frchito

Posts Tagged ‘Pagsisisi’

TAMA NA ANG PANINISI … TANGGAPIN AT AMININ!

In Adviento, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Panahon ng Pagdating, Propeta Isaias, San Juan Bautista, Taon A on Disyembre 7, 2013 at 11:18

advent2A_3

Ikalawang Linggo Adbiyento Taon A
Disyembre 8, 2013

TAMA NA ANG PANINISI … TANGGAPIN AT AMININ!

Aaminin ko, mahirap ang tumanggap ng anumang mapait. Mahirap ang tumanggap na tayo ay mahina at walang kakayahan. Mahirap rin ang magbahagi ng isang bagong pag-asa, kung ang lahat ng nakikita natin ay kawalang pag-asa.

Matulain at mabulaklak ang mga salita ni Isaias na naririnig natin tuwing magpapasko. Mga pangitain … mga panaginip o panagimpan ng Diyos para sa kanyang pinakamamahal na bayan. Ito rin ang mga pangarap ng mga taong ngayon ay sadlak sa hirap … nawala ang bahay, nawala ang kabuhayan, at napawi ang lahat ng tulay tungo sa kinabukasan. Marami ang nagbabaka sakali sa ibang lugar … naglilipatan … naghahanap ng masusulingan. Ubos na ang bangka ay ubos pa rin ang mga niyog. Marami ay namatayan pa at ang mga katawan ay hindi na matagpuan.

Kahapon ay isang mapait na katotohanan ang nagpatangis sa akin. Isang malapit na itunuturing kong kaibigan ang pinaslang sa sariling tahanan ng mga tampalasang ang hanap lamang ay pera.

Mahirap makita rito ang matulaing pangarap ni Isaias.

Pero bago tayo manghinawa at magpadala sa kawalang pag-asa, teka muna sandali at pakinggan natin ang sinasabi ng dalawa pang pagbasa …

Unahin natin si Pablo. Sa kanyang liham sa taga Roma, ipinaalala niyang ang Kasulatan ay nakatuon sa “ikatututo natin,” sa “kalakasan ng loob,” at sa pagkakaroon ng pag-asa.

Naikwento ko na noong nakaraang mga pagninilay na sa likod ng bawat kapaitan ay may nagkukubling kaliwanagan. Nang manalasa ang bagyo, at tumambad sa kaalaman ng mundo ang dami ng namatay, ang dami ng winasak na kabuhayan at kinabukasan, mahirap isipin na ang pamumuhay na marangal na sinasaad ng kasulatan ay tunay na kapani-paniwala.

Walang iniwan ito sa kalagayan ng isang bansang tulad natin, na sa kabila ng ating pagiging Kristyano, ay pinamumugaran ng pinakamasahol na uri ng kurapsyon. Parang hindi na sinasagian ng hiya ang sinuman. Parang wala nang pakundangan sa dignidad ng tao ang mga salarin, tulad ng pumatay sa isang batang-batang dalagang ang tanging pagkakamali ay ang mapunta sa maling lugar, sa maling oras, kung kailan naghahanap ng mabibiktima ang mga kriminal na tila wala nang puso, wala nang konsiyensya, at wala nang damdaming makatao. Wala raw silang intensyong gawan siya ng masama. Wala raw silang masamang hangad sa babaeng walang awang sinakal at sinaksak sa loob ng kanyang sariling kotse. Wala ring iniwan ito sa ginawa ng dalawang binatilyo sa aking kaibigang walang kalaban-laban, walang kalakas-lakas upang makaganti, at walang masamang binhing ipinunla sa tanang buhay niya at ng kanyang pamilya.

Wala na ring hiya ang mga nasa kongreso. Wala ni isang umaamin. Walang tumatanggap. Walang nagsisisi yaman din lamang at lahat daw ng kanilang pirma ay ginaya lamang. Bilyon-bilyong piso ang naglaho na lamang at sukat, pero wala ni isa diumano ang nakaaalam kung paano nawala ito.

Ang masamang balita ay ito … tayo man ay maraming palusot. Kanya-kanya tayong gawa ng istorya. Wala ang tumatanggap ng pananagutan. “Kasalanan ko bang ako ay isinilang nang mahirap?” “Masama bang magmahal nang lubos?” (kahit may tunay nang asawa at anak!) “Minana ko lamang ang problemang ito!” “Wala akong magagawa. Isinilang akong ganito.” “Wala akong intensyong masama!” (kahit masama ang ginagawa, may palusto pa rin).

Alam kong ayaw natin marinig ang salitang ito, pero hindi nag-atubili si Juan Bautista na tawagin ang mga ganitong tao nang ganito: “Kayong lahi ng mga ulupong!”

Masakit Kuya Eddie! Pero walang tama at totoo, lalo na’t tumitimo at tumatagos, ang masasabi nating hindi masakit.

Malinaw na ayaw ni Juan Bautista ang mga palusot natin. Malinaw na gusto niyang tayo ay manindigan at tumayo ayon sa tama. Tama na ang mga pasulot natin. Tama na ang paninisi ng iba. Wag na nating sisihin ang ating magulang, ang nakaraan, ang ating bayang sinilangan, ang kakulangan nito at kakulangan noon. Sapat na ang ipinagkaloob sa atin.

Panindigan ang tuwid na daan at kung hindi ay tuwirin at ihanda para sa kanya. Tama na ang palusot. Tama na ang paninisi. “Pagsisihan ninyo at talikdan ang inyong mga kasalanan.”

TATAYO AKO’T BABALIK, SAPAGKA’T AKO’Y NAGKASALA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Taon K on Setyembre 13, 2013 at 10:49

narcissus-by-caravaggio1

Ika-24 na Linggo ng Taon K
Setyembre 15, 2013

Matindi ngayon ang social networking sites … dami selfies, dami rin ng selfish o makasarili … dami piktyur, at marami ring inaasahang “likes” tunay man o hindi ang get-up ni Kiko o ni Kikay.

Kung selfish and Diyos, gagawin kaya niya ang ginawa niya ng gumawa ng napakalaking selfie ang mga Israelita? Nagtayo sila ng diyus-diyosan … isang diyus-diyosang tanso at asero. Hinimok niya si Moises: “hali, puntahan mo ang aking bayan, na ngayon ay hibang na hibang sa kanilang imahe” … nahawahan ng pagiging makasarili na usong-uso ngayon saanman.

Ganyan magmahal ang Diyos … Makatarungan … oo. Pero mahabagin rin. Sa huli,”hindi na itinuloy ng Panginoon ang balak na paglipol sa mga Israelita.” Ginawa niya ito kahit nagumon sa selfie ang mga taong ito.

Tulad natin … Gahaman tayo kung minsan sa selfie. Panay sarili ang atupag natin. Panay ako, kami, tayo … laban sa iba. At ang selfie ang nagiging diyus-diyusan, tulad ng ating paghahanap sa “likes” mula sa marami sa facebook. Ganon kaganid ang tao sa “likes” kung kaya’t pati sariling posts ay nilalagyan nila ng like.

Tingnan natin ang turo ni Pablo. Dati siyang gahaman rin sa pag-uusig sa mga kristiyano. Tinuligsa niya at tinugis ang mga mananampalataya at tagasunod ni Kristo. Nguni’t nagising siya sa katotohanan at ito ang kanyang sinabi: “Inusig ko siya at nilait. Sa kabila nito ay kinahabagan ako ng Diyos sapagka’t hindi ko nalalaman ang aking ginagawa.”

Kababaang-loob ito, hindi selfie. Pagpapakumbaba ito, hindi paghahanap sa sarili.

Makamandag talaga ang pagkamakasarili. Pati ang dalwang magkapatid ay natalsikan ng kamandag nito. Sabi ng bata: “Akin na ang aking mana.” “Magsasarili na ako.” Ang kuya naman ay nahabag sa sarili: “Paano naman ako?” “Ni isang bisirong kambing ay ipinagkaloob sa akin upang gawing pulutan at ipagdiwang kasama ng aking barkada!” “Paano naman ako?”

Sukdulan ng katakawan at pagkamakasarili ang narinig natin … daan-daang milyong piso ang pinaghatian ng mga mambabatas at ng magaling mag-magic na taong nakinabang sa hindi nila pera.

Lahat tayo ay kabilang sa bayang ito. Tayo ang bumoto. Tayo ang nagpaloko. Tayo ang tumanggap marahil ng suhol o nagbigay ng suhol. Tayo ang puno at dulo ng kasalanan, sapagka’t ang kasalanan ay nagmumula sa puso ng tao.

Subali’t mahabagin at maawain ang Diyos. At dito ngayon masusubukan ang ating tugon, ang ating pakikibagay at pagtalima sa halimbawa ni Pablo, at halimbawa ng Ama sa ebanghelyo. Tanging ito lamang ang magpapaangat sa atin at magbabalik ng dangal sa atin:

“Babalik ako sa Ama, sapagka’t ako ay nagkasala.”