frchito

Archive for Disyembre, 2014|Monthly archive page

TUNAY NA HARING SA SETRO’Y MAGTATANGAN!

In Uncategorized on Disyembre 16, 2014 at 08:07

jacob-blessing-sons_1242518_inl

Ikalawang Araw Simbang Gabi

Disyembre 17, 2014

TUNAY NA HARING SA SETRO’Y MAGTATANGAN!

Ayon sa pag-aaral ni Alex Lacson, mahigit lamang isang daan at limampung pamilya ang “naghahari” sa buong Pilipinas, dahil sa dinastiya. Iyan din ang sinabi ng isang Amerikanong sosyolohiko mahigit 20 taon na ang nakalilipas. Puede nating sabihin na maraming naghahari … maraming naghahari-harian, at maraming nag-aasal-hari sa bayan natin.

Dinastiya … salin-saling lahi na pare-pareho ang pinanghahawakang kapangyarihan, yaman, at posisyon sa lipunan. Matay nating isipin, parang isang dinastiya ang binabanggit sa ebanghelyo sa araw na ito … tatlong tig lalabing-apat na salinlahi ang nagdaan bago isinilang si Jesus, na nagmula sa angkan ni David.

Pero, teka muna … Iba ang dinastiyang gawa ng tao, na bunga ng yaman, kadayaan, kaswapangan, at pagka makasarili, at iba rin ang dinastiyang galing sa paghihirang at pagkakaloob ng Diyos. Iba ang masiba sa kapangyarihan na walang ibang ginagawa kundi bakuran at sarilinin ang kapangyarihan, pero iba ang taong hinirang at inatangan ng Diyos ng pananagutan para sa kapakanan ng iba.

Dito nagkakaiba ang dinastiya sa Pilipinas at ang dinastiya o salin-saling lahi na pinagmulan ng Mananakop.

Ano ang puno at dulo ng kaibahan? Walang iba kundi ang kalooban ng Diyos.

Ang dami na ngayon ang nagkakandarapa para “mahalal” sa 2016. Nandiyan ang paninira sa kalaban, sa pamamagitan ng mga pekeng survey. Nandyan ang pagpupugay sa namatay nang tanyag na artista, para lamang hindi makalimutan ang apelyido niyang kailangan ng isang ginagamit rin ang parehong apelyido. Nandiyan ang paglalagay ng mga litratong kunyari ay “stolen shots” pero halata namang mga tauhan nila ang kumuha at nag post sa facebook. Nandiyan ang pagpapalabas ng mga kabulastugan ng mga kaaway sa politica na pareho rin naman nilang kabulastugan at pagkagahaman sa pork barrel.

Marami ang may tangang setro nguni’t kakaunti at iilan lamang ang karapat-dapat magtangan nito.

Sa ikalawang araw ng ating Simbang Gabi, pagtuunan sana natin ang tunay na karapat-dapat na magtangan ng setro na mula sa Diyos. Malinaw ang hula ni Jacob, mula sa aklat ng Genesis: “Hawak niya’y strong tuon sa paanan; sagisag ng lakas at kapangyarihan; ito’y tataglayin hanggang sa dumatal ang tunay na Haring dito’y magtatangan.”

Ang tunay na Haring dito’y magtatangan! … Siya ang ating pinakahihintay. Siya ang ating lubos na inaasahan! Wala nang iba. Wala nang duda. Si Kristong dumating, si Kristong dumarating at si Kristong muling darating ang siyang hinirang at inatangan ng tunay na setro ng kapangyarihang walang hanggan.

Huwag sana tayo padaya sa mga nangangakong “maglilingkod sa bayan,” pero mabilis pa sa alas kwatro ang gawang pagnanakaw. Huwag sana tayo masilaw sa setrong kumikinang dahil sa salapi, ginto, pilak at kamanyang! Huwag sana tayong madala ng mga pamilyang gobernador si Tatay, mayor si Tito, konsehal si Diko, at barangay chairman si Ditse … Huwag sana tayo paloko sa mga “naglilingkod sa bayan” kuno, pero lahat sila, asawa, hipag, pamangakin at inangkin ay may tangang setro tuwina, hanggang sa apo sa tuhod.

Tumingala tayo sa hinirang ng Diyos. Makinig tayo at manikluhod sa kanyang nagmula sa angkan ni David at nagmula sa lahi ni Abraham.

Halina’t makinig at sumunod sa kanyang hindi bunga ng dinastiyang makamundo, bagkus bunga ng dinastiyang hinirang at pinagpala, hindi ng tao, kundi ng Diyos!

DI NA MAGLULUWAT; ITO AY DARATING!

In Uncategorized on Disyembre 15, 2014 at 21:04

John1_29 Zion+National+Park+Mark's+Pictures+016

Unang Araw ng Simbang Gabi

Disyembre 16, 2014

N.B. Napansin kong higit na marami kaysa sa ibang araw ang mga naghanap ng pagninilay ko sa Kalakbay at Katoto, at ang hanap nila ay pagninilay tungkol sa Simbang Gabi. Hindi ako nangangakong magagawa koi to sa mga susunod na araw, pero susubukan ko. Narito ang para bukas, unang araw ng Simbang Gabi.

DI NA MAGLULUWAT; ITO AY DARATING!

Matagal-tagal na rin naghihintay ang Pinoy … sa maraming bagay: … sa kaginhawahan, sa katarungan, sa katiwasayan, sa kasaganaan, sa pagkakaisa at pagniniig bilang iisang bayan, iisang lahi, sa ilalim ng iisang watawat, at sa patnubay ng iisang Diyos! Subali’t tulad ng karanasan ng mga Israelita, matapos maihatid ni Moises mula sa pagka-alipin sa Egipto, patuloy pa rin at susun-susong mga suliranin pa rin ang kanilang pinagdaanan.

Kasama na rito ang pagrereklamo dahil sa pagsasawa nila sa manna, at sa pamumuno ni Moises. Matagal silang nagtiis at naghintay, at di naglaon ay nakarating sila sa lupang pangako. Di nagluwat ay naganap ang pinakahihintay ng bayan ng Diyos.

Ito pa rin ang salaysay ng buhay natin sa pananampalataya. Naghihintay … nagsusumamo … umaasa at nag-aasam … sa kaganapan ng pangako ng Diyos. Ito ang diwa ng ginaganap natin tuwing Adbiyento, at lalung-lalo na sa pagsapit ng Simbang Gabi sa ating bayan, at sa lahat ng bansa kung saan may Pilipinong Katoliko.

Sa unang araw ng Simbang Gabi, muli tayong nabubuhayan ng pag-asa. Kakaiba ang damdamin nating lahat. Kakaiba, hindi lamang ang simoy ng hangin, kundi ang hibla at himig ng pag-asang nananalaytay sa ating mga ugat, at nanunuot sa ating buong pagkatao. Ewan ko sa inyo, pero bilang pari sa nakaraang 31 taon, tuwing magpapasko, at higit sa lahat sa simbang gabi, ang buong Pilipinas, at lahat ng Pinoy ay nakakargahan at nababalot ng ibayong pag-asa.

Ito ang pag-asang matunog na ipinagmamakaingay ni Isaias: “Ang pagliligtas ko’y di magluluwat; ito ay darating, ito’y mahahayag sa inyong paningin.” Napakahirap ang maghintay sa wala. Napasakit ang umasa sa bula. Subali’t ang pananampalatayang Kristiyano ay hindi isang pagsandig lamang sa bula, na ngayo’y narito subali’t maya-maya’y lubusang naglalaho.

Ewan ko kung nakaranas na kayo umakyat ng mataas na bundok. Sa tanda kong ito, ito pa rin ang aking ginagawa paminsan-minsan, tulad noong isang araw. Mahirap kung titingalain ang tuktok na parang matayog at malayo at imposibleng marating. Pero sa unti-unting paglalakad, sa paisa-isang hakbang na puno ng pag-asa at pagpupunyagi, di nagluluwat at mararating mo rin ang rurok ng tagumpay.

Nais kong isipin na ang Simbang Gagi ay ganito – tulad ng pag-akyat sa bundok: mahirap, puno ng balakid, mabigat sa ating mga paa, halos imposible sa simula. Subali’t sa araw na ito, panghawakan sana natin ang pangako ng Diyos sa pamamagitan ni Isaias: “Dadalhin ko kayo sa Sion, sa aking banal na bundok. Ipadarama ko sa inyo ang kagalakan sa aking Templo.”

Ito rin ang kwento ni Juan Bautista. Hindi siya isinilang na may pilak sa bunganga, at lalo hindi siya ipinanganak na may tangang setro sa kamay. Subalit, sa pagdidildil ika nga ng asin, at pagkain ng pulot at mga tipaklong sa parang, ay nakamit niya ang atang na tungkuling siya lamang at tanging siya lamang ang makagagawa – ang pagiging tagapagtotoo sa darating na Mesiyas.

Huwag sana tayo manghinawa. Huwag sana tayo tamarin sa mga susunod na mga araw hanggang dumating ang Pasko. Sa Simbang Gabi, bagama’t puno tayo ng suliranin at mga isipin at pasanin, tayo ay nabubuhayan sa bagong pag-asa, sa bagong panawagan at paalaala sa atin: “Di magluluwat ang pagliligtas ko ay darating!”

Halina Panginoon, halina!