frchito

Mga Paskil na Minarkahan ‘Punong Kabanalan’

MAPALAD!

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo,Taon A on Enero 28, 2011 at 22:15

Ika-4 na Linggo ng Taon (A)
Enero 30, 2011

Patuloy na sumasagi sa isipan ko ang mga sunud-sunod na nagaganap sa lipunan natin habang binabasa ko ang unang pagbasa. Para itong isang paalaala; para rin itong isang babala. Higit sa lahat, ito ay pahiwatig sa akin na tila isa nang pagsuko sa kalakaran ang pahatid ni Sofonias. Isa aniyang, maliit na grupo, ang mananatili, isang maliit na pangkat ng mga matuwid at mabababang-loob na tatawag sa Panginoon, at sila diumano ay pakikinggan ng Diyos.

Matagal-tagal na rin tayong nagtitiis at tumatawag sa Panginoon. Matagal na rin natin marahil napagtanto na paunti nang paunti ang mga tila sumusunod sa daang matuwid. Nais kong isipin na tayong lahat na ngayon ay nasa Simbahan (o nagbabasa nito) ang mga nagsisikap manatiling kabilang sa maliit na pangkat na ito na nagsisikap manatiling tapat. Sa bilang na bilang na lamang ng mga nagsisimba tuwing Linggo, maliit na pangkat na talaga ang natitira. Hindi humihigit sa 20 bahagdan ang nagsisimba tuwing Linggo.

Nguni’t sa dami ng mga balita tungkol sa katiwalian; sa tila lumalawak na usapin tungkol sa mga heneral na kasama pala sa pandarambong at pagtatakas ng pera sa ibang bansa; sa patuloy na kabatiran natin na niloloko lamang pala talaga ang taong bayan, mahirap tanggapin na ang karamihan, ang kalakaran ng lipunan ay tila ang pagkikibit-balikat na lamang at kawalang pansin sa lahat ng ito.

Pati na yata ang maliit na pangkat na binabanggit ni Sofonias ay naglalaho na rin!

Nguni’t kayo ay narito ngayon sa harapan ng Diyos sapagka’t nagsisikap tayong manatili sa pangkat na ito. Tingnan natin kung ano ngayon ang pahatid sa atin ng Diyos.

Una, si Sofonias na rin ang nagsabi. Ang natira sa Israel, aniya, ay hindi na gagawa ng kasamaan… Ito ang pangunahin nating tungkulin … umiwas sa kasamaan. Bagamat tila ang lahat ay nasadlak na sa kultura ng kadiliman, ang natira sa Israel ay inaasahan pa ring magpakatatag at manatiling tapat.

Nguni’t may dagdag na paalaala si Pablo … Iniaangat niya ang mga maliliit, ang mga payak, ang mga mahihirap at mabababa. Sa madaling salita, ang kanyang pangaral ay naglalaman ng isang natatanging pagtingin ang Diyos sa mga mabababa at tapat. “Pinili niya ang mga itinuturing na hamak, walang halaga, at walang kabuluhan sa sanlibutang ito upang pawalang halaga ang mga itinuturing na dakila ng sanlibutan.”

Nguni’t ang ibig sabihin ba kaya nito ay mapapalad ang mga kawawa? Ibig sabihin kaya nito ay mapapalad ang mga sundalong ni walang sapin sa paa sa kagubatan, ni walang matinong pagkain samantalang ang mga heneral at namumuno sa kanila ay nakapagpapasasa sa limpak limpak na salaping naitatago nila sa America? Ang ibig sabihin ba nito ay ang mapalad ang mga hinahagupit ng lipunan at pinananatili sa kanilang matinding kahirapan?

Madali ang matangay ng ganitong kamalian. Madali ang mapadala sa ganitong takbo ng isipan. Madali ang sabihing ang kanilang misyon o kapalaran sa buhay ay ang magtiis, at patuloy na dumaan sa paghihirap na walang katapusan.

Subali’t hindi ito ang magandang balita na siya nating naririnig. Hindi itinatanghal ng Diyos ang kahirapan at pagdurusa na tila baga ito ay mas dakila kaysa sa pagpapasasa. Hindi sinasabi ng Diyos na ang Kristiyano ay dapat lamang magdusa at wala nang iba. Ang liksyon na turo sa atin ngayon ay ito … kahit paghihirap ay may kahulugan … kahit pagdurusa ay may katuturan … At ang katuturang ito ay hindi galing sa paghihirap mismo. Ang kahulugan nito ay nagmumula hindi sa kapaitan ng pagdurusa, kundi sa kung ano ang ibinubunga nito.
Sa haba ng panahon na ako ay pari, marami na akong nakitang paghihirap. Mayroong paghihirap na nagbubunga ng kabutihan. May paghihirap na naghahatid sa tao sa higit pang pagpupunyagi. May pagdurusang naghahatid ng kapaitan sa puso ng nahihirapan. Nguni’t sa maraming pagkakataong nakita ko ang matinding paghihirap na nagbunga ng higit pang tiwala at pag-ibig, at pagmamalasakit sa kapwa, at pananampalataya sa Diyos nang walang bahid ng paninisi, iisa ang salitang sumasagi sa aking isip … MAPALAD!

Ito ngayon ang turo ni Jesus na nagdaan sa matinding pagdurusa at pagkamatay sa krus. Hindi kapaitan ang ibinunga nito sa kanya, kundi kaligtasan. Mapalad! Mapalad ang mga aba, sapagkat, dahil sa sila ay aba, ay alam nilang tanging Diyos lamang ang kanilang kalasag. Mapalad, ani Jesus, ang mga nahahapis, hindi sapagkat ang paghapis ay isang kahalagahan, kundi sapagka’t ang nahahapis ay wala nang iba pang kagalakan liban ang Diyos.

Ito ang magandang balita. At ito ay hindi masyadong maunawaan ng marami ngayon, sapagka’t wala na sa kultura ng mundo ngayon ang pagtitiis, ang pagpupunyagi, ang paghihintay, at pagsisikap. Lahat halos ay may kasagutan. Ito ang paniniwala ng tao. Bawa’t problema ay may katapat na “budget” na tila baga lahat ng suliranin ay mapapawi ng salapi.

Aminado si Sofonias, na ang munting grupo na lamang ang matitira. Pero ang natira ay hindi sinukuban ng muhi, galit, at tampo at kawalang pagsisikap na gawing higit na maganda ang mundo. Ang natira ay mapalad sapagka’t sa kabila ng paghihirap, ay ginampanan nila ang hula ng Panginoon sa pamamagitan ni Sofonias: “Ang natira sa Israel ay hindi na gagawa ng kasamaan at hindi magsisinungaling ni mandaraya man. Unlad ang kanilang buhay at magiging panatag at wala silang katatakutan.”

Kasama ka ba sa mga “natirang” ito? Napadala ka ba sa galit, sama ng loob, o tampo? Malinaw ang turo ng Panginoon. Mapalad ang marunong magtiis at tumingin sa kahihinatnan ng lahat. Mapalad ang mga aba, na sa kabila ng kanilang kaabahan, ay nakakakilala sa Diyos at sa kanyang kapangyarihang baligtarin ang anyo ng buong santinakpan. Mapalad ang mga gumagawa ng daan sa ikapagkakasundo … Mapalad ang marunong makakita ng kahulugan sa likod ng lahat ng ito.

Ilang beses na rin sumagi sa buhay ko ang matinding suliranin at pagsubok. Ilang beses na rin akong natinag sa aking pag-asa, dahil sa kasamaan ng kapwa kong nagpahirap sa akin. Ilan na ring matinding pagsubok ang nagdaan sa buhay ko. Nguni’t ngayon, matapos malampasan ang lahat, tunay at walang bahid ng kasinungalingang masasabi ko sa inyo … mapalad pa rin ako dahil ang Diyos ko ay nasa panig ng mga mapagpakumbaba at gumagawa ng kaniyang kautusan. Wala nang hihigit pa sa kapalarang ito, liban sa dakilang kapalarang naghihintay sa atin lahat – ang buhay na walang hanggan.

TULAD NG HALAMANG TUMUBO SA ILANG

In Catholic Homily,Homily in Tagalog,Karaniwang Panahon,Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo,Propeta Jeremias,Tagalog Homily,Taon K on Pebrero 10, 2010 at 02:05


Ika-6 na Linggo ng Taon (K)
Pebrero 14, 2010

Mga Pagbasa: Jeremias 17:5-8 / 1 Corinto 15:12, 16-20 / Lucas 6:17, 20-26

Puno ng kabalintunaan ang mga pagbasa sa araw na ito … kabalintunaang halos ay nauuwi sa kasalungatan, at tahasang kabaligtaran. Ang pagbasa mula kay Jeremias, na isa sa mga propetang ang buhay ay puno rin ng kabaligtaran, ay nag-aalay ng isang larawan ng isang bagay na tila walang anumang bahid ng katotohanan … isang halamang tumubo sa ilang, isang punong nabubuhay sa katuyutan at sa kabila ng kasalatan.

Puno ng kabalintunaang tulad nito ang buhay natin bilang kristiyano. Magsimula tayo sa mismong nagsimula ng sangkakristiyanuhan – ang Panginoong isinilang na mahina, mahirap, at walang pangako sa isang sabsaban sa Belen, nanirahan at lumaki sa isang bayang siniphayo ng tadhana at ng kasaysayan … Nazaret … “Anong magaling ang puedeng manggaling sa Nazaret?”

Puno rin ng kabalintunaan ang kanyang pangaral … mapalad aniya ang mahihirap … mapalad ang mga mababang-loob …. Mapalad ang mga inuusig nang dahil sa kanya … Sa mata ng taong nahirati sa kalinangan ng salapi, kapangyarihan, at kakayahan, isa itong malaking dagok. Paano magiging mapalad ang mga walang kaya? Paano ituturing na mapalad ang mga inaapi at sinisiil? Paano dapat italaga ang mga naghihirap sa ngalan ng katarungan bilang mapalad at puno ng kagalakan?

Marami tayong halimbawa sa larangang ito halaw sa ating buhay na napalilibutan ng lahat ng uri ng katanungang tila walang kasagutan…

Ewan ko kung mapalad tayo at lahat ng naging pinuno natin ay pawang nabahiran ng mantsa ng katiwalian… Ewan ko kung mapalad ang Pilipinas at tayo ay pahirap nang pahirap, at ang antas ng ating edukasyon ay isa na sa mga pinaka-aba sa buong mundo! Ewan ko ba sa inyo kung maituturing nating kapalaran ang katotohanang ang hanay ng mga mangmang at mga dukha ay hindi kumakaunti at bagkus lalong dumarami?

Subali’t ito mismo ang tinutumbok ng magandang balita ng kaligtasan … na narinig natin makailang ulit sa mga nagdaang Linggo … kalayaan para sa mga bihag, kagalingan sa mga maysakit … Ito ang dahilan kung bakit siya isinugo ng Ama. At ito ang sinabi niya nang siya ay tumayo sa sinagoga at magbasa mula sa propeta Isaias … Ang lahat ng iyon, aniya, ay nagaganap habang sila ay nakikinig!

Sa aking pagninilay noong mga nakaraang Linggo, binigyang-diin ko ang katotohanang tunay na nagaganap ang mga ito sa panahon natin. Subalit akin ring binigyang-diin na ito ay nagaganap dahilan sa may mga “nakikinig.” Walang katuparan kung walang kalinangan ng pagtalima, pakikinig, at paggawa sa mga narinig.

Dito pumapasok ngayon ang magandang balita ng kaligtasan. Hindi ito isang lathala na binabasa lamang ng mga tagapagbalita. Hindi ito isang palabas at pahayag lamang ng taong ang pinagkakakitaan ay ang maglabas ng pawang magagandang “praise releases” sa madlang taong ang hanap lamang ay makiliti at “matuwa sa galak” dahil sa mga pambobola ng mga survey at kaek-ekan ng mass media purveyors.

Ito ay balitang ang pakay ay gumising, pumukaw, at tahasang gumulantang sa mga natutulog na taong nahirati na sa kalinangan ng kadiliman at katiwalian.

Nakalulungkot na kay rami sa atin ang kay daling matangay ng mga survey. Nakalulungkot na kay rami sa atin ang nadadala lamang ng magagandang damdaming dulot ng mga pangalang kumakatawan lamang sa ating maiinit na pangarap, nguni’t walang katumbas na kakayahan at lakas ng political will. Nakalulungkot isiping marami pa rin ang nasisilaw sa salapi at sa unos at dagundong ng mga palabas sa TV, pakitang-tao na tulad lamang at sinlalim lamang ng mga aspaltong ipinapalitada sa mga lansangan. Nakalulungkot isipin na ang nagwawagi ay tila ang mga madadatung, mahahaba ang pisi ng kakayahang material, at ang kulelat ay ang mga mayroong tunay na kakayahan upang isulong ang malalim na pangarap at kagustuhan nating umangat sa paggalang ng buong daigdig.

Subali’t ang aking mga sinasaad ay may kinalaman lamang sa mga taong darating … ngayon, 2010 hanggang 2016. Nguni’t ang magandang balita ng kaligtasan ay may kinalaman hindi lamang sa anim na taon, kundi sa kawalang hanggan. At dito papasok ang pangangailangan natin ng perspektibo – ng wastong pagtingin sa mga bagay-bagay. At ang wastong pagtinging ito sa mga bagay-bagay ay may kinalaman sa katotohanang hindi magagapi ng katiwalian, hindi magugupo ng kamatayan, at hindi matatalo ng kasamaan at kasalanan ng tao.

Tama si Jeremias. Ang taong tapat, tulad ng katapatan ng Diyos ay isang halamang nakapunla sa tabi ng batisan, sa tabi ng tubig na nagbibigay-buhay. Hindi matitinag ang punong ito … Bagama’t salat sa lahat ng bagay, ay puno siya at busog na busog na mga pagpapahalagang nararapat.

Tuyot ang kapaligiran natin ngayon sa maraming bagay. Ngunit sa tagtuyot, ang halamang tumubo sa ilang ay larawan ng pagwawagi … larawan ng kapalaran.

Malinaw ang hanap sa atin ng Diyos na nagbibigay sa atin ngayon ng isang panawagan at paanyaya, kalakip at ang isang paalala. Ang mapalad ay sinumang matutulad sa halamang tumubo sa ilang!

Anong uri ng halaman tayong lahat?

February 5, 2010
700 Tchoupitoulas St.
New Orleans, LA 71300

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 340 other followers