frchito

Archive for Mayo, 2014|Monthly archive page

UMAKYAT, HINDI UMALIS; NILUWALHATI UPANG MANATILI

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Pag-Akyat ng Panginoon sa Langit, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 31, 2014 at 05:30

Ascension_ofthe_lord_dragan_jovanovic_large

PAG-AKYAT SA LANGIT (A)
Junio 1, 2014

UMAKYAT, HINDI UMALIS; NILUWALHATI UPANG MANATILI

Marami sa ating mga kababayang ina at ama ng mga batang paslit ang lumilisan sa bayan, nangingibang-bayan, at naglalakbay sa malayo. Marami sa mga batang mga magulang na umaalis araw-araw para mag-trabaho ay sadyang iniiwan ang mga anak, sa mga yaya, o sa kanilang sariling mga magulang, sa Lolo o Lola.

Si Jesus man ay lumisan … umakyat sa kalangitan. Ito ang ipinagdiriwang natin ngayon.

Nguni’t batid nating lahat na ang paglisan ng mga magulang na Pinoy ay hindi pag-alis upang mawalay, upang mahiwalay, o upang malayo. Ito ay isang paglisan na ang pakay ay upang lalong mapalapit, upang mapaghandaan ang darating na kinabukasan ng kanilang mga anak. Itong paglisang ito ay hindi pamamaalam, kundi pagsisikap, pagtitiyaga, upang higit na mapamahal sa mga anak.

Noong hindi pa uso ang Skype at facetime, telepono ang koneksyon ng magulang sa abroad at anak sa sariling bayan. Nang mauso na ang texting, panay text naman araw-araw. At ngayong palasak na ang mga tablet, Android man o iOS, ang paglisan sa malayo ay napalitan ng pakikipagniig sa pamamagitan ng videochat.

Si Jesus ay umakyat sa langit. Nakapagtatakang hindi man lamang ito binanggit ni Mateo sa ebanghelyo. Tama siya. Hindi umakyat ang Panginoon upang lumisan, kundi upang luwalhatiin ng Ama. Umakyat siya hindi upang mawala sa ating piling, bagkus upang manatili sa ibang paraan, sa mas mataas na antas sa pamamagitan ng biyaya, o misterio ng kanyang pananatili at pakikisalamuha sa atin.

Ang pag-akyat ng Panginoon ay hindi pamamaalam, kundi pananatili. Ang pag-akyat niya ay hindi paglisan kundi pagiging kapiling natin sa biyaya, sa tuluyang gawang pagliligtas, at sa pakikipagniig sa pamamagitan ng kanyang katawang mistiko, ang Santa Iglesya.

Pero, tingnan nating muli ang ebanghelyo … may karugtong pa. Hindi siya lumisan. Hindi siya namaalam. Patuloy siyang nananatili, pero may iniutos siya sa atin: “Humayo kayo at gawing disipulo ko ang buong daigdig.”

Sa huling pagtutuos, ang pag-akyat ay pananatili sa piling natin. Ang pag-akyat niya ay isang paghamon, upang tayo ay gumanap sa kanyang ginanap, ang katotohanan tungkol sa kung sino siya … EMMANUEL, ang Diyos na sumasaatin!

Hali! Huwag lumisan! Manatili! Mangaral at gumawa nang ayon sa kanyang ipinag-utos. At ito ang ating panalangin tuwina: MANE NOBISCUM, DOMINE, SEMPER ET PRO SEMPER! Manatili ka sa aming piling Panginoon, sa tuwina at saanman!

KAAKBAY KONG TUNAY; KALAKBAY KO AT KATOTO – PATNUBAY!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 23, 2014 at 17:53

in_vigilia_pentecostes

Ika-anim na Linggo ng Pagkabuhay A
Mayo 25, 2014

KAAKBAY KONG TUNAY; KALAKBAY KO AT KATOTO – PATNUBAY!

Mahirap ipaliwanag ang pananatili ng Espiritu Santo sa piling natin. Sa ating panahon, sa dami ng mga sineng ang pinaksa ay mga multo at mga anito, o mga dwende at anik-anik pang mga tiyanak at iba pang uri ng mga misteriosong mga hindi tao, at walang katawang-lupang mga “aninong gumagalaw,” sadyang lalong humirap ipaliwanag ang Banal na Espiritu.

Sa haba ng aming pag-aaral bilang pari, sa dinami-dami ng mga paliwanag at mga librong binasa tungkol dito, hindi ko masasabing lubos kong nauwaan ang “pananatili sa piling natin ng Patnubay,” tulad ng pangako ng Panginoon.

Pero kung iisipin natin, mukha namang simple lang ito at madaling unawain. Simple lamang intindihin na kapag ang isang sisidlan ay tumanggap ng anu man, ito ay hindi nananatiling walang laman. Napupuno ito. Napagyayaman. Nalalamanan. Nagaganap, at nagiging tunay na sisidlan.

Noong bata pa ako, nakaranas ako ng isang matinding panaginip na parang isang bangungot. Nagising na lamang ako sa gitna ng isang madilim na gabi. Mag-isa ako sa madilim na kwarto. Marami akong malalakas na tinig na naririnig, pero wala akong makita at wala ring sinuman sa aking tabi, sa aking kinaroonan. Masama na ang nasa dilim, pero higit na masahol ang wala kang katabi … walang kasama.

Sa unang pagbasa, binanggit na isinugo si Pedro at Juan upang manalangin sa bagong binyag na mga taga Samaria upang tumanggap sila ng Espiritu Santo. Sa liham naman ni Pedro sa ikalawang pagbasa, nabanggit kung paano si Jesus ay “namatay sa laman, at muling binuhay ayon sa Espiritu.” Sa Ebanghelyo naman ay nasasaad kung paano nangako ang Panginoon na ibibigay ng Ama: “isa pang Patnubay na magiging kasama magpakailanman.”

Hindi ko maubos maisip ang katatayuan ng mga disipulo matapos mapatay si Jesus at ipako sa krus. Malamang na nakaramdam din sila ng pangungulila at para bagang naiwan sa gitna ng kadiliman.

Hindi ko pa rin lubos na nauunawaan ang kahulugan ng pananatili ng Espiritu sa piling natin, pero nauuwaan ko kung ano ang kahulugan ng pagiging ulila at naiwan sa madilim na silid, at wala kang makasama, walang katabi, at walang naroon upang bigyan ka ng lakas ng loob.

Maraming beses na tayo ay ganito ang tayo. Sa panahon natin, parang nag-iisa ang mga gumagawa ng tama. Ang mali ay naging tama, at ang tama ay itinuturing na mali. Kung sino ang gumagawa ng tama ay silang pinahihirapan ng lipunan, tinitikis, at isinasa isantabi. Kapag gumawa ka ng tama, at nakipaglaban sa tama, ikaw ay iiwanan ng karamihan, itatakwil, at pababayaan.

Ilang beses ako nakaranas nang ganito … parang itinuring na ketongin … at pati mga kaibigan mo ay naglalahong parang bula.

Nais kong isipin na ang magandang balita sa araw na ito ay ito lamang ang kahulugan … Hindi ako nag-iisa … Hindi na tayo kailangan maniwala sa mga multo, mga anito, at mga espiritung hindi natin maipaliwanag nang lubos, at lalong hindi natin nakikita, at lalong walang idinudulot na mabuti sa atin.

Sapat na sa akin ang pangako ng Panginoong muling nabuhay. Hindi ako nag-iisa. Hindi ako nananatili sa dilim. Ang Patnubay ay maari nating unawain bilang kaakbay, kasabay, katabi, kasangga, kapatid, at kaagapay sa buhay.

Ang Espiritu Santo ay gabay, kalakbay, kaakbay, at kaagapay … Nanatili siya sa ating piling, umulan man o umaraw, umunos man at humangin, kumulog man o kumidlat. Hindi na ako nag-iisa!

Luwalhati sa Ama, sa Anak, at sa Espiritu Santo!