frchito

Posts Tagged ‘Apatnapung Araw ng Paghahanda’

, , , ,

PIGHATING LUBOS; LUWALHATI AT TUBOS!

In Uncategorized on Marso 24, 2012 at 10:30

Image

Ika-5 Linggo ng Kwaresma(B)

Marso 25, 2012

Mga Pagbasa: Jeremias 31:31-34 / Hebreo  5:7-9 / Juan 12:20-33

                                                                                   

Isa sa mahirap gawin ang maghintay, lalu na sa panahon natin. Mahirap maghintay ng jeep sa ulan. Mahirap maghintay ng taxi na ayaw ka naman pala isakay, kasi namimili ng isasakay. Mahirap magpasya sa maraming bagay na hindi mo tukoy ang kahihinatnan at patutunguhan.

Matagal ring naghintay ang bayan ng Israel. Pangakong matunog magmula pa sa panahon ni Abraham, ang bayang bubuuin ng higit pa sa dami ng tala sa langit, diumano. Paulit-ulit na kasunduan ang naganap. Paulit-ulit ring naparam ang kasunduan – napawalang silbi dahil sa kasalanan ng tao. Paulit-ulit tayo tinuruan ng Diyos. Nagkabaha … hindi natuto. Napatapon sa Babilonia at sa Persia … Hindi pa rin natuto. Binigyan ng hari tulad ng mga kapit-bayan … hindi pa rin natuto. Ang tao ay sadyang likas na matigas ang ulo at ang kukote.

Ngayon, isa na namang pangako … isa na namang pagsisikap mula sa Diyos upang mapanuto ang tao … Sa pamamagitan ni Jeremias, namutawing muli sa labi ng Diyos ang Kanyang  dakilang habag: “Darating ang panahon na gagawa ako ng bagong pakikipagtipan sa Israel at sa Juda.”

Masaya? Maganda? Di ba? Bago na namang pag-asa. Bago na namang simula. Bago na namang pagtutuunan ng lahat ng ating hangad at pangarap sa buhay! Subali’t sandali lamang … Tingnan natin muli ang saad sa mga pagbasa …

Hindi mumurahin ang pangako ng Diyos. Mahal … mabigat ang halaga … Pinagbayaran ng lubus-lubusan … Kapalit ng ating katubusan ay pighati at kahirapan. Sabi ng sulat sa mga Hebreo: “Noong is Jesus ay namumuhay rito sa lupa, siya’y dumalangin at lumuluhang sumamo sa Diyos na makapagliligtas sa kanya sa kamatayan.” Natakot rin siya … nag-atubili … nagdalawang-isip rin bago harapin ang malaking kabayaran ng ating katubusan.

Maganda ang takbo ng buhay kung walang bayarin, walang pasanin, walang utang na dapat harapin at tubusin. Masarap kung puro sahod lamang at pakabig ang takbo ng buhay natin. Nguni’t hindi yata ito ang aral na napupulot natin ngayon sa mga pagbasa. Masarap man at magaling ang sumahod na lamang at tumanggap nang walang kapuhu-puhunan at kapurit mang pagtitiis, ay hindi ito sumasalamin sa buhay natin bilang tagasunod ni Kristong Panginoon. Malayo ito sa katotohanan. Ang bagong tipan na binanggit na pangako ni Jeremias, ay hindi isang titulo sa lupang hindi mo pinagpawisan, hindi mo binuwisan at binayaran ng tagaktak na sipag, tiyaga, at luha.

Tanyag na tanyag na si Jesus noong dumating siya sa Jerusalem. Sino ba naman ang hindi hahanapin at dudumugin lalo na’t may dala kang libreng Glutathione o libreng CCT (conditional cash transfer)? Sino ba naman ang hindi magiging usapan ng bayan kung kaya mong magpagaling sa mga pilay, at magpabalik ng paningin sa mga bulag? Talo pa ni Jesus si Serafin Cuevas o si Enrile, o sige na nga … isama mo na rin si Kris A! Hinanap siya ng tao … ipinagtanong. At ang napagtanungan nila ay tila may dalang GPS … si Felipe, na sana’y makakita ng mga dapat makita at dapat hanapin (Di ba, siya naka-diskubre kung sinong binatilyo ay may baong tinapay na hindi niya kayang ubusin?) Ang nagtanong ay mga banyaga … mga Griyego na wala naman dapat kinalaman sa mga Judio.

Subali’t ang hiling, “Ginoo, nais po naming makita si Jesus,” ay nagbunsod kay Jesus upang harapin ang isang napipintong mabigat na katotohanan, isang katotohanang nagtutuon sa kung gaano kalaki ang halaga na dapat pagbayaran niya para lamang matupad ang pangako ng bagong tipan.

 “Dumating na ang oras,” aniya, upang parangalan ang Anak ng Tao.”

 

Hindi ito libreng Glutathione o libreng gatas o anuman. Hindi ito parang Pasko na walang anumang suliranin. Hindi ito tulad ng pangako ng mga pulitikong pulpol na ang pangako ay naglalaho ilang buwan matapos maging “honorable.”

Walang dapat ikubli rito. Walang dapat ipagkaila. Hindi madali. Hindi parang pork barrel na nakukuha lamang sa pirma at botong naaayon sa kagustuhan ni Sir. May halaga ito … malaki … matindi … mahirap!

“Malibang mahulog sa lupa ang butil ng trigo at mamatay, mananatili itong nag-iisa. Nguni’t kung mamatay, ito’y mamumunga nang marami.”

Ano raw? Simple lang kapatid, kapuso, at kapamilya … pighating lubos ni Kristo; siyang nagdulot ng luwalhati at katubusan sa tanan. Lahat as in lahat, sabi nga ng mga bata ngayon. Wala nang kapuso… wala nang kapamilya … wala nang kapatid … lahat, tanan, all of us, sabi ni Kris A  … we all, sabi ng mga barok mag-ingles … pighating lubos; hatid ay luwalhati at tubos!

 

 

 

 

, , , , ,

LUGMOK SA SALA; TAMPOK SA PAG-ASA

In Uncategorized on Marso 13, 2012 at 12:23

Image

 

Ika-apat na Linggo ng Kwaresma (B)

Marso 18, 2012

 

Sinusulat ko ito habang nagbibigay ng mga pagsubok sa isang grupo ng seminarista sa Canlubang – pag-asa ng kinabukasan, pangako ng panibagong buhay, at pahimakas ng isang bagong hinaharap.

 

Malungkot ako habang ginagawa ko ito. Sa maraming dahilan … at sa pagkabasa ko ng tatlong pagbasa sa ika-apat na Linggo ng kwaresma, magkahalong pagkalungkot at pag-asa ang sumasagi sa aking puso at kaisipan.

 

Matindi ang sinasaad sa unang pagbasa … May kinalaman ito sa mga pari, mga pinuno ng Juda, at mga mamamayan … lahat as in lahat, sabi nga ng mga kabataan ngayon. Walang sinisino, walang duda. Lahat ay korap; lahat ay makasalanan; lahat ay may pagkukulang.

 

Larawang masangsang ito ng buhay natin ngayon. Larawang hindi kaaya-aya at mahirap tanggapin … larawan ng mga matataas na taong may tagong dolyar upang makatakas sa paninilip ng batas; larawan ng isang pamahalaang bihasa sa pangongotong at pangingikil, kahit na ang tanging bigkas tuwina ay daan ng pagbabago at matimyas na pangako ng paghahanap ng kapakanang pangkalahatan.

 

Masangsang at malansa ang naririnig at nakikita natin tuwina. Pagiging bihag at pagkatapon ang naging bunga ng lahat ng ito para sa bayan ng Diyos. At ngayon, tayo man ay bihag ng kasalanan, kasakiman, at pagkamakasarili sa sarili nating lipunan.

 

Ngunit sa gitna ng matinding pagkalugmok na ito ay namanaag ang liwanag mula sa kadiliman. Patunay ni San Pablo ang siyang narinig natin sa ikalwang pagbasa: “napakasagana ang habag ng Diyos at napakadakila ang pag-ibig na iniukol niya sa atin.” Sa kabila ng personal at pangsosyal na pagkakasala, ay nananatili ang magandang balita ng dakilang habag at pag-ibig ng Diyos.

 

Magandang larawan ang nakikita natin sa ebanghelyo. Si Nicodemo ay naparoon kay Kristo sa gabi, sa gitna ng kadiliman, sa isang paraang masasabi nating nakukubli at natatago … tulad ng kalalagayan natin ngayon … balot ng kasakiman, pagkakanya-kanya at lahat ng uri ng kasalanan.

 

Bahagi tayong lahat nito. Ang lahat ay anak ni Adan at ni Eba, na nabahiran ng kasalanang orihinal.

 

Lahat tayo ay mga Nicodemong nagkukubli sa dilim, nguni’t naghahanap ng liwanag. Ito ang pag-asang nagkukubli sa dilim. Ito ang bagong bukas na maari nating panghawakan … na sa kabila ng lahat ay may magagawa tayong lahat, bawa’t isa sa atin. At ang simula ng pagbabago ay hindi nanggagaling sa mga institusyon, sa gobyerno, o sa ibang tao. Nagmumula ito sa puso ng bawa’t isa sa atin.

 

Lugmok ako sa mga araw na ito sa kalungkutan at matinding mga katanungan. May pag-asa pa ba ang bayan natin? May patutunguhan ba kaya ang mga kabataan ngayon? May naghihintay pa bang mga kagubatan at kabundukan upang maghatid ng ginhawa sa mga salat at mga dukha? Mayroon pa kayang mina na pagyayamanin ang bayang pinoy?

 

Ang sinasaad ng mga pagbasa ay ito: matindi ang kinapapalooban, ngunit matindi rin ang kinabukasan. Madilim ang kapaligiran, nguni’t maliwanag ang kahahantungan.

Lugmok man tayo ngayon sa maraming sala, tampok tayo ngayon sa isang matunog na pag-asa.

 

At ano ang batayan natin? Pag-ibig sa sanlibutan ng Diyos ay gayon na lamang, kanyang Anak ibinigay, upang mabuhay kailanman ang nananalig na tunay. Lugmok man sa sala; tampok pa rin sa pag-asa!