frchito

Archive for Hunyo, 2016|Monthly archive page

Yabong o Yabang?

In Uncategorized on Hunyo 30, 2016 at 19:01

Ika-14 na Linggo -Taon K
Julio 3, 2016
YABANG O YABONG?

May mga bagay na hindi dapat itago. May mga pangyayaring hindi dapat ipagkaila. May
mga pagkakataong dapat ipagmakaingay ang anumang ating pinagpapahalagahan na
ating natamo o nakamtan. Ang isang ina ng batang nagtapos sa pag-aaral nang may
malaking karangalan ay lubos ang kanyang kagalakan. Ang kagalakang ito ay hindi dapat
ikubli. Dapat lamang na kanya itong ipagyabang.

Pagyayabang ang bukam-bibig ni San Pablo ngayong Linggong ito. Pero may kaibahan
ang pagyayabang ni San Pablo. Ipinagmamakaingay niya, hindi ang kanyang nakamit,
kundi ang nakamit sa kanya ng Panginoon. Ang krus ng Panginoon ang paksa, puno, at
dulo ng kanyang pagyayabang. Huwag nawa ako magyabang liban sa krus ng
Panginoong Jesucristo.

Sa unang pagbasa na halaw sa aklat ni Isaias, yabong, hindi yabang ang paksa. Sa
pamamagitan ng paglalarawan ng Diyos na tulad ng isang ina na nagkakalinga sa
kanyang mga anak, binibigyang hula ni Isaias ang darating na kasaganaan na
magmumula sa Jerusalem. Ang pagyabong o paglago ng mga anak ng Diyos ay siyang
binibigyang-larawan ni Isaias. Ang pagyabong na ito ang siyang magiging dahilan ng
wastong pagyayabang na siyang kahulugan n gating tugon sa unang pagbasa: Umawit
nang buong kagalakan ang buong daigdig.

Ang Ebanghelyo ni Lukas naman ay umiikot rin sa dalawang katagang ito. Pitumpu at
dalawang disipulo ang nakuhang makapag-yabang sa kadahilanang nakagawa rin sila ng
mga kababalaghan: Panginoon, maging ang mga masasamang espiritu ay sumunod sa
amin dahil sa iyong pangalan. Subali’t ang pagyayabang na ito ay nakatuon sa pagyabong
at paglago ng samahan ng mga sumasampalataya. Tinawag sila at isinugo ni Kristo nang
dala-dalawa upang mauna sa mga bayang kanyang bibisitahin.

Ano ba ang ipinagtagubilin ni Jesus sa pitumpu at dalawang disipulo? Simple lamang.
Hindi dapat yabang o porma ang mauna. Huwag magdala ng lukbutan, sako, ni
sandalyas, at huwag bumati sa kaninuman sa daan. Saan mang tahanan kayo pumasok,
kainin ang anumang ihain sa inyo. Isang mahalagang pagbati lamang ang kanyang
ipinagtagubilin – ang pagbati ng kapayapaan.

Ang mga pagbasang ito ay may kinalaman lahat sa ating pagiging tagasunod ni Kristo.
Noong isang Linggo, sinabi natin na balakid sa pagsunod at ganap na paglaya ang lahat
ng uri ng nguni’t, subali’t, datapwa’t sa ating buhay. Ang pag-aatubili, ang mga pasubali,
at lahat ng uri ng teka muna ay hindi mauuwi sa pagyabong ng samahan ng mga
sumasampalataya.

Maraming iba-t ibang uri ng yabang ang dagdag na balakid sa paglago ng bayan ng
Diyos. Nariyan ang yabang ng salapi. Nariyan din ang yabang ng katalinuhan at
kakayahan. Nariyan ang yabang ng maling pagpapahalaga sa sarili.

Ang lahat ng ito ay hindi dapat mamayani sa isang tagasunod ni Kristo. Noong ang ilang
mga disipulo ay nagyabang dahil sinunod sila ng masasamang espiritu, pinaalalahanan
sila ng Panginoon: Huwag kayong magalak sapagka’t pumasailalim sa inyo ang mga
espiritu. Magalak kayo sapagka’t ang inyong pangalan ay nakatala sa langit.

Napakadali para sa mga taong naglilingkod sa Panginoon at sa kapwa ang makalimot sa
diwa ng tunay na paglilingkod. Hindi kaila sa lahat na ang namumuno sa bayan, ang mga
namumuno sa simbahan, o saan man, ay sinasagian din ng yabang, ng pag-iimbot, at ng
pag-iisip na sila ay napakahalaga. Hindi malayo sa buhay ng mga naglilingkod ang
hayaang mauna ang pagyayabang, at hindi ang pagyabong ng kanilang pinaglilingkuran.
Hindi ba’t ito ang dahilan kung bakit ang Pilipinas ang pinaka-tiwaling bansa at bayan sa
buong Asia?

Maraming bentaha ang hatid ng paglilingkod sa kapwa. May mga dulot na gantimpalang
makamundo para sa mga nagpapagal para sa kapakanan ng iba. Hindi natin sinasabing
ang mga ito ay masama at dapat ituring na kasalanan. Nguni’t sa araw na ito, ito ang turo
sa atin ng ating sinusundan at itinuturing na Panginoon. Yabong, hindi yabang ang
tanging pakay at layunin ng isang tunay na tagasunod ni Kristo.

Advertisements

KALAYAAN TUNGO SA PAGLILINGKOD

In Homiliya sa Pangkaraniwang Panahon, Linggo ng Karaniwang Panahon Taon K, Taon K on Hunyo 23, 2016 at 19:00

 

Ika-13 Linggo ng Taon(K)
Junio 26, 2016

Mga Pagbasa: 1 Hari 19:16b, 19-21 / Gal 5:1, 13-18 / Lk 9:51-62

KALAYAAN TUNGO SA PAGLILINGKOD

Mahirap kahit kailan ang napipilitan lamang. Walang sinumang matutuwa kung ang
ginagawa niya ay bunga ng pamimilit ng kapwa. Walang sinumang magagalak sa
paggawa ng anumang iniatang sa kanyang balikat nang wala niyang pahintulot, ni
wala siyang kaalaman, at pagsang-ayon.

Ewan ko sa inyo, pero susunod kaya si Eliseo kung wala siyang paggalang at
paniniwala kay Elias? Isa itong palaisipan para sa ating lahat na naglilingkod sa
Diyos, sa bayan, at sa Inang Santa Iglesya.

Ito ang binibigyang-diin ng mga pagbasa ngayon – ang pagiging disipulo, ang
pagiging tagasunod, ang paglilingkod na bunga ng kalayaan at hindi sapilitan.

Alam nating lahat kung ano ang ibinubunga ng pamimilit. Alam nating ang
napipilitan ay hindi masayang naglilingkod, hindi maaasahan, hindi
mapagkakatiwalaan. Kung pilit ang paglilingkod, hindi ito magtatagal. Hindi
maglalaon at manghihinawa, magsasawa, at maglalaho na lamang na parang bula,
pagdating ng panahon. Kahit bayaran, kung sapilitan ang ginagampanan, ay hindi rin
magtatagal, hindi lalawig, at hindi makalalayo at papanawan ng pagpupunyaging
maglingkod nang bukal sa kalooban.

Mahirap ang gawain ng isang tagapaghatid ng magandang balita. Malimit, ang
kausap naming mga pari ay ang mga taong ebanghelisado na, ang mga taong hindi
na kailangan makarinig sa aming mga pangaral. Ang tunay na nangangailangan ng
pangaral at mabuting balita ay ang mga taong nagbibigay rin ng sakit ng ulo sa atin –
ang mga pasaway, ang mga walang paggalang sa krus, ang mga taong nanlilibak sa
doktrina ng Santa Iglesya, ang mga grupong galit sa Misa, sa Eukaristiya, sa
debosyon kay Santa Maria at sa mga banal, at ang inaakala nating pagsamba sa mga
diyus-diyusan.

Ito ang mga taong namumuhi sa Iglesya, hindi sapagkat ang Iglesya Katolika at tunay
kamuhi-muhi, kundi sapagka’t hindi nila lubos na nauunawaan at naiiintidihan ang
mga pangaral ng banal na Iglesya. Galit sila hindi sapagka’t masama ang Iglesya,
kundi masama ang pagkakilala nila sa Iglesya. Galit sila sa larawan, hindi sa
katotohanan ng kung sino at ano ang Santa Iglesya.

Bilang pari, di miminsan akong nakatikim at nakaramdam ng pagkamuhing ito …
lalu na ngayon kung kailan ang larawan ng pagkapari ay nabahiran ng susun-susong
mga karumihang nagawa ng ilan sa amin. Ang sabi ng marami, ay wala raw kami
karapatang mangaral kung kami mismo ay pinamumugaran ng mga marurumi ang
budhi na nagsasamantala sa kawalang-malay ng mga kabataan.

Walang iniwan dito ang karanasang tumambad sa Panginoon at sa kanyang mga
alagad. Sa pagpasok nila sa Samaria, ay sinalubong sila ng pagtutol ng madla. Ngali-
ngaling tawagin ng mga alagad ang kapariwaraan sa lupaing yaon, upang sila ay
lipulin at puksain ng apoy.

Subali’t hindi sumang-ayon ang Panginoon … Nanatiling nakatuon ang kanilang
layunin sa kanilang tungkulin, sa kanilang mithiin, sa kanilang adhikain.

Sa ating panahon, ito pa rin ang adhikain ng Simbahan, sa kabila ng kawalang tiwala
ng marami sa Inang Santa Iglesya. Ito pa rin ang mithiin, ang layunin at panuntunan
ng Santa Iglesya, kahit na marami na ang pinanawan na ng paniniwala at
pananampalataya sa kapangyarihan ng ebanghelyo upang papagpanibaguhin ang
mundo, at iayon sa landas ng kaligtasan.

Dito ngayon papasok ang bawa’t isa sa ating lahat – ang pangangailangan ng tulad
ng kabataang nagwika, “susunod ako saan ka man magpunta.” Nguni’t nang ilahad ni
Kristo ang kabayaran sa pagsunod na ito, malamang na napag-isip ang mga mabilis
pa sa agos ng rumaragasang tubig ang bibig sa pagbibitaw ng pangako. Kailangan
nito ang isang matibay at matinding pagpapasya na bunga ng malalim na kalayaan.
Hindi ito isang salitang itinatapon na lamang at sukat. Ito ay katagang
pinaninindigan, pinananagutan, at pinagyayaman at buong pusong tinutugunan.

Ito ang kahulugan ng pagiging disipulo… mahirap, masalimuot, mapanganib, at tigib
ng makamundong pangamba, at pag-aalinlangan.

Ito ang pagiging disipulo sa panahong ito na maraming namumuhi sa aming mga
pari, sa Simbahan, na hindi maipagkakailang hindi madali, mahirap, at puno ng
hilahil, problema, at pagsubok.

Tama ang nanay ni San Juan Bosco … ang pagsisimulang mag-Misa, ay simula rin ng
paghihirap at pagsasakripisyo – kung tutuparin lamang namin ang aming misyon,
nang puno ng kalayaan, pagpupunyagi, at pagsisikap.

Ganap na kalayaan ang kailangan nito … kalayaang hindi lamang nauuwi sa pamimili
sa dalawa o higit pang pagpipilian, bagkus isang kalayaang malalim na nagbubunsod
sa ganap at wagas na paglilingkod … ang kalayaan sa pagbibigay ng sarili at wagas
na paglilingkod.

Ang bayaran at swelduhan ay madaling manghinawa. Ang disipulo ay parang
energizer na baterya … patuloy ang pagsulong, patuloy ang paggawa, tigib ng
kalayaan tungo sa lubusang paglilingkod.