frchito

Mga Paskil na Minarkahan ‘Ika-4 na Linggo ng Kwaresma’

DATING NASA KADILIMAN, NGAYO’Y NASA LIWANAG

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Kwaresma,Tagalog Sunday Reflections,Taon A on Abril 2, 2011 at 16:22

Ika-4 na Linggo Kwaresma (A)
April 3, 2011

Natapos ko kanina pang umaga ang pagninilay na ito sa Cebu, habang kumakain ng agahan, at sa aking pagmamadaling mai-upload ang pagninilay, hindi ko alam kung ano ang napindot ko at biglang nabura ang lahat. Ginagawa ko ito ngayon sa Canlubang habang naghihintay sa Graduation kung saan ako ay panauhing pandangal.

Isang makatotohanang pagtanggap ang paksa ng mga pagbasa natin ngayon – ang katotohanang mayroong kadiliman … ang katotohanang tulad ng lalaking isinilang na bulag, lahat tayo ay may pinagdadaanang pagkabulag sa buhay.
Pero ito rin ay isang pagtanggap sa pag-asang ang kabulagan, at ang kadiliman ay hindi mananatili … di maglalaon ay mapapawi at mapapalitan ito ng isang kaliwanagang hindi kailanman makakatkat ng kadiliman.

Maraming taon na ang nagdaan nang napanood ko ang isang sine na ang pamagat ay “Wait Until Dark.” Tungkol ito sa isang babaeng bulag pa sapul sa kanyang pagkabata na naging “saksi” kumbaga sa isang krimen at pinaghahanap ng kriminal. Nang matunugan ng bulag na siya ay tinutugis at nang malaman niyang malapit nang makarating sa kanyang bahay, pinagbabasag niya ang mga bumbilya at lahat ng ilaw sa kanyang bahay. Naisip niyang sa gitna ng kadiliman, may bentaha ang isang bulag na hindi nakakakita, at hirap ang isang taong malinaw ang paningin na kumilos habang nababalot ng kadiliman.
Sa pagkakataong ito, hindi kaila sa ating ang bulag ay may higit na kakayahan kaysa sa nakakakita nang normal.

Sa kwento ng ebanghelyo ngayong ika-apat na Linggong ito ng Kwaresma, hindi lang bentaha ng isang bulag ang nakikita natin. Lamang na lamang ang bulag na ito kaysa sa mga Pariseo at mga may kapangyarihan. Tingnan natin sumandali kung bakit …
Noong kami ay mga bata pa sa Cavite, malimit kaming pagwikaan ng lola naming kapag ginigising sa malamig na umaga at ayaw naming pang bumangon. Mas madali, aniya, gisingin ang tunay na tulog kaysa sa nagtutulog-tulugan. Mas maigi pa raw ang bulag kaysa sa isang taong nagbubulag-bulagan.

Hindi ko ito makalimutan at sa araw na ito, muling nagbalik sa aking alaala ang mga salitang ito. Ang lalaking isinilang na bulag ay higit na nakakita kaysa sa mga Pariseong ayaw makita ang totoo. Walang mas masahol pa sa taong nagbubulag-bulagan.
Nguni’t sa pagkakataong ito, hindi lang bentaha ng isang bulag ang pinag-uusapan natin. Ang tinutukoy natin dito ay isang pagpapasya ng isang taong bukas ang kalooban, bagama’t nababalot ng dilim ang katawan. Ang tinutumbok natin ay ang saloobin ng isang wala mang paningin ay mayroong pananaw; wala mang nakikita ay may tinatanggap na totoo. Siya ang kabaligtaran ng mga taong may paningin nguni’t walang gustong makita, at lalung walang nais tanggapin bilang totoo.

Bilang isang tagapagpayo o counselor, bihasang bihasa ako makakita ng kung anong masama ang idinudulot ng pagtanggi sa tao. Batid ng marami sa atin kung anong iba-ibang uri ng kapansanang sikolohikal ang idinudulot ng hindi pagkilala o pagtanggap sa katotohanan na bumabalot sa buhay ng isang tao. Alam natin lahat na hindi makapagdudulot ng mabuti ang pagmamaang-maangan, at pagbubulag-bulagan. Ang bayan natin ay saksi sa kung ano-anong uri ng katiwalian ang nagaganap dahil lamang sa pagbubulag-bulagan ng mga kinauukulan.

Isang malinaw na halimbawa rito ang sinapit ng tatlong pinoy na binitay sa China, at marami pang nakakulong sa ibang bansa. Alam ng lahat na hindi dapat naganap ito kung walang korupsyon sa airport, sa mga recruiting agency, at sa mga travel agency. Alam ng lahat na hindi nila magagawa ito kung walang mataas na tao sa pamahalaan na kasabwat ng lahat ng mga masasamang taong naging sanhi ng kanilang kamatayan. Pero ano ba ang naririnig natin magpahanggang ngayon? Wala … Ni isang gaputok na pag-amin ninuman. Patuloy na ipinalalabas na ang tatlong binitay ay kriminal na dapat magbuwis ng buhay.

Malinaw pa sa sikat ng araw na may nagbubulag-bulagan, may nag mamaang-maangan, at may nagtatakip sa pananagutan.

Malinaw ang panawagan ng mga pagbasa sa atin … isang pagsulong … isang pagliban … isang paglisan mula sa kadiliman, patungo sa kaliwanagan. Ito ang isa sa malinaw na turo ng ebanghelyo … kung paanong ginawaan ng paraan ng Panginoon na makakita ang lalaking bulag. Ito rin ang paalaala ni San Pablo … na tayo, diumano ay dating nasa kadiliman ngunit ngayon ay nababalot ng liwanag. Ito ang malinaw na turo ng unang pagbasa … na sa kabila ng makataong pamamaraan ng pagpili, malinaw na ang Diyos ay may balak na hanguin mula sa kawalang-pansin, mula sa kawalang kakayahan sa kanyang paghirang sa pinaka-bunso at pinaka mahina sa mga anak ni Jesse, si David!

Hindi dapat mangimi ang mahihina. Hindi dapat manghinawa ang mga walang kaya at walang kapangyarihan. Diyos na mismo ang gumagawa ng paraan. Naparito siya upang hanguin tayo sa kadiliman at ihatid sa liwanag. Tunay na tunay, dati-rati’y tayong lahat ay nasa kadiliman, ngunit ngayon ay nasa kaliwanagan.

Magbubulag-bulagan pa ba tayo? Mangangapa pa baga tayo sa dilim?

HANGO, PAGBABAGO, AT PAGPAPANIBAGO

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Kwaresma,Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo,Taon K on Marso 8, 2010 at 08:17

IKAAPAT NA LINGGO NG KWARESMA (K)
Marso 14, 2010

Mga Pagbasa: Josue 5:9a, 10-12 / 2 Corinto 5:17-21 / Lucas 15:1-3, 11-32


Paghango at pag-angat ang diwang sumasagi sa isipan natin sa unang dalawang pagbasa. Malinaw pa ito sa tanghaling tapat kung kailan ang kasikatan ng araw ay pinakamatindi. Ayon kay Josue, “hinango” ng Diyos ang Israel sa “kahihiyan ng pagkaalipin sa Egipto.” Bukod dito, hinango rin sila ng Diyos sa ganap na pagkagutom sa disyerto nang pinagkalooban sila ng manna, na di maglaon ay napalitan ng tunay na tinapay na mula sa ani nilang trigo sa Canaan.

Hindi lang sila hinango sa pagkaalipin. Asenso rin ang dulot sa kanila ng Diyos. Matapos magsawa sa manna, tumanggap sila ng tunay na pagkain, tunay na bunga ng mga halamang tanim – “sinangag na trigo at tinapay na walang lebadura.”

Pagbabago naman ang bunga ng pagkahango ng mga tagasunod ni Kristo sa dating pamumuhay. “Ang sinumang nakipag-isa kay Kristo ay isa nang bagong nilalang.” Ang “dati” ay naglaho na. Dating “kaaway,” sila ngayon ay itinuring na “kaibigan.” Dating malayo at siniphayo, sila ngayon ay tinatawagan upang “panumbalikin” sa Diyos.

Ang pagkahango ay malinaw ang tinutumbok … malinaw ang kahihinatnan – pagbabagong anyo, tulad ng narinig natin noong isang Linggo – ang pagbabagong anyo ni Kristo na siya rin nating tadhana.

Sa dinami-dami ng taong nagdaan bilang isang guro, isang tagahubog ng mga kabataan, matapos ang 33 taong pagtuturo sa iba-ibang dako ng daigdig, alam kong mayroong kabataang mahirap hanguin at hutukin ang asal at mayroon namang madaling turuan at hubugin. Nguni’t kalimitan, ang mga madaling hubugin sa simula ay tulad ng mga butil o buto na nahulog sa mababaw na lupa. Madaling yumabong, nguni’t pagdating ng init ng araw, ay madaling nalalanta at namamatay. Mayroon namang makunat kumbaga, sa simula, mahirap hutukin, mahirap pasunurin. Pero dumarating ang sandali, na kapag nagbago ay tuloy-tuloy na ang wagas at malalim na pagbabago.

Sa aking karanasan, mayroong sandali kung kailan kumbaga, ay nauuntog nang matindi ang bata … natatauhan … nayayanig … at kagya’t nakakaunawang oras na upang magbago. Nahango siya, ika nga, mula sa lusak. Nguni’t dapat ito ay masundan ng higit pa – ang pagbabago.

Sa 33 taon kong pagtuturo, isa ito sa marami kong karanasan. Mayroong pagkakataon na dapat “mauntog” kumbaga ang bata. Pag nauntog ay natatauhan, at sa sandaling matauhan, ay tuloy-tuloy na, hindi lamang ang pagbabago, kundi ganap na pagpapanibago.

Nais kong isipin na isa ito sa nilalaman ng magandang balita sa araw na ito. Bukod sa pagkahango natin sa kasalanan, tayo ay tumanggap ng balita at katotohanan ng ating pagbabagong-anyo kay Kristo.

Nguni’t ang pagbabagong-anyong ito ay bagay na Diyos ang may gawa. Hindi natin kayang gawin ito sa ganang sarili nating kakayahan. Diyos ang may akda na bagong buhay natin kay Kristong tagapagligtas.

Nguni’t “nasa Diyos ang awa, pero nasa tao ang gawa.” Kaligtasan ang dulot ng Diyos, pero hindi magaganap ito kung walang pakikipagtulungan ang tao.

Dito ngayon papasok ang talinghaga sa ebanghelyo ni Lucas tungkol sa alibughang anak. Dala ng kapusukan, nagsikap magsarili ang bunsong anak … humiwalay sa ama, at kinubra ang kanyang mana. Nagbuhay-mayaman at at nag-asal makasarili … nagpakasasa at nilustay ang hininging mana … hanggang sa siya ay mauntog at mapagtantong siya ay nagkamali.

Natauhan … nagkamalay … at sa kanyang pagkamulat, ay nakita niyang kailangan niya ng pagkahango. Kailangan niyang hanguin sa kahangalang kinabuliran niya, sa kasawiang-palad na siya mismo ang may kagagawan.

Lumutang sa kwentong ito ang tunay na kalikasan ng Diyos – ang kanyang dakilang habag at kahandaang magpatawad, na ipinamalas ng ama na araw-araw na nakapamintana sa pag-aabang sa pagbalik ng kanyang alibughang anak.

Natupad nang ganap ang hula sa unang pagbasa. Napatunayang lubos ang sinasaad ni San Pablo sa kanyang liham sa mga taga Corinto. Hinango tayo sa lusak … tinatawagan tayo sa pagbabago. At pinagkakalooban tayo ng higit pa – ang unti-unti, nguni’t ganap na pagpapanibago.

Alam natin kung ano ang kahulugan nito. Ang ginto na minimina sa lupa ay hinahango sa putik. Puede natin kaskasin ito o pakintabin. Nguni’t hangga’t hindi ito inilalagay sa lantayan, ay hindi kailanman magiging dalisay at lantay na ginto. Kailangan itong dalisayin sa proseso ng paglalantay ng ginto.

Ito ang naganap sa alibughang anak. Hinango. Nagbago. At higit sa lahat, gumawa ng hakbang, at ginawan ng paraan ng mapagmahal na ama, upang lubos na magpanibago.

Ito ang katotohanang naghihintay para sa atin lahat … ngayon kwaresma, bukas at makalawa, hanggang marating ang langit na tunay nating bayan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 340 other followers