frchito

Archive for Disyembre, 2009|Monthly archive page

HINDI SA ATIN, KUNDI SA DIYOS LAMANG

In Adviento, Homily in Tagalog, Tagalog Homily, Taon K on Disyembre 23, 2009 at 18:21

Ika-9 na Araw ng Simbang Gabi / Misa de Gallo
Diciembre 24, 2009

Mga Pagbasa: 2 Samuel 7:1-5, 8b-12, 14a,16 / Lk 1:67-79

Natural na yata sa tao, na kapag nakatikim ng kaunting kapangyarihan ay nagbabago ang pagtingin sa mga bagay-bagay. Hindi rin kakaiba si Haring David. Di naglaon, ang kanyang kapangyarihan ay nagbunsod sa kanya na isiping sa kanya nagdidipende ang maraming bagay.

Wala namang masama sa pagpapaganda ng tirahan ng kaban ng tipan. Kapuri-puri ang balakin ni David. Sa katunayan, ang propeta Natan sa simula ay sang-ayon. Nguni’t sa pagkakataong ito, may higit na mahalagang liksyon ang itinuro ng Diyos kay David. “Ang kaban ng tipan ay nasa isang tolda lamang, samantalang nahihilata ako sa isang bahay na gawa sa matibay na kahoy ng sidro,” ani David. Dahil dito, nagbalak siyang magpatayo ng magarang bahay para sa kaban ng tipan.

Dito siya sinansala ng Diyos at binigyang-aral na dapat rin natin matutunan. “Ako ang tumawag sa iyo mula sa pagpapastol sa parang. Ako ay naparoon saan mo man ninais, at aking pinuksa ang lahat mong mga kaaway. Ako ang magtitiyak na ikaw ay magiging tanyag, at ako ang magtatalaga ng isang lugar para sa aking bayan.”

Malayo ito sa isang taong nagmula sa pagpapastol na ngayon ay biglang nagpapasya ng mga bagay na mahahalaga.

Kalakaran ito ng buhay ng tao. Nagmula sa lupa, nagbabalik sa lupa. Pero malimit na tayo ay nabubulagan ng panandaliang katanyagan, kayamanan, at katalinuhang kumukupas. Mula sa isang malamang na mabaho at gusgusing pastol, si David ay naging hari ng bayan ng Israel. Di naglaon, inakala niyang kaya niyang pagpasyahan ang lahat. Inakala niya ring kaya niyang takasan ang malaking krimen ng pagsusuong sa kamatayan ng asawa ni Batsheba, upang mapasakanya ang alindog ni Batsheba.

Ito ang kalakaran ng tao … marupok at kay daling lumimot.

Pero meron bang magandang kinahinatnan ang kwentong ito tungkol sa konting kayabangan ni David? Nais kong isipin na meron … Ito ang layunin ng banal na kasulatan – ang ipahayag sa atin ang kahulugan ng kasaysayan – ang ipamulat sa atin na lahat ng nagaganap ay nagaganap upang mapulutan natin ng aral na may kinalaman sa kasaysayan ng kaligtasan.

At ito ang magandang balita para sa atin. Ang Diyos ang may akda ng lahat. Ang Diyos mismo ang gagawa ng isang bahay para kay David at sa kanyang mga supling. Ang Diyos at ang Diyos lamang ang may pagpapasya kung ano ang mahalaga para sa ating kaligtasan. “Ako ang pipili sa iyong tagapagmana, at gagawin kong matatag ang kanyang paghahari. Ako ay magiging isang ama sa kanya, at siya ay magiging isang butihing anak ko.”

Katatapos ko lang basahin ang isang bestseller – ang librong ang pamagat ay “The Narcissism Epidemic” nina Twenge at Campbell (2009). Ang buod ng aklat na ito ay simple lang. Ang buong daigdig, anila, ay nababalot ng isang epidemia ng pagkamakasarili. Ang pagkamakasarili o ang pag-iisip ng tao na siya ay higit na mahalaga, higit na magaling, at karapat-dapat paglingkuran ng buong mundo, kahit wala namang ibubuga. Ito ang nasa likod ng mga batang hindi makatanggap ng sagot na “hindi.” Ito rin ang dahilan kung bakit malaking pera ang ginagastos sa plastic surgery, sa pagpapaputi ng balat, sa pagpapatangos ng ilong. Ito rin ang nasa likod ng mga kabataang handang pumatay kapag hindi napagbigyan sa gusto nila. Ilang mga kabataan na ang narinig nating pumatay sa sariling magulang sapagka’t hindi sila napagbigyan, o mga batang sinasaktan ang kapwa mag-aaral sapagka’t hindi nila nakursunadahan.

May kaunting bahid ng narsisismo sa pasya ni David. Ako ang magpapagawa. Ako ang magpapasya. At kagya’t inilagay ng Diyos si David sa kanyang karampatang puesto. Hindi ikaw, David, kundi ako. Ako mismo ang magtatayo ng isang tahanan para sa iyo. Ako ang pipili at tatawag, at ako ang magsisikap upang mapanuto ang kaharian niya.

Sa hinaba-haba ng mga taong pinagdaanan ko sa paghuhubog ng kabataan, marami na akong natutunan. At ako ay sang-ayon kina Twenge at Campbell, sa kanilang pagsasabing ang pagdami ng mga narsisista sa mundong ito ay patuloy na dumadami, tulad ng pagdami ng mga batang hindi mapakali sa isang lugar, at walang kapapaguran maghapon … mga batang hindi makapokus sa anumang paksa o gawain, at laging alumpihit sa pagkakaupo (ADHD). Sa kasawiang-palad, ayon sa mga sikologo at mananaliksik, isang katlo ng lahat ng mga pari, madre, guro, politico at lahat ng mga “naglilingkod sa kapwa” ay pawang mga narsisista – makasarili, puno ng sarili, bilib sa sarili, at sobra ang pagpapahalaga sa kanilang sarili, sa kanilang kakayahan at kagalingang wala namang batayan sa totoo.

Isa sa mga makatotohanang salmo ay salungat sa saloobing ito. Ayon sa salmong ito, tanging sa Diyos lamang dapat nakalaan ang papuri at pasasalamat, tulad ng isinagot natin pagkatapos ng unang pagbasa: “Aawit ako ng papuri sa Iyong kagandahang-loob, O Diyos, magpakailanman.”

Hindi tayo, David. Hindi tayo ang nagpapaikot sa mundo. Hindi tayo, mga politico at mga namumuno sa simbahan at lahat ng makapangyarihang kapantay sa luwalhati ng mga mamamatay-tao sa Maguindanao at sa iba pang lugar … hindi tayo ang nagpapasya kung sino ang dapat mabuhay at mamatay.

Tanging sa Diyos lamang ang ating pananalig. Tanging Siya lamang ang makapaghahari at makapangyayari. Purihin nawa ang kanyang ngalan magpakailanman.

Advertisements

TINGNAN AT MASDAN: NALALAPIT NA ANG KALIGTASAN!

In Adviento, Homily in Tagalog, Panahon ng Pagdating, Simbang Gabi, Taon K on Disyembre 22, 2009 at 18:23

Ika-8 Araw ng Simbang Gabi / Misa de Gallo
Diciembre 23, 2009

Mga Pagbasa: Malaquias 3:1-4, 23-24 / Lucas 1:57-66

Ngayong wala nang klase, marami na naman ang nasa loob at paligid ng simbahan. Ewan ko sa inyong karanasan, pero sa ganang aking, mas maraming kabataan ang nasa paligid. Puro gurang katulad ko ang nasa loob ng simbahan. Isang dahilan dito ay sapagka’t mas maaga silang gumising, at mas mabilis umupo sa upuang kinasanayan na o inangkin na nila, kumbaga.

Ang paksa natin ngayon ay para sa kanila. Higit nilang mauunawaan ito, kaysa sa mga bata, na wala pang masyadong napagdaanan. Pero ang katotohanang dulot nito ay hindi namimili ng bata o matanda. Ang liksyon ng Kasulatan ay hindi namimili, sapagka’t ang hatid nito ay para sa buhay na walang hanggan, at ito ay hindi pambata, o pang matanda, kundi parang Family Rubbing alcohol – pampamilya at pang sports!

Ewan ko kung alam ninyo ang kahulugan ng lantay. Ginagamit natin ito sa salitang lantay na ginto, o kaya lantay na pilak. Ang kahulugan nito ay dalisay, puro, walang halo, walang dagdag, walang dumi o anumang makasisira sa kanyang ningning o kinang. Ang lantayan ay ang proseso kung saan ang mininang bato ay pinadadaan sa apoy, tinutunaw, at sinasala, upang lumitaw lamang ang ginto o ang pilak. Ang ginagamit na paraang ito ay tinatawag na lantayan.

Balikan ninyo ang sinaad ni Malaquias. Marami ang nalilito sa pagbasang ito. Binibigyang diin ng marami ang tungkol sa binabanggit na kahindik-hindik na araw na darating, ang araw ni Yahweh, na mababalot ng hilakbot, at ang tanong niya ay ito: makaka-aguanta ba aniya kayo sa pagdatal ng araw na yaon?

Sa halip na bigyang-diin ang kahihinatnan ng pagdating ng araw na yaon, ang nakikita ng marami ay ang kilabot, hindi ang ligayang dulot ng pagdadalisay na gagawin ng pinakahihintay na mananakop. Tingnan natin sumandali ang sinasaad sa hula ni Malaquias: “uupo siya at dadalisayin ang pilak, at dadalisayin niya ang mga anak ni Levi … upang mag-alay nang karampatang kaloob sa Panginoon.”

Karampatang kaloob … ito ang magandang balita para sa atin ngayon. Kay rami ang magbibigay ng regalo sa kapwa. Alam natin na lahat ng regalo ay isa lamang tanda, ika nga, ng higit na mahalagang bagay. Token ang tawag dito sa English, isang pahimakas lamang ng ating pagpapahalaga sa kapwa. Subali’t anu mang regalong ipagkaloob natin, ay hindi natin matutumbasan ang kaganapan ng pagkatao ng nireregaluhan natin. Isa lamang itong tanda, simbolo, o pahatid.

Ano ang pinakamahalagang regalo? Hindi ba’t ang mas pinahahalagahan natin ay ang pinaghirapan natin? Hindi ba’t lalung tumitingkad ang halaga ng isang kaloob kung ito ay pinagbuhusan natin ng lahat ng uri ng sakripisyo at pagpapahindi sa sarili? Iyan ang dahilan kung bakit mahal na mahal natin ang sinumang naghirap para sa atin. Ito ang dahilan kung bakit sa kwentong narinig ko sa ANC kaninang umaga (Disyembre 20, 2009), ay naunwaan kong lubos kung bakit mahal na mahal ng magkakapatid ang kuya nila na nagsakripisyo para mapag-aral ang mga kapatid. Anu man ang kanyang ibigay ay mataas ang halaga, sapagka’t ang tunay na halaga nito ay napapaloob sa wagas ng pagmamahal na kalakip ng kaloob.

Ang pagdating ng Panginoon ay hindi isang araw ng kilabot, kundi araw ng pag-asa. Ito ang dahilan kung bakit ang tugon natin sa unang pagbasa ay walang iba kundi ito: “Itaas ang inyong mga mata at tingnan; ang inyong kaligtasan ay malapit na.” Ito ang ginintuang balita ng pag-asa, na dinalisay ng larawan ng paghihirap at paglilinis ayon sa lingguahe ni Malaquias. Ito ang mahalagang lumulutang na balita sa likod ng tinagurian niyang araw ng Panginoon.

Patunay nito ang buhay ni Zacarias at ni Elizabet. Pareho silang matanda na, nguni’t tinawag pa rin sila ng Diyos. Nabulabog ang kanilang tahimik na buhay. Pinagkalipumpunan sila ng mga kapitbahay at kamag-anak. Nawalan siya ng kakayahang magsalita … napipi. At nangailangan si Elizabet ng tulong sa kanyang pinsan na si Maria. Dapat ay retirado na sila at namamahinga sa bahay. Nagulantang muli ang buhay nila dahil sa misyong ihatid ang tagapagpakilala sa mananakop.

Iisa lamang ang naging bunga ng lahat ng ito. Naging karapat-dapat silang alay para sa Diyos. Naging kaaya-aya silang kaloob at naging karampatang alay para sa Diyos. At ito ay nangyari lamang matapos sila magdusa at magbata ng hirap.

Susun-suson at sunod-sunod na ang nagdaang pahirap sa bayan natin, tulad ng masinsing mga paghihirap na pinagdaanan ng nagsasalaysay kanina sa ANC. Subali’t tulad ng kagalakang kanila ngayong nararanasan, bagama’t hindi pa tapos ang mga pagsubok, ganoon din ang naghihintay para sa atin sa wakas ng panahon, sa muling pagbabalik ng Panginoon, isang kagalakang ipinatitikim sa atin sa liturhiya ng Pasko, na ipagdiriwang natin sa makalawa.

Itaas ang inyong mga mata at masdan: malapit na ang pagdatal ng kaligtasan!