frchito

Archive for Mayo, 2010|Monthly archive page

BAGO PA NALIKHA AT NAANYO ITONG MUNDO

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K, Uncategorized on Mayo 28, 2010 at 13:35

DAKILANG KAPISTAHAN NG BANAL NA SANTATLO
Mayo 30, 2010

Mahirap parati ang mag homiliya tuwing darating ang Kapistahan ng Banal na Santatlo. Malimit na pagkakamali ng mga pari na bigyang-diin ang dogma, ang laman ng pangaral tungkol sa Diyos, at madalang bigyang-pansin ang dapat na bunga ng pangaral. Mas madali ang magturo ng kung ano ang dapat paniwalaan. Mas mahirap ang mangaral kung ano ang dapat na bunga ng pangaral – ang buhay moral.

Madali ang magsaulo ng mga nilalaman ng katesismo. Nguni’t alam nating lahat na mahirap ang mag-asta, umasal, at mabuhay ayon sa nilalaman ng katesismo.

Ano ba ang mga sinasaad ng mga pagbasa natin ngayong araw na ito? Himayin natin nang isa-isa.

Una sa lahat, binibigyang-diin ng aklat ng Kawikaan, hindi kung ano ang Diyos, kundi kung sino Siya para sa atin, sino Siya sa harap ng lahat ng nilalang. At ano ang pinakamahalagang katotohanan? Ayon sa Kawikaan, Siya ay Diyos na sa mula’t mula pa. Puno ng sagisag ang mga kataga ng Kawikaan … wala pa ang mga dagat; wala pa ang mga bukal ng tubig na malilinaw; wala pa ang mga burol, ganoon din ang mga bundok … Bago pa man ang lahat, ang Diyos ay Diyos na. Sa mga katagang hindi mapagkakamalian, “bago pa nalikha at naanyo ang mundo!”

Mahirap isipin ang mula’t mula pa … bihasa tayong mga tao ang magbilang ng mga araw, linggo, buwan, at taon. Wala sa guni-guni natin ang konsepto ng simula ng panahon. Hirap tayo na umunawa na ang panahon ay nasa ilalim rin ng paghahari ng Diyos sa lahat ng kanyang nilalang. Sapagka’t hindi natin maarok ang simula ng panahon, hindi rin natin maunawaang lubos ang kawalang hanggan ng panahon. Para sa tao, may simula at may wakas, may umpisa at pagtatapos.

Ang mga kapistahang magkakasunod sa mga Linggong kasunod ng Pentekostes ay mga kapistahang nagpapagunita sa atin ng kung sino ang Diyos na ating sinasampalatayanan. Ang una sa hanay na ito ay may kinalaman sa Banal na Santatlo – Diyos Ama, Diyos Anak, at Diyos Espiritu Santo. Bagama’t ang kanyang pagpapahayag ng sarili ay naganap sa loob ng kasaysayan, ang Diyos ay hindi nakatali sa kasaysayang makatao, na may simula at may wakas. Siya ay ang “alpha at omega,” ang simula at ang wakas.

Nguni’t ito ang maganda sa Diyos natin. Nagpahayag siya at nagpakilala sa pamamagitan ng kasaysayan. Nilikha Niya ang mundo at ang lahat sa daigdig. Ipinahayag Niya ang sarili bilang maylikha. Nagpakilala rin Siya sa pagsusugo ng kanyang bugtong na Anak. Isinilang ang Diyos Anak na nagkatawang-tao at nakihalubilo sa kasaysayan ng tao. Nagpakilala rin ang Diyos sa pagsusugo ng Espiritu Santo, at ang lahat ng ito ay naganap sa pagsuong Niya sa larangan ng kasaysayang makatao.

May iisa lamang akong gustong bigyang-diin halaw sa katotohanang ito … Ang Diyos, Ama, Anak, at Espiritu Santo, na nakihalubilo sa ating kasaysayan, ay Diyos ng kasaysayan, Panginoon ng lahat ng naganap, nagaganap, at magaganap pa sa lupang bayan nating kahapis-hapis!

Malimit na tayo ay naguguluhan ang isipan. Malimit na tayo ay nahihintakutan sa hinaharap, sa maaring mangyari sa mundo. Malimit tayong sinasagian ng takot dahil sa tila pamamayagpag ng kampon ng kadiliman, sa maraming dako ng mundo. Malimit tayong mawalan ng pag-asa, mapuno ng pangamba, at masidlan ng takot ang puso, dahil sa tila walang ampat na pagtiwalag ng sangkatauhan sa pamumuno at paggagabay ng Diyos.

Sa araw na ito, hindi takot at pangamba, kundi galak at katiyakan ang binibigyang-diin ni Pablo … “sa pamamagitan niya’y mayroon na tayong kapanatagan sa harapan ng Diyos.” Nabago ang pagtingin natin dahil sa Kanyang pamamatnubay at pagkalinga. “Nagagalak tayo sa ating mga pagbabata sapagka’t alam nating ito’y nagbubunga ng pagtitiyaga.”

Maraming pangamba ang bumabagabag sa atin ngayon. Tuloy pa kaya ang pag-unlad ng bayan o pagbulusok nito dahil sa panibago na namang mga pinuno sa larangan ng politika? Mayroon kaya na namang isang dilubyo galing sa La Nina, matapos ang El Nino ay manalasa sa bayan natin? Mayroon pa kayang pag-asa ang bayan natin na kay daling lumimot, kay rupok, at kay bilis magbago ang isip?
Mauunawaan pa kaya natin kung bakit, sa dinami-dami ng taong nagdaan, sa kabila ng mga pangako ng mga politico, tayo pa rin ang kulelat sa buong Asya, at nalalampasan na ng mga bansang dati-rati ay walang ibatbat sa bayan natin?

Iisa para sa akin ang lumulutang na aral mula sa kapistahang ito. At ito ay walang iba kundi ang kapanatagan ng loob, ang pagkaunawa sa buong katotohanan, sa tulong ng Espiritu Santo. At ano ang katotohanang ito? Hindi lamang na ang Diyos ay iisa sa Tatlong Persona … hindi lamang na ang Diyos ay Diyos na sa mula’t mula pa. Ang pinakamahalagang dapat nating maunawaan ay hindi kung ano ang Diyos, kundi kung sino Siya para sa atin. Siya ay Ama, maylikha, may-akda ng lahat. Siya ay Anak, na kaloob, regalo, at bigay para sa atin. Siya ay Espiritu Santo na nagkakaloob pa magpahangga ngayon. Siya ay Diyos na iisa sa tatlong persona, Banal na Santatlo, na nananatiling Diyos para sa atin, sa kabila ng ating pangamba, sa likod ng ating mga takot at pagkabalisa, sa harap ng mga pangarap natin sa kinabukasan. Siya ay nanduon na, sa simula. Siya ay narito kapiling natin. Siya ay patuloy na nagggagabay sa tabi natin. Siya ay Diyos, sa harap natin, sa tabi natin, at sa likod natin.

At nananatili Siya bilang Diyos, “bago pa nalikha at naanyo itong mundo.” Ano ang dahilan upang matakot at mangamba?

Advertisements

IBA’T IBA, NGUNI’T IISA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon K, Uncategorized on Mayo 17, 2010 at 13:44


LINGGO NG PENTEKOSTES
MAYO 23, 2010

Mga Pagbasa: Gawa 2:1-11 / 1 Cor 12:3-7, 12-13 / Juan 20:19-23

Tapos na ang mahabang paghihintay ng bayan. Nagwika na ang higit na nakararami. Bagama’t ang nagwagi sa halalan ay hindi pinili ng karamihang Pinoy sa buong kapuluan, hindi maipagkakailang ang mga nagwagi ang siyang hinirang ng lamang na numero ng mga bumoto at nagpahayag ng kanilang damdamin. Iba’t iba ang pinili ng balana. Sa dami ng mga kumandidato sa pagkasenador lamang (mahigit sa 80!), ang mga lumutang na mga pangalan ay silang mga datihan na at luma – mga pangalang naka-ukit na yata sa isipan ng mga mamboboto.

Hindi ko maipagkakailang hindi ako masaya sa resulta sa maraming kadahilanan. Hindi ko rin maipagkakailang nasusot ako sa takbo ng mga pangyayari, ngayon, at sa iba pang nagdaang mga eleksyon. Nguni’t dapat ko ring sabihing masaya ako sapagka’t kahit man lamang ngayong taong ito, ang tunay na kalooban ng mga mamboboto ang siyang naghari, at hindi ang malawakang dagdag-bawas!

May isang ibang uri ng hanging umiihip sa dako natin ngayon!

Hanging umiihip … ito ang isa sa malinaw na larawan sa pista ng pentekostes! Sa pagbaba ng Espiritu Santo, ihip ng hangin at dilang apoy, at dagundong ang natambad sa paningin natin. Ito ang kapangyarihang galing sa itaas na siya nating pinagyayaman at ginugunita sa araw na ito.

Sa demokrasya, kapangyarihan mula sa ibaba ang naghahari – ang kapangyarihan ng mamboboto, ang kapangyarihan ng taong-bayan. Sa Inang Simbahan, kapangyarihan mula sa itaas ang siyang naghahari, ang siya nating pinaiiral.

At dito papasok ang mga samut-sari nating mga suliranin sa lupang ibabaw. Sa mundong ito, na lupang bayan nating kahapis-hapis, puno ng pagkakaiba ang nakikita natin, puno ng pagtatangi at pagkakahiwa-hiwalay. Naroon ang maka LP at maka NP … naruon din ang mga balimbing na hindi mo malaman kung ano talaga ang partido nila … naroon ang mga taong sala sa init at sala sa lamig. Narito rin tayong mga salawahan at mga hunyango, na kung minsan ay maka-Diyos at malimit ay makamundo at makasarili.

Ito ang larangang iniikutan natin lahat – ang mundong nababalot ng kultura ng kasalanan, kultura ng kayabangan, pag-iimbot, at pagkamakasarili. Nandyan ang lahat ng uri ng pagkakahati-hati sa iba’t ibang mga grupo o pulotong, ang kawalan ng kaisahan, ang kawalan ng pagsasamahan sa ilalim ng iisang pamunuan. Bagama’t nanalo ang mga nanalo, alam nating hindi pa man nagsisimula sila sa kanilang panunungkulan, ay marami nang bumabatikos sa kanila.

Ang bayan natin, tulad ng buong simbahan, tulad ng lahat ng mga sumasampalataya kay Jesus, ay nababalot ng pagkakahiwa-hiwalay at pagkakahati-hati.

Ano ba kaya ang kailangan natin upang magkaniig at magkaisa?

Kailangan natin ng mga dilang apoy na bababa rin sa atin upang tupukin ang lahat ng hidwaan sa bayan natin. Kailangan natin ang Espiritu Santo. At sa dahilang sa araw na ito ay ginugunita natin ang kanyang pagbaba, minarapat kong paalalahanan ang lahat na sapagka’t dumating na Siya at bumaba, ang tanging dapat natin gawin ay ang tanggapin siya nang buo ang loob, at walang pasubali, walang pagtanggi, at may ganap na pagtanggap.

Kailangan natin ng malakas na hangin. Sa panahong ito kung kailan sinusunog tayo ng El Nino, minarapat ko ring ipaalaala sa ating lahat, na higit pa sa El Nino ang init ng ating mga pagtutungayaw at pag-aalipusta sa isa’t isa. Kaisahan ang dulot ng ihip ng hangin … hindi lamang kaisahan kundi katapangan. Ang mga nahihintakutang mga disipulo ay nangagsipaglabasan sa kanilang pinagtataguan upang mangaral, magpahayag, at mamuno sa mga taong lupasay sa takot at pangamba.

Sari-saring hangin ang umiihip sa buhay natin bilang bayan. Nandyan ang ihip ng paghihiganti … ang paghahanap na magbayad ang mga kinamumuhiang kalaban at katunggali sa politika. Nandyan ang ihip ng hangin ng kayabangan ng mga taong naihalal lamang ay “feeling great” na, at “feeling powerful” na. Nandyan ang ihip ng hangin ng mga hambog at bulaan na ang pangako sa bayan ay hanggang sukdulan ng langit, nguni’t wala namang laman kundi hangin … parang ampaw na walang bigat, walang dating, walang laman!

Maraming nakapinid sa buhay natin ngayon … hindi lamang pinto na nakakandado. Nakapinid ang mga mata at isipan sa maaaring mabago, maaaring mapahusay at mapabuti. Kay raming mga kontrabida sa poll automation. Kay raming mga propeta ng kapariwaraan. Nang magtagumpay, masaya ang lahat. Kay raming mga propeta na, hindi pa man nagsisimula ang bagong administrasyon, ay puro kabulukan na ang kanilang awit. Sala-salabat na ang kanilang mga dila sa pagbatikos sa problemang hindi pa nangyayari.

Sa araw na ito, lakas mula sa itaas ang dumarating. Hindi mga survey at mga mapanlasong mga pluma at papel at periodiko. “Sumainyo ang kapayapaan!” Ito ang sabi ng Panginoong muling nabuhay at umakyat sa kanan ng Ama. Ito ang pangako at tagumpay na kaloob ng Panginoong nagkaloob pa nang higit pa … ang pagdatal at pagbaba ng Espiritu Santo.

Halina, O Espiritu Santo! Liwanagan kaming lahat … puspusin kaming lahat ng iyong lakas at biyaya. Sunugin ang mga peklat ng lipunan naming hindi na yata makahulagpos sa lahat ng uri ng katiwalian. Hipan nang malakas ang mga balakid sa buhay namin na siyang hadlang sa aming pag-unlad na ganap. Patungan kami ng dagundong ng kulot na maggigising sa aming pagka-idlip sa paggawa ng mabuti. Pukawin ang mga isipan namin upang, tulad ng mga apostol, kami ay mangagsipaglabasan, at mangaral sa ngalan mo, at sa Iyong kapangyarihan. Iba’t iba ang aming mga ibinoto. Iba’t iba ang mga sinuportahan namin. Iba’t iba ang mga paniniwala namin.

Subali’t IISA ka, O Diyos! Iisa ang iyong kaloob… Iisa ang Espiritung sa amin ay lumukob. Halina, O Espiritung banal. Lukuban kaming ganap upang mapanuto at upang makatunghay ng isang bagong bukang liwayway ng ganap na pagbabago at buhay ayon sa kaloob mong alay!

Pagpalain Mo kaming iyong bayan, dine sa lupang bayang kahapis-hapis, tungo sa langit na tunay naming bayan. Amen!