frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

, , , ,

BASBASAN NAWA TAYO MAGPAKAILANMAN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon B on Oktubre 4, 2012 at 17:27

Ika-27 Linggo ng Taon B

Oktubre 7, 2012

 

Mga Pagbasa: Genesis 2:18-24 / Hebreo 2:9-11 / Mc 10 :2-16

 

BASBASAN NAWA TAYO MAGPAKAILANMAN!

Iba talaga tayong Pinoy sa maraming bagay. Isa sa pagkakaiba natin sa kapitbayan natin sa Asia ay ito: hindi tayo yumuyuko sa ibang tao kung gusto natin bumati o magpugay, tulad ng mga Japon at mga Thai. Kung gusto natin gumalang, humihingi tayo ng basbas, o bendisyon. At ito ay ginagawa natin sa pamamagitan ng katumbas sa mga Kastila na “besar la mano,” o paghalik ng kamay.

Pero iba pa rin ang ating kagawian. Hindi natin hinahalikan ang kamay ng matanda. Idinidikit natin ang palad ng kamay sa ating noo. Ito ang pagmamano. Ito ang pagpupugay natin sa nakatatanda. Ito ang sagisag ng paghingi natin ng pagpapala.

Sa maraming lugar sa bayan natin, lalu na sa Katagalugan, ang pagmamano ay sinasagot ng matanda nang ganito: “Kaawaan ka nawa ng Diyos!”

Kaawaan nawa tayo ng Diyos, sa lahat ng araw ng ating buhay!

Napakagandang pagpapala. Napakayamang panalangin! Ito ang tugon natin sa unang pagbasa sa araw na ito. Ito rin ang laman ng ating puso, ang kahilingan ng bawa’t isa sa sandaling tinitigatig tayo ng lahat ng uri ng pangamba o takot.

Lahat tayo ay nag-aasam ng bendisyon, ng pagbabasbas,  o pagpapala. Lahat tayo ay humihiling ng katiwasayan, ng kasaganaan, at ng lahat ng uri ng kagalingang pantao.

Nguni’t paano nga ba makamit ito?

Una sa lahat, ayon sa Genesis, ito rin ay isang pangarap ng Diyos para kay Adan. “Hindi mainam na mag-isa ang tao: bibigyan ko siya ng makakasama at makakatulong.” Pangarap rin ng Diyos na ang tao ay magsama at magtulungan. At ang pagpapala ay makakamit sa pamamagitan ng pagniniig na ito sa konteksto ng pagsasamang panghabambuhay sa pagitan ng babae at lalake sa kasal.

Nguni’t sino ba ang siyang karapat-dapat pagpalain? Malinaw ang ikalawang pagbasa at ang tugon sa unang pagbasa. Ang karapat-dapat ay ang marunong maging mababa ang loob, ang maalam magpakumbaba, tulad ng ginagawa ng Pinoy tuwing magmamano – ang idantay ang likod ng palad ng tao sa noo, bilang pagkilala sa kanyang kababaang-loob at pangangailang ng tulong ng nakatatanda.

Malimit sabihing ang pagsasama sa kasal ay isang pagsasama sa ilalim ng pagmamahalan at pag-iibigan. Pero hindi kompleto ang larawang ito. Ang pagsasamang ninais ng Diyos sa mula’t mula pa ay nakatuon sa pagtutulungan. Humanap siya ng kasama hindi lamang upang maging katabi at kasiping, kundi upang maging katulong o katuwang niya sa paglinang sa daigdig, sa pagsupil sa kalikasan para sa kabutihan ng sangnilikha.

Pero upang magtagumpay ang samahang ito, ang pagtutulungan, kailangan ng kababaang-loob … tulad ng kababaang-loob ng isang bata, na siyang huwarang ginamit ng Panginoon. Ayon sa sulat sa mga Hebreo, si Jesus, “bagama’t sandaling panahong pinababa kasya mga anghel, ay binigyan ng karangalan at kadakilaan dahil sa kanyang pagkamatay.”

Nakatutuwang isipin na sa Pilipinas lamang ginagawa ang uri ng pagmamanong ito. Nakatutuwa ring isipin na sa bayan natin, ang mga bata mismo ang kumukuha sa kamay ng matanda upang magmano, upang magpakita ng kababaang-loob, at upang humingi ng pagpapala. Mga bata mismo ay silang humihila sa kamay natin upang kunin, ika nga, ang pagpapala mula sa itaas.

Alam kong ito ang gusto nating lahat. Alam kong, may asawa man o wala, ang nais natin ay pawang kagalingan at kabutihan para sa ating sarili at sa mga mahal sa buhay, pati na ang ibang tao.

Siguro, sa araw na ito ay dapat nating bigyang pansin ang kung ano ang maghahatid sa atin sa pagpapalang ito. At ang turo ng salmo responsorio at ng mga pagbasa ay malinaw pa sa tanghaling tapat: ang magkaroon ng takot sa Diyos; at ang sumunod sa kanyang utos. Ayon sa ikalawang pagbasa, ito ay ang tumulad kay Jesus, na nagpakababa alang-alang sa lahat. Ayon rin mismo kay Jesus, ito ay ang mag-asal tulad ng isang bata, at matutong umasa at magtiwala sa mga nakatatanda para maganap ang lahat ng inaasam natin. At ayon sa una at ikatlong pagbasa, ang daan sa pagpapalang nais natin ay walang iba kundi ito: ang makipagtulungan sa “kasama” upang pangalagaan at pangasiwaan ang sangnilikha, tungo sa ikabubuti ng tanang sangkatauhan, may asawa man o wala.

Panalangin ko ngayon ito sa lahat ng mag-asawa, sa lahat ng mga walang asawa, at sa lahat ng kabataan: Tayo nawa ay basbasan ng Poon magpakailanman!

 

,

SANA NGA! TARA NA!

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon B on Setyembre 29, 2012 at 18:30

Image

Ika-26 na Linggo Taon B

Setyembre 30, 2012

Mga Pagbasa: Bilang 11:25-29 / Sant 5:1-6 /Mt 9:38-43, 45, 47-48

SANA NGA! TARA NA!

Medyo nahuli ako sa pagninilay na ito. Nasa gitna ako ng isang retreat para sa mga volunteer ng isang malaking simbahan – mga taong ang pawang dahilan kung bakit sila narito ay sapagka’t naglilingkod sila nang bukal sa kalooban sa bayan ng Diyos na dumadayo sa simbahang nabanggit.

Simbahan … Sambahan … Samahan ng mga taong pawang nais makatulong, nais maligtas, at nagnanais din magpakabanal, at balang araw ay mapasama sa mga hanay ng mga banal. Dito tayo lumalapit at nakapagpapayaman sa ating pananampalataya, at nakapagpapalago ng ating pag-asa at pag-ibig sa kapwa. Dito tayo nananagana sa mga aral na harinawa’y maghahatid sa dagdag na kaalaman, dagdag na karunungan, at dagdag pang kakayahang harapin ang mga pagsubok sa buhay.

Ngunit bawat gubat ay may ahas, at bawat grupo ay may Judas. May mga taong hindi sanay na may karibal, may kakompetensya, at may dapat hatian ng kung ano mang sa tingin nila ay mauubos na. Mayroong ganoong tao sa grupo ni Moises. Nang si Eldad at Medad ay gumawa ng panghuhula at pagwiwika sa ngalan ng Diyos, nabahala ang ilan sa mga kasama ni Moises: “Nangangaral po sina Eldad at Medad. Patigilin nyo po sila.” Hindi pinag-aksayahan ni Moises ng panahon ang sumbong ng talubata. “Inggit ka pa para sa akin? Kung sana nga ang lahat ay mga propeta! Sana nga ang lahat ay kasihan ng Diyos ng kanyang espiritu!”

Medyo kahambing ito sa naganap sa ebanghelyo. Napansin ni Juan na may isang taong nagpapalayas ng demonyo sa mga tao sa ngalan ni Jesus. Nagsumbong rin siya. At hindi rin pinatulan ng Panginoon ang kanyang sumbong. “Huwag ninyo siyang sansalain. Walang gumagawa ng anumang dakilang gawa sa ngalan ko na magwiwika ng anumang laban sa akin.”

Ganito kalawak ang pang-unawa ng Diyos. Ganitong katarik ang adhikain ng Diyos para sa ating kaligtasan at kapakanan.

Subali’t tayong lahat ay narito pa’t nagbibilang, naghahambing, patingin-tingin upang hindi tayo malamangan, malampasan, o maunahan. Sakit ito ng inggit, ng hili, at ng malimit kabuliran ng mga naglilingkod sa simbahan, kasama na kaming mga pari – ang pananaghili.

Sa tagal tagal ko na rin bilang pari, ito ang malimit kong makita sa anumang samahan. Laging may intriga. Laging may sumbungan. Laging may inggitan at laging may unahan. Nguni’t sa tinagal-tagal ko na rin sa paglilingkod sa Simbahan, alam kong ang higit na malaking larawan na nais marating ng Diyos ang siyang nagaganap, siyang sa huli ay ang nangyayari.

Ano ba ang malaking larawang ito na binabanggit natin?

Walang iba kundi ang binabanggit rin ni Santiago … na sa bawat gubat ay may ahas, at sa bawat grupo ay may Judas. May mga taong likas na madaya, likas na mapanlamang, likas na mapagmalabis. Ito ang mga mayayamang ang yaman, ayon sa kanya, ay nabubulok na at naaagnas. Ito ang mga mapagmalabis na hindi nagkaloob ng tamang pasahod sa mga trabahador.

Tayo man, pari man o laiko, ay nanganganib na masama sa kategoriyang ito. Tayo man, ay sinasagian ng inggit, ng hili, at pagtutulad-tulad sa isa’t isa. Tayo man ay maaring maging tulad ng mayamang ipinatutungkulan ni Santiago.

Nguni’t tayong lahat, pari man o laiko, ay may kakayahang potensyal na gawaing dakila. Tayong lahat ay may potensyal na kapangyarihang magagawa ng mga taong handang magpasya nang tama.

Ito ang ginagawa ng maraming mga bukal sa loob na nag-aalay ng panahon para sa simbahan, tulad ng mga taong ngayon ay kasama ko sa retreat house na ito sa Tagaytay.

Lubhang nagagalak ang Diyos sa mga taong tulad nito. Sapagkat lubhang kinakailangan naming mga pari ang katulong upang maipalaganap ang magandang balita. Sa ngayon, halos hindi matugunan ang lahat ng mga katanungan ng mga taong naghahanap ng kasagutan. Uhaw at gutom ang karamihan sa katotohanang mapanligtas, at nakalulungkot aminin, na marami ngang naghahanap, at maraming nagtatanong, ngunit kakaunti ang nariyan upang tugunan ang lahat ng ito.

Isa itong suporta sa mga laiko o ordinaryong katoliko na sumagot sa pananagutang ito. Bayani kayo, at saludo kami sa inyo! Ipagpatuloy nawa ninyo ang inyong sinimulan.

Sana nga’y lahat ay magwika para sa Diyos! Sana nga’y lahat ay mangaral sa Kanyang ngalan! Sana nga! Hala, tayo na!