frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

,

MINARAPAT NA IBILANG SA KANYANG MGA HINIRANG!

In Homily in Tagalog, Kristong Hari, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Nobyembre 17, 2010 at 10:15

Dakilang Kapistahan ni Kristong Hari (K)
Nobyembre 21, 2010

Mga Pagbasa: 2 Samuel 5:1-3 / Col 1:12-20 / Lucas 23:35-43

Sanay na ang buong mundo makarinig ng mga tinatawag na “trash talkers,” mga taong napakagagaling manlait ng kapwa, mag-maliit sa mga karibal, at manira ng mga katunggali. Nakita natin ito sa paulit-ulit na nating halalan. Hagisan ng putik, tapunan ng basura, at batuhan ng mga bintang ang pinaka-uso sa kampanya ng mga kandidato … siraan, labasan ng baho, at paninirang walang patumangga.

Nakita rin natin ito sa mga laban ng pambansang kamao, na si Manny Pacquiao. Narinig natin kay Hatton … narinig natin ang parehong panlalait kay Mayweather. Nakita rin natin kung paano inalipusta ang sakit ni Fred Roach ng kampo ni Margarito kamakailan.

Ewan ko ba kung bakit ganito ang gawi natin? Para umangat, malimit ang gawa natin ay ibagsak ang iba. Para gumanda ang imahe natin, ang alam lamang natin gawin ay pasamain ang iba … Di ba’t isip talangka ang taguri natin dito?

Ang isip talangkang ito ay walang iba kundi ang pagsisikap umangat sa pamamagitan na pagtuntong sa iba, ang pagpupunyaging tumaas sa pamamagitan ng pagbabagsak sa kapwa.

May tawag ang Banal na Kasulatan dito … At ang taguri natin dito ay walang iba kundi ang kayabangan! … ang pag-aangat ng sarili na wala namang ibubuga, ang pagbubuhat ng sariling bangko, ika nga … ang pag-iisip na tayo ay higit sa iba, lamang sa kapwa, at naka-aangat kaninuman!

Nguni’t sa kabila ng lahat ng ito ay may salungat na larawan ang nakita tayo sa katauhan ni Manny Pacquiao. Hindi ko intensyon na ideklara siya bilang santo, nguni’t sabi nga nila sa Ingles, “credit needs to be given where credit is due” …dapat kilalanin ang isang bagay na maganda sinuman ang gumawa nito.

Sa araw na ito na pista ng karangalan at luwalhati, patungkol kay Kristo na itinatanghal natin bilang Hari, karapat-dapat lamang na magmuni tayo tungkol sa tunay na kadakilaan, wagas na karangalan, at walang pag-iimbot na pagkilala sa kadakilaan ng sinumang dapat kilalanin.

At sino ang dakila? Sino ang dapat kilalanin? Sino ang karapat-dapat ng pagpupugay at parangal?

Hindi nag-aatubili ang Inang Simbahan tungkol dito. Hindi patumpik-tumpik ang Banal na Kasulatan hinggil rito. At ano ang turo nito? Iisa, iisa, tanging isa lamang ang karapat-dapat ng dakilang papuri at parangal. Iisa, at tanging iisa lamang ang may kapangyarihang mag-akyat at magbaba, maghusga at magpasiya hinggil sa lahat ng nilalang. Siya, at tanging Siya lamang, ang nag-aangat at nagbababa, ang kumikilala at nagpuputong ng korona ng luwalhati.

Siya ang Diyos, ang Panginoon, at ang kanyang bugtong na Anak ang Hari ng santinakpan, ang siya lamang karapat-dapat ng tunay at walang hanggang papuri at parangal.

Siya ang nag-aangat. “ang nag-aangat ng sarili ay ibababa, at ang nagpapakababa sa sarili ay iaangat.” Ang Diyos ang humihirang … “ipinangako sa iyo ng Panginoon na gagawin ka niyang hari upang mamuno sa kaniyang bayan.”

Nakita natin kung gaano kalakas ang lagapak ng taong mataas ang lipad. Nakita natin kung paano napahiya si Hatton sa kanyang mga panlalait. Nakita natin kung paano ngayon magtago si Mayweather. Ang nagpapakataas ay ibabagsak. Sa kabilang dako, nakita natin kung gaano kasimple, at kabait ang isang kampeon na may habag at pagmamalasakit sa kalaban. Nakita natin kung paano pinaka-ingatan ng kababayan natin ang kapakanan ng kanyang kalaban. Nakita natin ang kanyang paggalang kay Margarito at ang pag-iingat niyang hindi na lumala pa ang mga sugat sa mukha ng kalaban. At bagama’t patuloy siyang nilalait ng mga rasista sa buong mundo, hindi maipagkakaila na respeto para sa kanya ang ipinuputong na parang korona sa kanyang ulo. At ang respetong ito ay tinatamasa rin natin na kanyang mga kababayan.

Ang kasukdulan ng respetong ito ang dapat natin ngayon ibigay sa tunay na Hari ng ating mga puso at kaisipan. Siya na may kapangyarihang mag-angat at magbagsak, siya na may-akda ng lahat ng kadakilaan, at may kaloob ng lahat ng kakayahan ng tao.

Siya bilang tao at Diyos ay nilait din ng tao … “Iniligtas niya ang iba; iligtas din niya ang kanyang sarili!” “Nilibak siya ng mga kawal, nilapitan at inalok ng maasim na alak.”

Ngunit may isang kumilala at nagpakababa, humiling at naki-usap, nanalangin at nanikluhod: “Jesus, alalahanin no ako kapag naghahari ka na.”

Ang pagkilalang ito, ang pagpapakumbabang ito ang nagbukas ng pinto ng langit … “Ngayon di’y isasama kita sa Paraiso.”

Ito ang Hari ng katarungan … ang Hari ng mga mabababa ang loob, ang Hari na may kapangyarihang mag-angat at magbaba. Siya ang pinupuri natin. Siya ang niluluwalhati natin dahil sa maraming bagay … sa kaloob niyang buhay, sa kaloob niya ng katauhan ni Manny Pacquiao, sa kaloob niya ng lahat ng tinatamasa natin, pati ang paggalang ng mundo sa lahi natin, dahil sa kababaang-loob ng kampeon natin. Purihin ang Hari ng sansinukob! Purihin ang Hari ng mga Hari! At pagpalain nawa Niya ang bayan natin! Sapagka’t “minarapat Niya tayong ibilang sa kanyang mga hinirang!”

, , ,

ALAM KONG AKO’Y MULING BUBUHAYIN!

In Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Taon K on Nobyembre 5, 2010 at 09:47

Ika-32 Linggo ng Taon (K)
Nobyembre 7, 2010

Mga Pagbasa: 2 Macc 7:1-2, 9-14 / 2 Tesalonika 2:16 – 3:5 / Lucas 20:27-38

Sanay na sanay tayo makakita ng tahasang pagtanggi sa maraming mga malalaking tao sa larangan ng politika. Sa tanang buhay ko, wala pa ako nakitang pulitiko sa ating bansa na tumanggap sa korupsyon, tumanggap sa pagsusulong ng jueteng, o tumanggap sa anumang katiwalian sa kanilang pamumuno.

Kapag pagtanggi ang pinag-uusapan, walang hihigit sa mga pulitikong malaon nang nasanay at nahirati sa pagiging sanga-sanga ang dila. Sa kabila ng lahat ng malinaw na ebidensya o palatandaan, wala isa man sa nasasakdal na pumatay ng 57 katao sa Mindanao ang tumatanggap sa siya o sila ay kasangkot man lamang sa malagim na pagpaslang sa inosenteng mga tao. Wala pa rin akong narinig na dating presidente na tumanggap sa pagiging kasangkot o kasama sa katiwalian. Alam nating bilyon-bilyon pang piso o dolyar ang nakatago sa mga bangko sa Switzerland, na magpahangga ngayon ay hindi pa mapakinabangan ng bayan.

Kapag pagtanggi ang pinag-uusapan, bihasa tayong lahat at sanay. Paulit-ulit natin itong nakikita.

Nguni’t sa araw na ito, hayaan natin ang sarili natin na makatunghay sa isang tahasang kabaligtaran nito – ang walang pasubaling pagpapatunay … ang kabaligtaran ng pagtanggi – ang pagtanggap at pagpapatunay!

Pagpapatunay ang mariing ginawa ng pitong magkakapatid sa unang pagbasa. Ito ay pagpapatunay sa katotohanang bumubukal sa puso nilang pitong magkakapatid na lalaki: “Alam kong ako’y muling bubuhayin ng Diyos!”

Sa panahon natin, kay raming mga handang magbitaw ng salitang sa biglang wari ay pagpapatunay. Ilang beses natin nakita ang mga taong matataas na sumumpa sa harap ng Biblia, o sa harap ng buong bayang nanonood sa TV? Sa dami ng mga imbestigasyong naganap na wala namang bunga, sa senado at kongreso, paulit-ulit natin nakita ang napakaraming bulaan na sumusumpa at nagpapatotoo sa kanilang mga isinisiwalat! Subali’t sa dinami-dami ng mga sumumpa, isa lamang at iisa ang katotohanang tumatambad sa atin … tuloy pa rin ang katiwalian … tuloy pa rin ang kadayaan, at sa kabila ng pagtanggi ay tuloy pa rin ang pamamayagpag ng jueteng, ng illegal logging, ng dynamite fishing, ng suhulan sa loob at labas ng gobyerno, at bayaran sa husgado.

Napakamura ngayon ang panunumpa. Napakadulas ng dila ng mga tampalasang nagkukubli sa likod ng paglilingkod sa bayan.

Kung mayroon tayong mahalagang mapupulot sa mga pagbasa ngayon, ito marahil ang pinakamahalaga para sa atin ngayon. Ang pagpapatunay sa salita ay dapat kaakibat ng pagpapatotoo sa gawa. Ang buka ng bibig ay dapat samahan ng malinaw na katuparan.

Pitong magkakapatid na lalaki sa unang pagbasa ang nagpatunay. Hindi matitinag ang kanilang pagpapahayag ng kanilang pananampalataya. Mataginting ang kanilang pagpapatotoo. Ngunit hindi lamang nauwi ito sa pagiging mataginting na pananalita, kundi magiting na pagsasagawa. Isinakripisyo nila ang kanilang buhay. Ibinuwis nila ang sariling buhay, sa ngalan ng katotohanang mapagligtas!

Nawawala na ang halaga ng salita ng tao. Natatabunan tayo ng tone-toneladang mga salita – mula sa mass media, mula sa radyo at telebisyon, mula sa mga pulitiko, mula rin sa aming mga pari. Sapagka’t murang-mura na ang salita sa ating panahon, naglalaho na rin ang katapatan, at sa paglalaho ng katapatan ay nawala rin ang pagtitiwala ng tao.

Noong 1975, sinabi ito ni Papa Pablo VI … ang mga kabataan ay hindi na naniniwala sa mga guro. Kung sila ay naniniwala sa kanilang mga guro, ito ay sapagka’t sila ay mga saksi rin. Sa madaling salita, ang mundo ngayon ay naghahanap, hindi sa mga handang magpatunay sa salita, kundi mga taong handang magpatotoo sa gawa.

Bilang pari, alam kong ito ay isa sa batayan ng kung ako ay pakikinggan ng tao. Alam kong hindi sapat ang magagandang pananalita. Alam kong hindi sapat ang maingay na pagpapatunay. Ang hinahanap ng tao ay mga saksi, na sa salitang Griego ay “martir” (witness).

Ang pitong magkakapatid na lalaki ay nag-asal “saksi” sa katotohanang: una, buhay ang Diyos, at ikalawa, “ang Diyos ay hindi Diyos ng mga patay kundi ng mga buhay – sa kaniya’y buhay ang lahat.” (Lucas 20:37).

Ang Inang Santa Iglesya ay patuloy na nagbibigay-saksi sa mga katotohanang ito. May mga pagpapahalagang bumabagtas sa mga pagpapahalagang makamundo at makatao. May lupa at may langit. May buhay makatao at buhay maka-Diyos. At may buhay na walang hanggan. At may muling pagkabuhay ng mga patay. Tulad ng sinabi ng magkakapatid: “Alam kong ako’y muling bubuhayin ng Diyos.”