frchito

Archive for Enero, 2009|Monthly archive page

MAYROON KA BANG “K”?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Enero 28, 2009 at 15:14

50

Ika-apat na Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
Pebrero 1, 2009

Mga Pagbasa: Dt 18:15-20 / 1 Cor 7:32-35 / Mk 1:21-28

Noong araw, may isang sine na naging tanyag na ang pamagat ay “Wanted: Perfect Mother.”

Kung ako ay gumagawa ng sine, gusto ko sana na ang kasunod ng “Ang Tanging Ina Ninyong Lahat” ay “Ang Tanging Pinuno Ninyong Lahat.”

Hayaan ninyo akong magpaliwanag …

Medyo mahirap ilahad ang pinapaksa sa araw na ito, ika-apat na Linggo sa karaniwang panahon. Una, walang katumbas na salitang Tagalog akong mahagilap upang isalin ang salitang Latin na “auctoritas” (authority) na malimit nating isalin bilang “kapangyarihan.” Ikalawa, kapag ginamit natin ang salitang kapangyarihan, karahasan at katayugan o kataasan ng posisyon agad ang pumapasok sa ating kamalayan.

Subali’t mahalaga na ating maunawaan nang maigi na ito mismo ang pinapaksa ng mga pagbasa sa araw na ito.

Sa panahon natin, hindi tayo lubos na nagtitiwala sa mga may kapangyarihan. Takot ngayon ang marami sa may baril, sa may uniporme, sa may posisyon. Bagama’t natutuwa tayo sa kinang, sa luho, sa rangya ng mga hari at reyna sa mga palasyo nilang tahanan, hindi tayo lubusang nagtitiwala at humahanga sa mga nabubuhay ika nga, sa loob ng mga gusaling kristal.

Sa konteksto ng lipunan natin ngayon, mas hinahangaan pa natin ang tulad nina Charice Pempengco, ni Arnel Pineda, ni Jasmine Trias, Ramiel Malubay, at iba pa, na dahil sa kanilang galing at kakayahan ay nakikilala na sa buong daigdig. Sawa na tayo sa mga hungkag na pangako ng mga politico, mga namumuno sa atin na alam naman ng lahat ay nakatuon ang kanilang atensyon sa pagdadagdag lamang ng yamang makakamal at dagdag pang kapangyarihang mapanghahawakan.

Makabubuti sa atin na tunghayan ang sinasaad ng mga pagbasa. Mahalaga ang mga pangaral nito tungkol sa “auctoritas” na ito o tinatawag nating kapangyarihan. Ano nga ba ang mga aral na mapupulot natin tungkol dito?

Para masagot ang palaisipang ito, dapat tayo magbalik sa salita ng Diyos. Una sa lahat, malinaw sa unang pagbasa na ang anumang tinatawag nating kapangyarihan ay nagmumula hindi sa ating sarili, kundi sa Diyos. Ito ay isang kaloob, isang regalo, isang pamamahagi ng Poong Maykapal. Hindi ito isang bagay na ipinuputong natin sa ating sariling ulo at ipinapasan natin sa sariling balikat. Ang kapangyarihan ay nagmumula sa Diyos na may akda ng lahat ng bagay na mabuti.

Ito ang kahulugan ng salitang “auctor” na ugat ng auctoritas (authority). Ang Diyos lamang ang may akda ng kapangyarihan. Tanging Siya lamang ang nagkakaloob nito. At lahat ng uri at antas ng kapangyarihan ay isa lamang pakikibahagi sa pagiging may akda ng Poong Maykapal. Ito ang sinasaad sa aklat ng Deuteronomio: “Isang propetang tulad ko ang itatanghal ng inyong Diyos na kukunin Niya mula sa inyong bayan. Ang propetang ito ang siya ninyong pakikinggan.”

Balisang balisa tayo ngayon sa maraming bagay. Balisa ang buong daigdig sa lumalawak, lumalalim, at lumalalang pagbagsak ng ekonomiya. Naghahanap ang buong mundo ng isang malakas at makapangyarihang taong sasagot at aako sa pananagutang ito na ipagtaguyod at ibalik sa normal ang lagay ng pamemera.

Naghahanap tayo ng isang “auctor” na magmamay-akda ng isang panukala at balaking magtatawid sa atin sa lahat ng pangambang ito.

Tulad ng sagot ng unang pagbasa … tulad ng ang lahat ng kapangyarihan ay galing sa Diyos, ang sagot ng ikalawang pagbasa ay ganito rin. Ang pagbalikwas mula sa lubhang pagkabalisa ay ang magtalaga ng sarili sa Diyos na Siya lamang may-akda ng pawang kabutihan. Ang Diyos na siya nating tunay na “auctoritas” ang tanging karapat-dapat natin gawing tampulan ng lahat ng ating pag-asa at pagtitiwala, at wala nang iba.

At dito naman papasok ang sinasaad ng ebanghelyo. Si Jesus ay tiningala ng mga tao sa sinagoga. Sa mga nagtuturo, tanging Siya lamang ang nangaral nang may angking kapangyarihan (authority). Kakaiba siya mangaral … kakaiba sa mga eskriba. Ano bang dahilan at ganito ang nangyari?

Simple lang ang sagot. Ang kapangyarihan niya ay hindi lamang panlabas, kundi panloob. Ang angkin niyang kapangyarihan ay galing sa Diyos, kaloob na ipinamahagi ng Kanyang Ama. Hindi ito isang diploma, papel, o titolo lamang. Ito ay mula sa kaibuturan ng kanyang pagiging isang sugo ng Ama, na Siyang nagbahagi at Siyang nagmay-akda ng kabutihang kanyang ginagawa sa kanyang ngalan. Si Kristo lamang ay merong “K.”

Maraming payaso sa lipunan natin na nagpapanggap at nagkukunwaring namumuno nang may kapangyarihan. Hindi tayo nasisilaw sa ningning ng kanilang kasuotan at titolo. Maraming mga artista sa gobyerno ang nagkukunwaring naglilingkod sa publiko sa kanilang “panunungkulan.” Hindi tayo nadadala ng kanilang mabababaw na pangako at nakabibighaning mga binibitiwang salita. Ang mga eskriba ay mga taong aral, dalubhasa at pawang madudulas ang dila. Subali’t si Kristo ang tiningala, pinakinggan, at pinagbuhusan ng atensyon ng balana.

At ang sagot sa palaisipang ito ay nakasalalay sa ugat ng salitang auctoritas sa Latin. Ang salitang ito ay nag-uugat sa salitang “augere” na ang ibig sabihin ay “palaguin,” “dagdagan” o dili kaya’y umentuhan (augment). Ang tunay na namumuno nang may kapangyarihang mula sa Diyos ay nagpapalago, nagpapalawig, nagpapabuti sa iba. Wala siyang hinahanap na pangsarili liban sa ikalalago at ikabubuti ng iba.

Ito ang misyon ni Jesus – ang mabuhay ang lahat at mabuhay nang ganap. Ito ang iginagalang ng balana – mga pinunong ang hanap ay pawang kabutihan ng iba at hindi ng sarili. Walang “perfect mother” sa lupang ibabaw. Walang “natatanging Ina” nating lahat na maari tayong ituring at tawagin.

Pero merong tanging pinuno tayong dapat tularan … Siya ang may-akda ng lahat ng kabutihan. Siya ang Diyos at ang Kanyang bugtong na Anak na si Jesus. Ang Diyos ang tanging pinuno nating lahat na Siyang dapat natin pakinggan, sundin, at tularan. Sino mang nagsasabing sila ay may kapangyarihan, may posisyon, at may “K” – kung hindi din lamang sila marunong makinig sa tinig ng tanging pinunong ito – ay walang iba kundi isang palso, isang payaso, at isang hungkag na laruan, na gumagalaw lamang kapag nasusian.

Mayroon ka bang tunay na “K?”

BALIGTARAN, BALIKATAN, KABANALAN

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Homily, Taon B on Enero 22, 2009 at 11:33

conversion_of_st_paul-400

PAGBABAGONG-BUHAY NI SAN PABLO
Enero 25, 2009

Mga Pagbasa: Gawa 22:3-16 / 1 Cor 7:29-31 / Mk 16:15-18

Uso ngayon ang baligtaran sa lipunan natin. Isa sa mga naanyayahan sa Senado ang nagsiwalat ng isang salaysay bago mag-Pasko. Wala raw siyang kinalaman sa nawawalang 700 milyong piso na may koneksyon sa abono. Nang magbagong-taon, matapos ang pista ng Poong Nazareno at Santo Nino, nabaligtad ang kanyang salaysay. Inamin niya na siya ay nagsinungaling lamang nuong Disyembre 22, 2008. At hindi siya kumita sa malaking katiwaliang umiikot sa iilang mga masisiba na nagbalangkas at nagsagawa ng isang pagnanakaw na malinaw pa sa sikat ng araw.

Subali’t hindi ito lamang ang kwento ng baligtaran sa lipunan natin. Noong taong 2000 lamang, may mga politikong pa-okray-okray pa sa Senado noong hindi pinayagang buksan ang isang envelope. Naging daan sila sa pagka-alis sa posisyon ng pinakamataas na opisyal sa ating bayan. Ngayon, 8 taon lamang ang nakalilipas, iba na ang tugtugin ng parehong mga politikong ito, na mayroon nang ibang matatayog na balak sa darating na 2010. Mayroon pang isang hinahangaan nating pinuno na humingi pa ng patawad sa kanyang pinatalsik sa puesto noong taong 2000!

Baligtaran ang kalakaran sa pulitika sa Pilipinas. Tawiran ng kampo … palitan ng mga partido … at talikuran sa mga dati-rati ay magkakasama sa parehong adhikain.

Mayroon ding mahalaga at makahulugang baligtaran sa Biblia!

Sa araw na ito, isang nakagugulantang na baligtaran ang ipinagugunita ng liturhiya – ang pagbaligtad ni Saulo, na pati pangalan niya ay naging Pablo paglaon. Ito ang baligtaran na may kinalaman sa pagtalikod sa mali at masamang kagawian. Ito ang pagbalikwas sa pagkasadlak sa gawaing masama. Ito ang pagbabalik-loob sa Panginoon, ang paggising sa mahimbing na pagkakatulog sa gawang tama at mabuti.

Nasa kalagitnaan tayo ngayon ng buong taong pagdiriwang ng ika-2000 taong kaarawan ni San Pablo (Junio 2008 – Junio 2009). Bagama’t ngayon ay ika-3 Linggo ng Karaniwang Panahon, dahil nasa taon tayo ni Pablo, pinahihintulutan tayo ng Inang Simbahan na ipagdiwang sa Misa ang napakahalagang pangyayari sa buhay ni Pablo.

Ito, sa madaling salita, ay may kinalaman sa pagbaligtad, kumbaga, ni Pablo. Siya mismo ang nagsalaysay ng pangyayaring ito. Mula sa isang taong poot na poot sa maliit na pulutong ng mga tagasunod ni Kristo, si Pablo, matapos ang karanasang ito, ay naging isang masugid na tagapagtanggol ng Santa Iglesia.

At hindi lamang ito … Si Pablo, kasama ni Pedro, ang naging matibay na pundasyon ng Inang Simbahan – ang itinuturing na apostol na sugo sa mga Hentil, na naghatid ng magandang balita sa lahat ng sulok ng kilalang daigdig nuong panahong yaon.

Isa sa pangunahing turo ng Panginoon nuong sinimulan niya ang kanyang pangangaral ay ang pagtawag niya sa pagbabalik-loob. “Magsisi at sumampalataya sa ebanghelyo.” Ito ay pagtawag sa pagbabagong-buhay o pagbaligtad sa takbo ng buhay.

Itong pagbaligtad na ito ang pinanindigan ni Pablo. Siya ang pangunahing halimbawa ng isang taong kung gaano kasugid na kalaban ng Iglesia noong una, ay ganoon ding kasugid na tagapagtaguyod ng Iglesia. Si Pablo ang halimbawa ng isang taong bumalikwas sa maling gawain at bumangon sa gawang banal at mapagligtas. At hindi lamang ito, binalikat niya at pinanindigan din ang tungkuling ipinagkaloob ng Panginoon – ang humayo at mangaral at maghatid sa lahat sa daan ng kabanalan.

Tayo man ay tinatawagan sa ganitong pagbangon. Ito ang buod ng buhay Kristiyano – ang bumangon mula sa kadiliman at lumantad sa kaliwanagan ng magandang balita.

Ang lipunan natin ay nababalot ng iba-iba at susun-susong mga kadiliman at pagkagupiling sa masasamang kagawian. Ang kultura ng politika, ng ekonomiya, at ng pangangalakal ay nababahiran ng lahat ng uri ng kadayaaan. Palasak na ang mga droga na unti-unting nagbubunsod sa atin upang maging isang ganap na tinatawag na “narco-state” na pinamumugaran ng “narco-politics.” Bayaran ang sistema ng hustisya, at nabibili ang kalayaan upang gumawa ng maraming bagay na nagsasadlak lalu sa marami sa masahol na antas ng kawalang kalayaang panloob at pansarili.

Sa ika-dalawang libong kaarawan ni San Pablo, ay mayroon tayong tinitingalang halimbawa at katuwang sa ating paghahanap ng tunay na kalayaan – ang kaligtasang dulot ng Panginoong Jesucristo. Habang pinararangalan natin si Pablo, ay angkop din na ating gunitain at isabuhay ang malaking hakbang na kanyang ginawa – ang bumaligtad, ang magbalikat ng tungkuling iniatang sa kanya ng Panginoon, at ang magpagal tungo sa kabanalan ng marami, lalu ang mga Hentil, sa lahat ng dako ng daigdig.

Ito ang buhay natin bilang mananampalataya … baligtaran, balikatan, at pagpapagal tungo sa kabanalan!