulasyon, sa pamimilosopo o sa pagpapairal ng isipan at wala nang iba.

Mayroon namang ang puso ay kakabit sa kamay. Ang lahat ay dinadaan sa gawa, sa pagsisikap. Walang pitak para sa pananampalataya … ang lahat ay nabibilang, nasusukat, natitimbang. Katumbas ito ng mga taong hindi masaya kung walang bunga, walang produkto, walang kita, at walang naikakahon o naiimbak.

Tanong natin ngayon ay ito: NASAAN ANG IYONG PUSO?

Bakit mahalaga ang tanong na ito? Simple lang po. Ito ay sapagka’t ang CREDO, ang ating pagpapahayag ng pananampalataya ay nangangahulugang IPAGKALOOB ANG PUSO SA DIYOS, na galing sa Latin cor-dare. Ang ibig sabihing literal ng Credo ay I give my heart!

Ano-ano ba ang kahulugan ng pagbibigay ng puso natin sa Diyos?

  • Sumasampalataya sa Diyos na mapagmahal na manlilikha na tumanggap sa tao bilang ka-partner o katuwang upang palawigin ang paghahari ng Diyos sa buong sangnilikha
  • Sumasampalataya tayo kay Jesus bilang ganap na tao at ganap na Diyos, na siyang ipinangakong Mesiyas – Kristo. Ang modelo ng buhay niya ay siyang DAAN  tungo sa pamumuhay Kristiyano. Ang kanyang pagpapakasakit at muling pagkabuhay ang nagbibigay lakas sa atin upang isabuhay at isatupad ang mapagpalayang kaligtasan sa kasaysayan ng sangkatauhan.
  • Sumasampalataya tayo sa Espiritu Santo bilang tagapag-kaloob ng  buhay, and ikatlong persona ng iisang Diyos. Siya ang naggagabay sa tao at sa buong Iglesya upang maging tapat sa kasunduan, upang mamuhay nang tama sa pakikipag-ugnay sa Diyos, sa sarili, sa kapwa, at sa buong sangnilikha.
  • Iisa at parehong binyag at panawagan ang ating inaangkin upang maging Iglesya tayong nagkakaisa sa pag-ibig at pananampalataya, banal ayon sa bunsod ng Espiritu Santo, katoliko sa kanyang pagnanasang magkaisa ang lahat sa puso at kaisipan, at apostoliko sa pamamagitan ng kanyang katapatan sa sinimulan ni Jesus.
  • Sama-sama tayong nagsisikap pumasok sa kaisahan ng mga banal; nagdiriwang tayo at nagsasaya sa awa ng Diyos; umaasa tayo sa muling pagkabuhay, katawan at kaluluwa; at nagtitiwala tayo sa pangako ng buhay na walang hanggan sa harapan ng Diyos.

Hindi mahirap unawain na ito rin ang ginawa ni Zacarias sa ating ebanghelyo sa wakas ng simbang gabi. Sa kanyang katandaan at kakulangan ng pang-unawa, nakuha pa rin niyang ipagkaloob ng kanyang puso. At nagawa niya ito sapagka’t wala sa kamay ang kanyang puso. At lalung wala sa kanyang talampakan. Wala rin sa kanyang noo, o sa tuhod. Nasa tamang lugar ang kanyang puso. Nababalot ng kaha sa dibdib – iningatan at itinaguyod nang buong pag-iingat, nag-aalaba sa pag-ibig, hindi mababaw na pagnanasa, nagpupuyos sa paggawa ng mabuti at hindi pahapyaw na pananaghili.

Ang pusong nasa tamang lugar ay pusong nag-uumapaw ng pag-ibig at papuri. Ito ang pusong handang umawit, tulad ng ginawa ni Zacarias: Purihin ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, sapagka’t iniligtas Niya at pinalaya ang kanyang bayan.”

Ang pagliligtas na ito ay magaganap mamaya sa historya at sa hiwaga; sa ritwal at sa pagsamba; sa awit at sa dasal; sa paggunita at sa pagdarasal nang buong Iglesya.

Matuwa at magalak, sapagka’t dumatal na ang kaligtasang dulot sa atin ng Diyos!

SINO, MULA SAAN, ANO, PAANO, & PASAAN?

In Adviento,Homily in Tagalog,Panahon ng Pagdating,Simbang Gabi,Taon K on Disyembre 22, 2012 at 15:23

5_31_champaigne_visitationIka-8 Araw ng Simbang Gabi (K)

Ika-apat na Linggo ng Adbiyento

Disyembre 23, 2012

Mga Pagbasa: Miqueas 5:1-4a / Heb 10:5-10 / Lucas 1:39-45

SINO, MULA SAAN, ANO, PAANO, & PASAAN?

Lilima at lilima ang mga katanungang pinagsikapang tanungin ng mga tao mula’t sapul … wala nang iba. Lahat ng ibang tanong ay karugtong lamang ng limang ito:

Sino ba ako?

Mula saan ako? O Saan ba ako nagmula?

Ano bang dahilan at naririto ako?

Paano ko makakamit iyon?

Saan ba ako patungo?

Isang magandang kwento ang Mahogany, isang lumang-lumang sine kung saan tinanong ni Diana Ross sa bandang huli ang tanong natin: ‘DO YOU KNOW WHERE YOU’RE GOING TO?’ Medyo malungkot ang kwento. Nagsimula siya na parang Cinderella … walang-wala hanggang naging tanyag na modelo, yumaman, nakilala, nagwala, ika nga, at napariwara ang buhay. At sapagka’t nasa huli ang pagsisisi, duon nya napagtanto na may kulang pala sa kanyang buhay. Hindi lamang pala pera, katanyagan, karangyaan at kagalingang pangkatawan ang buhay.

Napipinto na ang Pasko. Isa na lamang gising o puyat at paskong-pasko na. Sa bandang wakas ng ating pagninilay sa paghahanda sa Kapaskuhan, nais nating bigya lagom ang nilalaman ng pananampalataya na pinagsikapan nating ipaliwanag sa buong siyam na umaga o gabi.

Ang limang katanungan sa itaas ang siyang pinagsikapang ipaliwanag ng lahat ng relihiyon sa mundo. Ito rin ang sinagot nina Confucious, Lao-Tzu, Homer, Euripides, Sophocles, Shakespeare, Plato, Aristotle, Dostoyevsky, Huxley, Ernest Hemingway, C.S. Lewis, Henry David Thoreau, atbp. Ito ang katanungan ng lahat ng pusong gutom at uhaw sa katotohanan.

Pero hindi lamang sina Confucius ang sumagot nito. Ang sagot ng lahat ng mga pantas ng daigdig ay lahat ay makahulugan … lahat ay may butil ng katotohanan. Subali’t wala ni isa man sa kanila ang nakapagbigay tuldok o kaganapan sa malalim, malawak, at masalimuot na katanungan.

Una, wala ni isa man sa kanila ang nakapagbigay paliwanag sa ating tunay na pinagmulan. Ito ay hindi isang katanungang pilosopikal, o katanungang pampanitikan o sosyolohikal. Sina Aristotle at Plato ay nakapagbigay paliwanag sa diwa ng isang kahuli-hulihang hantungan o ultimate end, at para sa kanila ang huling hantungan ng tao ay tinawag ni Aristotle na eudaemonia, o kaligayahang pandaigdig, o panlupa. Bukod sa pagkakamit ng makamundong kaligayahan o kaganapan, wala nang iba silang maisagot, pagkatapos ng kamatayan ng tao.

Ang mga katanungang ito ay bumihag sa isipan ng mga pilosopo, mga paham, mga pinuno ng mga relihiyon, nguni’t tanging Diyos at Diyos lamang, sa kanyang unti-unting pagpapakilala ang nag-alay ng tugon na lubos, wagas, at tagos sa buto at sa kasu-kasuan ng tao.

Ang mga tanong na ito ay hindi mga tanong ng agham, hindi mga tanong ng panitikan, at hindi lamang tanong ng mga survey sa Pilipinas, na alam nating nakapagbibigay ng kamangha-mangha at kataka-taka, o di kapani-paniwalang mga resulta.

Ito ang mga tanong na masasagot nang lubusan lamang ng pananampalataya. Hindi ito kaya ng survey. Hindi ito kaya ng botohang nababayaran. Hindi ito kaya ng grupong nagkakampi-kampi depende kung merong pabuya o paalagwa kapag pasko o pista. Hindi ito masasagot ng mga naghahanap lamang ng boto, at naghahanap ng paraaan para mapagsamantalahan ang utang na loob ng mga mangmang at dukha.

Ito ay mga tanong na ang sagot ay galing sa dakilang pagpapahayag o pagpapakilala ng Diyos sa kanyang bayan.

Saan ba natin makikita ang mga sagot sa mga ito?

Sa Diyos mismo, na nagwiwika sa pamamagitan ng kasaysayan ng kaligtasan at ng Kanyang Salitang nasulat at naipasa sa sali’t saling lahi sa loob ng kasaysayan. Ito ang naging malinaw na pangaral ng Katesismo.

Ang unang tanong SINO AKO  ay may kinalaman sa kung sino tayo sa mata ng Diyos. Ito ang tinatawag nating Christian Anthropology, ang ating kalikasan, kaakuhan, at mga katangian bilang tao. Ito ay sinasagot sa PART ONE ng Katesismo – The Profession of Faith. Dito natin nakikita ang katotohanang tayo ay galing sa Diyos, nilikha ng Diyos mula sa kawalan. Hindi lamang nilikha kundi tinawag ng Diyos sa isang pakikipagniig sa Kanya. Sa Unang Bahagi rin natutunghayan natin ang layunin ng buhay ng tao, ang tugon sa ikatlong tanong, na ANO BANG DAHILAN AT NARIRITO AKO?

Ito ang dahilan kung bakit ang Chapter One ay nagtuturo tungkol sa MAN’S CAPACITY FOR GOD. Dito binabalangkas ang likas na pagnanasa ng tao sa Diyos at kung paano natin nakikilala ang Diyos sa kalikasan, sa kasaysayan, at sa kanyang personal na pagpapakilala o pagpapahayag. Sa Chapter Two naman ng Unang Bahagi ay dito natin matutunan kung paano natin makikilala ang Diyos, at paano natin makakamit at mararating ang pangakong binitiwan ng Diyos.

Pero ang pinakamahalaga siguro ay ang makita nating ang buong Katesismo ay hinati sa tatlong malalaking bahagi: Part One: CREED – the profession of the faith. Part Two: CULT – The Celebration of the Christian Mystery. Part Three: CODE – Life in Christ, o pamumuhay kapiling kasama, at kaagapay si Kristo.

Nguni’t ang matindi ay ito. Balot na balot tayo sa kasinungalingan. Ang mundo ngayon ay nahirati sa paniniwalang ito: Ang ginagawa mo at kung ano ang meron ka ang pinakamahalaga sa mundo. Ito ay isang malaking kasinungalingan. Sa panahon natin, hindi ka bigatin kung hindi rin bigatin ang bahay mo, ang kotse mo, at ang pangalan mo. Sa halip na human being ang dapat tawag sa atin, naging human doing at human having. 30 anyos ka na wala ka pang bahay? Mahina ka. 40 anyos ka na hindi ka pa milyonaryo? Wala kang abilidad, tsong!

Pero alam nating lahat ito. Hindi kailanman nagdudulot ng wagas na kaligayahan ang gamit gaano man kaganda. Matapos mo magamit ang Galaxy SIII mo ng ilang buwan, meron nang bago. Meron nang mas maganda. Talo ka na. Laos ka na. Luma ka na.

Kelangan natin ang kakayahang makakita ng kabuuan, hindi ng pira-pirasong pangarap na mabababaw. At ito ay hindi kayang ibigay ng agham, ng siyensiya, ng komersyo, at ng gamit o yaman. Tanging Diyos lamang ang makapagbibigay sa atin ng lubos, ng taos at ganap.

Tanungin natin muli ang ating sarili, gamit ang tanong ni Diana Ross … Do you know where you’re going to?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 341 other followers