frchito

Mga Paskil na Minarkahan ‘Misa de Gallo’

NASA TAMANG LUGAR BA ANG PUSO MO?

In Adviento,Panahon ng Pagdating,Simbang Gabi,Tagalog Homily,Tagalog Sunday Reflections,Taon K on Disyembre 23, 2012 at 17:12

heartsinrightplacefinalIka-9 na Araw ng Simbang Gabi (K)

Disyembre 24, 2012

Mga Pagbasa: 2 Samuel 7:1-5,8b-12,14a,16 / Lc 1:67-79

NASA TAMANG LUGAR BA ANG PUSO MO?

Sa wakas, nakarating na tayo sa huling yugto ng ating taunang pagninilay at paghahanda para sa Pasko. Mamaya, nasa simbahan na naman kayo, yayamang ayaw ninyo masyadong maging abala bukas, liban sa pagdiriwang ng pasko. Ngayon at mamayang gabi ay pasko ng mga di na bata. Bukas, lalu na sa umaga, ay pasko ng mga bata. Ang mga malls ay malamang na puno bukas ng mga bata, at mga lolo at lolang walang retirement, kasi full-time na trabaho nila ang mag-alaga sa mga apo.

Kung minsan, parang naliligaw ang ating puso sa maraming bagay. Nang dahil sa pag-ibig, (pag-ibig na makamundo lamang), maraming tao ang nadidiskaril, ika nga, ang buhay. Sa pag-ibig sa gadgets, nagkakabaon-baon sa utang sa credit card, sapagka’t madaling bumilin nang ano man, pagka plastic lang ang pambayad.

Nangyayari din minsan, na dahil sa maling mga prioridad, nadidiskaril rin ang mithiin sa buhay. May mga kilala akong hindi nakapagtapos ng pag-aaral, dahil sa halip na mag-aral ay ginugol ang panahon sa musika, sa banda, o sa pakikipag-barkada. Bilang guro sa loob ng 34 na taong lumipas, alam na alam ko sa simula pa lamang ang makakukuha ng magandang grado. Ang mga taong walang pokus, walang iisang layunin, ay laging natatangay ng kung ano ang “flavor of the month,” ika nga. Ang mga masisinop at matiyaga ay matiyaga na sa simula pa lamang … nagbabasa na, gumagawa na ng review guide sa simula pa lamang, at walang patid na naghahanap ng karagdagang mga babasahin.

Ang mga taong walang pokus ay kaladkarin, kumbaga, ang isipan at damdamin ng kung ano ang kinahihibangan ng marami – telenobela, DOTA, facebook, at chatting na walang patumagga – hanggang madaling araw!

May lumang kwento tungkol sa Tatlong Mago. Ayon sa kwentong ito, apat raw sila. Subali’t yung ika-apat ay hindi nakarating sa sabsaban. Kay raming tinulungan. Kay raming ginawa liban sa hanapin kung saan nanduon ang bagong silang na hari. Dumating siya 33 taon matapos isilang ang Mesiyas, at nakita niya diumano ang hari ng mga hari na nakabayubay sa krus.

Ang mga nadidiskaril ang buhay ay masasabi nating wala sa tamang lugar ang puso. Ang puso ay dapat nasa dibdib, sa ilalim ng rib cage o parilla – napaka sensitibo, maselan, at dapat ay pinoprotektahan. Kapag nasa labas ang puso, tulad ng nakikita sa internet na batang labas ang puso sa dibdib, delikado ang lagay ng buhay, sapagka’ta walang proteksyon ang puso.

Katumbas nito ang mga taong walang pahalaga sa kanilang pananampalataya. Kakaunti na nga ang alam ay isinusuong pa sa mga pagdududa sa pagbabasa ng mga kung ano-ano sa internet o iba pang mga babasahin na laban sa pananampalatayang Katoliko.

Mayroon namang ang puso ay malapit sa kamay o sa bibig, o sa utak. Kung karugtong ng utak, walang pinaiiral liban sa isip … walang damdamin, walang pakiramdam. Kung ano ang iginiit ng utak ay siyang tama. Katumbas nito ang mga taong ang lahat ay inaanalisa, pinag-aaralan, at hindi nilulukuban kahit kaunting damdamin. Ang lahat ay dinadaan sa kalkulasyon, sa pamimilosopo o sa pagpapairal ng isipan at wala nang iba.

Mayroon namang ang puso ay kakabit sa kamay. Ang lahat ay dinadaan sa gawa, sa pagsisikap. Walang pitak para sa pananampalataya … ang lahat ay nabibilang, nasusukat, natitimbang. Katumbas ito ng mga taong hindi masaya kung walang bunga, walang produkto, walang kita, at walang naikakahon o naiimbak.

Tanong natin ngayon ay ito: NASAAN ANG IYONG PUSO?

Bakit mahalaga ang tanong na ito? Simple lang po. Ito ay sapagka’t ang CREDO, ang ating pagpapahayag ng pananampalataya ay nangangahulugang IPAGKALOOB ANG PUSO SA DIYOS, na galing sa Latin cor-dare. Ang ibig sabihing literal ng Credo ay I give my heart!

Ano-ano ba ang kahulugan ng pagbibigay ng puso natin sa Diyos?

  • Sumasampalataya sa Diyos na mapagmahal na manlilikha na tumanggap sa tao bilang ka-partner o katuwang upang palawigin ang paghahari ng Diyos sa buong sangnilikha
  • Sumasampalataya tayo kay Jesus bilang ganap na tao at ganap na Diyos, na siyang ipinangakong Mesiyas – Kristo. Ang modelo ng buhay niya ay siyang DAAN  tungo sa pamumuhay Kristiyano. Ang kanyang pagpapakasakit at muling pagkabuhay ang nagbibigay lakas sa atin upang isabuhay at isatupad ang mapagpalayang kaligtasan sa kasaysayan ng sangkatauhan.
  • Sumasampalataya tayo sa Espiritu Santo bilang tagapag-kaloob ng  buhay, and ikatlong persona ng iisang Diyos. Siya ang naggagabay sa tao at sa buong Iglesya upang maging tapat sa kasunduan, upang mamuhay nang tama sa pakikipag-ugnay sa Diyos, sa sarili, sa kapwa, at sa buong sangnilikha.
  • Iisa at parehong binyag at panawagan ang ating inaangkin upang maging Iglesya tayong nagkakaisa sa pag-ibig at pananampalataya, banal ayon sa bunsod ng Espiritu Santo, katoliko sa kanyang pagnanasang magkaisa ang lahat sa puso at kaisipan, at apostoliko sa pamamagitan ng kanyang katapatan sa sinimulan ni Jesus.
  • Sama-sama tayong nagsisikap pumasok sa kaisahan ng mga banal; nagdiriwang tayo at nagsasaya sa awa ng Diyos; umaasa tayo sa muling pagkabuhay, katawan at kaluluwa; at nagtitiwala tayo sa pangako ng buhay na walang hanggan sa harapan ng Diyos.

Hindi mahirap unawain na ito rin ang ginawa ni Zacarias sa ating ebanghelyo sa wakas ng simbang gabi. Sa kanyang katandaan at kakulangan ng pang-unawa, nakuha pa rin niyang ipagkaloob ng kanyang puso. At nagawa niya ito sapagka’t wala sa kamay ang kanyang puso. At lalung wala sa kanyang talampakan. Wala rin sa kanyang noo, o sa tuhod. Nasa tamang lugar ang kanyang puso. Nababalot ng kaha sa dibdib – iningatan at itinaguyod nang buong pag-iingat, nag-aalaba sa pag-ibig, hindi mababaw na pagnanasa, nagpupuyos sa paggawa ng mabuti at hindi pahapyaw na pananaghili.

Ang pusong nasa tamang lugar ay pusong nag-uumapaw ng pag-ibig at papuri. Ito ang pusong handang umawit, tulad ng ginawa ni Zacarias: Purihin ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, sapagka’t iniligtas Niya at pinalaya ang kanyang bayan.”

Ang pagliligtas na ito ay magaganap mamaya sa historya at sa hiwaga; sa ritwal at sa pagsamba; sa awit at sa dasal; sa paggunita at sa pagdarasal nang buong Iglesya.

Matuwa at magalak, sapagka’t dumatal na ang kaligtasang dulot sa atin ng Diyos!

DI MAGLULUWAT, DARATING, MAGAGANAP!

In Uncategorized on Disyembre 15, 2011 at 12:52

Image

Unang Araw ng Simbang Gabi

Disyembre 16, 2011

 

Mga Pagbasa: Isaias 56:1-3.6-8 / Jn 5:33-36

 

N.B. Aking sisikaping muli na gumawa ng kahit maikling pagninilay sa siyam na araw ng Simbang Gabi. Pasensiya na kung hindi ko magampanan sa buong siyam na araw, pero heto ang unang patak!

 

DI MAGLULUWAT; DARATING; MAGAGANAP!

 

Hirap kaming mga pari ngayon mag-isip ng homiliya. Dalawa na kasi ang simbang gabi – simbang gabi na tunay na gabi, at simbang gabi na sa madaling araw. Ayon sa striktong batas ng liturhiya, ang pagbasa sa “gabi” ay iba sa pagbasa kinabukasan. Pero, walang problema, yamang ang kalimitang nangyayari ay ito … tematiko ang malimit nagiging paksain sa homiliya tuwing simbang gabi.

 

Kung gayon, ano kayang tema ang maaaring bigyang-pansin ngayon?

 

Ang homiliya, kahit papaano, ay dapat mag-ugat mula sa Salita ng Diyos, o ito ay isa lamang talumpati. Ikalawa, bukod sa dapat naka-ugat sa Salita ng Diyos, dapat rin itong kaakibat ng buhay ng tao. Nagsasalubong, kumbaga dapat, ang larangan ng Diyos at ang larangan ng tao. Kung hindi nagtutugma ang dalawa, ito ay isa lamang sulatin … maganda man at nakatatawag-pansin, ay hindi nakapag-aangat at nakapaghahatid sa Diyos. Kung sobra naman ang larangang makatao, ito ay walang iniwan sa isang kampanya. Kung panay naman larangan ng Diyos, ito ay lumulutang at walang kaugnayan sa buhay ng tao, sa mundong ibabaw.

 

Isa sa paksa ng unang pagbasa mula kay Isaias ay ang namumukod-tanging karanasan ng bayan ng Diyos – ang dakilang pagkatapon sa Babilonia.  Ito ang pinakamapait na karanasan ng bayan ng Diyos – ang malayo sa templo, ang malayo sa bayan, at matanggal sa kinasanayang uri ng pamumuhay sa pamamatnubay ng Diyos.

 

Ito ang pagsubok na kinasadlakan ng Israel. Ito ang pagsubok na paulit-ulit rin nating kinasasayuran. Ito ang larangan ng buhay nating walang puknat na sinusubok ng sobrang politika, sobrang kasibaan, sobrang pagkamakasarili – nino? Nating lahat … “sapagka’t ang lahat ay nagkasala at hindi naka-abot sa antas ng luwalhati ng Diyos!”

 

Matindi ang pinagdadaanan natin ngayon – ang pagbabangay ng tatlong sangay ng pamahalaan, ang tila away ng mga dambuhalang mayayaman, o grupo ng taong kanya-kanya ang balakin at panukala, at kanya-kanyang pang-unawa kung ano ang tama, at sino ang mali ay maysala. Sa katumbas na ito ng isang pagkatapon na masahol pa sa Babilonia, alam natin kung sino ang talo … walang iba kundi ang walang kamuang-muang, ang mga salat, ang mga walang kinalaman sa mga away ng mga malalaking tao.

 

Nguni’t bagama’t alam na ninyo sa tuwing sasapit ang simbang gabi, nais kong ulitin … nais kong idiin – ang katotohanang pahayag ni Isaias – ang pag-asang naghihintay para sa mga sumasampalataya, para sa mga tagasunod ni Kristong Mananakop, pag-asang tila hindi natin mahagilap, pag-asang tila laging mailap, at pag-asang halos walang talab sa ating buhay!

 

Subali’t ito ang matunog na pahayag ni Isaias: “Ang pagliligtas ko’y di na magluluwat, ito ay darating, ito’y mahahayag sa inyong paningin.”

 

Alam nyo, may bentaha rin na ako ay mas matanda sa marami sa inyo. Marami na akong nakita; marami na akong naranasan; marami na akong napuntahan. Marami na rin akong kabiguan, at marami rin akong tagumpay, tulad ng maraming kapaitan sa buhay. Tandang-tanda ko pa ang malimit kong marinig sa mga matatanda sa aming munting bayan sa Mendez, Cavite noong araw … “pasasaan ba’t makatatawid rin tayo sa kabila … pasasaan ba’t makararating din tayo.”

 

Marunong kaming maghintay. Marunong kaming mag-agguanta, magtiis, magtimpi, at magpaliban ng kagyatang kaligayahan.

 

Narito, para sa akin ang sikreto ng pag-asang maka-Kristiyano – ang kakayahang maghintay, magtiis, mag-agguanta, at magtimpi bago ibulalas ang buong pagnanasa at bigyang katuparan ang lahat ng pinipita. Marunong kaming magtanim ng pithaya sa puso. Maalam kaming magtiis kahit ang sanghaya, ang nilalaman pusong nagnanasa, ay wala pa, ilang taon pa, ilang buwan pa, o ilang tulog pa!

 

Mahaba pang landas ang tatahakin natin bilang Pinoy. Malayo pang lakbayin ang naghihintay sa ating lahat bago marating ang pinipithaya ng puso. Mahabang pagtitiis at pagsisikap pa ang dapat gawin, dapat bagtasin, dapat tahakin.

 

Subali’t hindi ito ang tunay na magandang balita. Ang magandang balita ay napapaloob sa puso ng mga taong tulad natin, na handang magtiis, handang makinig, handang umasa, at handa ring gumawa, gumanap, magpagal, at magsikap upang itong ating hinahanap ay maging totoo sa ating bayan, sa ating lipunan, sa ating pamayanan.

 

May pag-asa pa ba kaya tayong mga Pinoy? Ang sagot ni Isaias ay malinaw. Ang tugon ni Isaias ay pinatunayan ng kasaysayan. Dumating ang Mananakop. Dumatal ang Mesiyas. Sumaatin ang Panginoon, naging tao ang Verbo, at nakipamayan sa atin. Ang kasaysayan ay nasa panig ng taong may mabuting kalooban. Totoo ang pangako. Tunay at ganap ang siyang nangako, kahit na siya ay namatay at napako, ang pangako ay kanyang ganap na inako at pinatotohanan.

 

Pagpapatotoo … Ito ang ginawa ni Juan Bautista. Katulad lang ba siya ng mga parang dagang nagsusulputan ngayon upang ipako sa kahihiyan ang mga dating makapangyarihan? Katulad lamang ba siya ng mga taong parang mga mp3 players na iisa naman ang sinasabi at pinatutunayan?

 

Hindi … hindi siya isang mp3 player lamang … hindi tulad ng isang iPod touch na paulit-ulit ang mga musikang pinatutugtog. Siya ay nagpatotoo, tungkol sa katotohanan, pansamantalang nagliwanag, ngunit tumuon at nagturo sa tunay at walang hanggang liwanag ng sanlibutan.

 

At, sa bandang huli, may napala ba ang nagpatotoo? Meron … pinugutan siya ng ulo ng mga tampalasan, pero ano ang naging bunga ng kanyang patotoo?

 

Di nagluwat … dumating … naganap!

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 327 other followers