frchito

Posts Tagged ‘Pagbabagong-Anyo ni Jesus’

LUWALHATI SA KABILA NG PIGHATI

In Uncategorized on Pebrero 28, 2015 at 11:19

transfiguration

Ikalawang Linggo ng Kwaresma B

Marso 2, 2015

LUWALHATI SA KABILA NG PIGHATI!

Hindi biro and pinagdaanan ni Abraham. At lalung hindi madali ang karanasan ni Isaac – ang magmistulang isang bisirong tupa na gigilitan na lamang at sukat ng kanyang sariling ama.

Ilagay natin kahit sandali ang sarili sa katatayuan ni Abraham. Binigyan siya ng kaisa-isang anak at tapos ay sisingilin siya ng Diyos, at ang kabayaran o sukli ay ang parehong kaisa-isang anak na si Isaac.

Mahirap rin ang pinagdadaanan natin bilang bayan. 29 na taon pagkatapos ng isang payapang pagbabago na ginawa nating tampulan ng lahat ng pag-asa natin, ay tila kabaligtaran ang nangyari: 1) bumalik ang mga tiwaling politico at mga mambabatas na akala natin ay napatalsik na natin; 2) muling tumambad sa ating harap ang katotohanang niloloko lamang ang taong bayan sa kanilang kunwaring paglilingkod subali’t puro pala mga ahas na naghihintay ng matutuklaw; 3) ang mga malalaking kompanya ay patuloy na kakampi ng mga namumuno, ng mga mambabatas upang mapanatiling ang sitwasyong hawak sa leeg ang mga taong walang kamuang-muang sa tunay na nangyayari, dahil pati mga mamamahayag at kakampi rin ng mga namumuno at naghahawak ng kapangyarihan.

Mahirap ang pinagdadaanan natin sapagka’t magpahanggang ngayon ay lalu pa tayong naging hati-hati at walang pagkakaisa sa maraming bagay.

Sa araw na ito, matindi ang pahatid sa atin ng mga pagbasa. Pighati ang pinagdaanan ni Abraham. Sino sa atin ang handang magsukli sa Diyos ng isang pinakamamahal natin, o isang bagay na hindi natin kayang ipagkaloob?

Nguni’t ito ang diwa ng tunay na kabanalan! Ito ang kahulugan ng tunay na pagtalima o pagsunod sa kalooban ng Diyos. Ito ang kwento ng isang taong may pananampalataya at dahil rito ay naging handa siyang gawin ang ipinag-uutos ng Diyos na nagkaloob sa kanya ng lahat.

Posible pa ba ito sa buhay natin?

Mabuti na lamang at bago ko isulat ito ay natunghayan ko ang isang kwentong nakapagpatayo ng aking balahibo at nakapagpaiyak rin sa akin. Nang maganap ang 9/11 na atake ng mga terorista sa New York, 52 eroplanong galing Europa ang pinababa muna sa Newfoundland, Canada. Mahigit na sampung libong tao ang bumaba at tinanggap bilang bisita ng Lewisporte, na ang populasyon ay hindi kasing dami ng mga bisitang dumating. Hindi pa nila alam noon kung ano ang nangyari sa Twin Towers sa New York.

Nang nalaman na nila at nang sila ay pabalik na sa America, isang tao ang nagbalak magpakita ng pasasalamat sa mga taga Lewisporte. Nagkolekta siya ng pondo para sa mga scholarship ng mga taga Lewisporte na mga bata. Sa araw na yaon, ay nakakolekta agad siya ng 14,000 na dolyar. At sa araw ng pagsulat ng kwentong ito ay mahigit na sa isa at kalahating milyong dolyar na ang pondo!

Ito ay isang kabutihang parang nagmula sa isang kasamaan … isang kwento ng biyaya na tila naging bunga ng kabaligtaran … isang luwalhati na tila nagmula sa isang pighati.

Ito ay naging posible sapagka’t may naniwala, may taong may taglay na pananampalataya.

Ang bagay na ito ay hindi kayang gawin ng taong walang pinanghahawakang pananampalataya … Ito ay isang himalang magaganap lamang kung may handang mag-alay hindi lamang ng pinakamamahal, kundi ng buong pagkataong nagbibigay tiwala sa kakayahan ng Diyos na gumawa ng mabuti kahit mula sa masama.

Maraming masasama ang bumabalot sa mundo kahit saan. Dalawa lamang ang landas na puede nating tahakin: ang landas ng kawalang pag-asa, o landas ng pananampalataya. Piliin sana natin ang pangalawa. Piliin natin ang Diyos at ang pagtitiwala sa kanyang kapangyarihan: “Sa piling ng Poong Mahal, ako’y laging mamumuhay!” “Kung ang Diyos ay panig sa atin, sino ang laban sa atin?”

Tumingala tayo ay tumingin sa Panginoon!

“Ito ang minamahal kong Anak. Pakinggan ninyo siya!”

Sino ba tinitingala at pinakikinggan natin?

SULYAP AT PAHIMAKAS NG DARATING NA BUKAS

In LIngguhang Pagninilay, Taon A on Marso 14, 2014 at 14:07

transfiguration-of-JesusIkalawang Linggo ng Kwaresma (A)
Marso 16, 2014

SULYAP AT PAHIMAKAS NG DARATING NA BUKAS

Masarap ang mapunta sa itaas ng bundok. Parang mga busilak na bulak ang mga alapaap na nakalatag sa kawalan. Tila isa kang agila na nagmamasid sa kagandahan ng kapatagang pinalilibutan ng nagniningning na araw, o sumisilip na ginintuang silahis sa madaling araw o sa takipsilim.

Masarap ang manatili sa tuktok, at managana sa kagandahan ng kaparangan sa ibaba. Pero kahit sinong bata ay magsasabi sa iyong hindi madali ang umakyat; hindi biro ang magsumikap umakyat patungo sa rurok ng bundok.

Sabi nila, ang buhay ay isang paglalakbay. Tumpak at tunay. Sabi nga ng iba pa rin, kung walang tiyaga, walang nilaga. Kung walang pagsisikhay ay walang tagumpay. Kung walang isinusuksok at wala ring madudukot. Kung walang itinanim ay walang aanihin. Walang sinumang nakarating sa gustong madatnan ang hindi pumulas at nagbanat ng buto.

Sa unang pagbasa natin ngayon, pangako ni Yahweh ang binitawan kay Abram: “Gagawin kitang isang dakilang bayan … Gagawin kong dakila ang iyong ngalan.” Isang sulyap sa darating na biyaya para kay Abram …

Sa ikalawang pagbasa naman, ay isa ring sulyap sa nakaraan ang ipinahihiwatig: “Iniligtas niya tayo ay tinawag sa isang banal na pamumuhay.” Isa naman itong pahimakas sa biyayang ipinagkaloob na … isang pagbabalik tanaw sa pangakong naganap na.

Pero sa ebanghelyo, muli tayong bumabalik sa dapat gawin, samantalang isa pang pahimakas sa darating na bukas ang hatid sa atin. Isinama ni Jesus sina Pedro, Santiago at Juan sa bundok. Pero walang libreng tanghalian, ika nga. Walang pases na hindi binabayaran. Kailangan nilang umakyat sa bundok. At nang makaakyat ay doon nila natunghayan ang dakilang pahimakas ng darating na luwalhati at bukas na inilaan niya para sa ating lahat.

Nagbagong-anyo ang Panginoon! Naging busilak pa sa bulak. Naging larawan ng kung ano ang kaloob na naghihintay para sa atin, ayon sa balak ng Diyos.

Kagagaling ko lamang sa Tacloban, apat na buwan ang nakalilipas matapos ang trahedyang dulot ni Yolanda. Wala pa ring pagbabago. Wala pa ring malinaw na larawan ng kung paano dapat magbangon ang bayang sinalanta. At kung meron man ay hatid ito ng mga pribadong NGO at mga grupong nakabase sa pananampalataya.

Nasa Diyos ang awa; nasa tao ang gawa. May pahimakas na darating na bukas, pero may tungkuling sa ating balikat ay naka-atas. Diyos ang tumawag sa atin, nguni’t ang pagtugon ay tungkulin natin.

Huwag sanang maging isa lamang kwentong salaysay ang pagbabagong anyo ni Kristong Panginoon, bagkus maging simulain ng isang bagong pananaw, isang panibagong pagsisikhay, at pagsisikap upang ang sulyap na ito sa bukas ay maging isang pahimakas ng isang panibagong bukas.