frchito

Archive for the ‘Adviento’ Category

, , ,

INGAY O PAGPAPATUNAY?

In Adviento, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Panahon ng Pagdating, San Juan Bautista, Tagalog Homily, Taon B on Disyembre 7, 2011 at 12:54

Ikatlong Linggo ng Adbiyento (B)
Disyembre 11, 2011

Mga Pagbasa: Isaias 61:1-2.10-11 / 1 Tes 5:16-24 / Jn 1:6-8.19-28

Maraming ingay tayong naririnig sa kabi-kabilang dako. Mga ingay tungkol sa mga artistang biglang nagtungayaw, naghiwalay, at nag-iyakan sa TV … mga ingay tungkol sa mga testigong isa-isang sumusulpot mula sa lungga na parang mga dagang may naamoy na bagong kesong puedeng pagpiyestahan … mga ingay tungkol sa kinamumuhiang dating pinuno ng bayan na ngayon ay isa nang tampulan ng lahat ng uri ng panlalait at panlilibak.

Sari-saring ingay, iba-ibang sangay ng mga usaping iisa naman ang pinagmumulan – ang kasabikan ng taong pag-usapan ang buhay ng may buhay, at bilangin ang pera na hindi naman kanila, at kumilos na tila baga’y parang mga abogadong dalubhasa lahat sa batas, at may kanya-kanyang paghuhusga sa taong hindi pa man nalilitis ay napagpasyahan na ng balana, sa tulong ng mass media.

Maraming ingay tungkol sa napaslang na anak ng isang dating senador (isa sa ilang dosenang mga anak niya sa iba’t ibang babae). Maraming ingay tungkol sa pagkapanalo ni Pacquiao laban kay Marquez, na magpahangga ngayon ay hindi pa matanggap ng ilang Pinoy at ng kampo ng Mexicano. Maraming ingay rin tungkol raw sa kalusugan ng kababaihan, na kamukat-mukatan mo ay hindi kalusugan kundi ang pagpigil sa pagdami ng mga Pinoy ang pakay. Maraming sa likod ng ingay ay nagpapatunay diumano sa katotohanan, tulad nga ng mga testigong parang dagang nangagsipaglabasan mula sa lungga ng pagkukubli at katahimikan.

Ingay ba kaya ito lamang o walang halo at simpleng pagpapatunay?

Ingay ba ito na may halong sungay, at handang suwagin ang ano man maitumba lamang ang kinamumuhiang tao? Ingay ba ito, na walang iba kundi sangay lamang ng maitim na paghahangad upang panagutin ang dapat managot, at ipiit ang dapat magbayad sa mga krimeng bintang sa kanila?

Katotohanan ba kaya ang pakay ng lahat ng ingay na ito?

Wala akong maisasagot dito. Hindi ako lubusang nakapasok sa isyu upang maging isang bahagi ng malaking usaping ito ay maging bahagi ng mga nagmamakaingay sa kasong nabanggit.

Ako ay isang pari, guro, tagapayo, at manunulat, na nagpapatakbo rin ngayon ng isang maliit na paaralan. Nguni’t bilang pari at tagapayo, hangad ko lamang lumutang kumbaga sa lahat ng ingay na ito, at tingnan kung mayroon bang maitutulong ang Salita ng Diyos hinggil sa mga pangyayaring kumukuha ng ating pansin.

Ang aking tugon? Meron … merong aral ang mga pagbasa natin para sa buhay natin na nababalot sa ingay at iba pang uri ng kaguluhan.

Puno ng ingay ng kasinungalingan ang maraming mga pangyayari sa paligid natin. Hindi na natin masala kung alin ang tunay at alin ang ingay. Pati mga nagsasabing sila raw ay testigo ay papalit-palit ang salaysay, tulad ng kapatid mismo ng artistang pinatay kamakailan. Walang isang salita, at sanga-sanga ang dila sa pagsasabi ng mga magkakasalungat na salaysay.

Sa kabutihan ng Diyos, isa ngayong tao ang ibinubungad sa atin ng liturhiya upang tularan, upang maging huwaran … walang iba kundi si Juan Bautista.

Iisa ang kanyang salita. Hindi sanga-sanga ang dila, at lalung hindi nagsangay-sangay ang mga binibitawang salita. Nang tanungin kung sino siya, wala siyang atubiling sumagot: “Hindi ako ang Mesiyas.” “Hindi ako si Elias.” “Hindi ako ang propeta.” At sa kabilang dulo ng pagtanggi ay isang malalim at tiyak na pagtanggap: “Ako ang tinig ng isang sumisigaw sa ilang: Tuwirin ninyo ang daraanan ng Panginoon.”

Malaking pangangailangan ng mundo natin ngayon ang isang hindi ingay ang dulot, kundi pagpapatunay. Balot na balot na tayo ng ingay. Hindi na tayo magkamayaw sa akusasyon at kontra akusasyon ng mayayamang pamilya sa Pilipinas, na nag-aaway daw para sa prinsipyo, nguni’t malinaw na ang pinag-aawayan naman ay pera, posisyon, at poder.

Kailangan natin ang maghalintulad kay Juan Bautista, na hindi napasailalim sa anumang may poder o kapangyarihan, bagkus nagbitbit ng sariling dangal at paggalang sa sarili. Sa halip na mag-ingay tulad ng lahat, siya ay nagbigay patunay. At ang kanyang patunay ay walang kinalaman sa isang bagay na nasusukat at natitimbang, hindi tungkol sa walang kapararakang naisin, kundi sa isang adhikaing walang kapantay dito sa lupang ibabaw.

Nagpatunay siya sa katotohanan tungkol kay Kristo. Nagpatunay siya hinggil sa katotohanang mapagligtas – ang katotohanan tungkol sa sugong Mesiyas na darating, na wala siyang kakara-karapatang magtali o magkalag ng mga sintas ng kanyang sandalyas.

Pagpapatunay. Katotohanan. Kaligtasang walang kaakibat na paghahanap sa sarili at mapanlinlang na ingay tungkol sa kapwa, liban sa simpleng patunay na si Jesus, ang kanyang Panginoon, ang Mesiyas na pinakahihintay.

, , , ,

MULA SA KAGUBATAN, KALIGTASAN!

In Adviento, Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Panahon ng Pagdating, Propeta Isaias, Tagalog Homily, Taon B on Nobyembre 29, 2011 at 14:43

Ikalawang Linggo ng Adbiyento(B)
Disyembre 4, 2011

Mga Pagbasa: Isaias 40:1-5.9-11 / 2 Ped 3:8-14 / Mc 1:1-8

Mahirap sa panahon natin ang magsalita tungkol sa pag-asa. Wala nang kakayahan ngayon maghintay ang mga tao. Sa bilis ng daloy ng kaalaman, ng impormasyon, sa pamamagitan ng information superhighway na tinatawag mahigit sampung taon na ang lumipas, sa panahon ng tinatawag na iCloud, kung saan lahat ng kaalaman ay matatagpuan sa pindot ng ilang butones, mahirap ang magwika hinggil sa pag-asa.

Kaakibat ng pag-asa ang paghihintay, at hindi na uso ngayon ang maghintay. Lahat ay instant … instant coffee, instant noodles, at marami pang iba. Ayaw na rin ng mga tao ngayon maghintay habang nag-buboot ang computer. Gusto natin ngayon ay deretso na na cloud, sa alapaap ng impormasyon, na makikita sa iPod, iPad, Galaxy tablets at mga Cherry tablets, gamit man ay Android, o iOS5.

Tila pumanaw na rin sa lipunan natin ang kahinahuhan. Lahat ngayon ay pandalasan, mabilisan, at dapat gawin kara-karaka. Ang pagmumuni-muni ay hindi na ginagawa, bago magpasya. Sapat na ang i-google ang katanungan, at ang suliranin ay nabibigyang-sagot sa cyberspace. Sa walang puknat na pagbanat ng mga komentarista sa radio, TV, at websites, pati ang mali ay nagiging tama, at ang tama ay nagiging mali. Pati reputasyon ng matataas na tao ay puedeng magiba kung nagkasawing palad kang makabangga ang mga makapangyarihang taong may hawak na mikropono maghapon, araw-araw.

Sa kalalagayang ito ng mundo, parang paahon, hindi pababa, ang magwika tungkol sa pag-asa. Para kang isang sirang plaka, (na hindi na rin nauunawaan ng mga bata ngayon), o parang long-playing cassette tape na ayaw nang umikot, na lagi mo pang kailangang paikutin ng isang Bic ballpen o lapis.

Ito rin ang katayuan ng mga Israelita nang sumulat si Isaias. Kagagaling lang nila sa pagkatapon sa Babilonia. Mapait na karanasan. Maramdaming yugto sa kanilang kasaysayan. Ito rin ang katayuan ni Juan Bautista nang siya ay unang mangaral. Mahirap mangaral lalu na’t ang kasuotan mo ay tulad ng suot ni Juan – balat ng hayop. Mahirap magpapaniwala sa tao lalu na’t tulad din ni Juan ay pulut pukyutan ang iyong kinakain, at hindi ang mararangyang pagkain ng mga taga siyudad.

Lalung mahirap ang ikaw ay paniwalaan ng tao kung nangangaral ka na ikaw naman ay laki sa gubat, kasama ng mga halimaw sa kadiliman ng kagubatan, at malayo sa kabihasnan. Mahirap kang tanggapin ng mga tao kung ikaw ay isang probinsyanong magtuturo sa mga laki sa layaw sa lungsod, kung saan ang lahat ay alam ng mga batang paslit, kung saan ang mga bata ay parang matanda na kung kumilos.

Ito ang pinagmulan ni Juan Bautista … gubat, parang, tila kadiliman. Ito naman ang dulot ni Juan Bautista – kaliwanagan, kabatiran, kaligtasan!

Ito ang kabalintunaan ng kaligtasang dulot ng Diyos. Tila isang hiwaga, na ang simple at payak ang siyang itinanghal, na ang maliit at tila walang kaya ang siyang inatangan ng malaking pananagutan! Mula sa kagubatan ay lumitaw ang mensahe ng kaliwanagan. Mula sa kadiliman ay suminag ang isang matinding kaliwanagan ng kaligtasan, na galing hindi sa isang matipuno at makapangyarihang tao kundi sa isang ang suot ay balat ng hayop, at ang pagkain ay pulut pukyutan.

Ito ang kabalintunaan ng Diyos na mapagligtas … ang pangako ay isang Hari, hindi ng kalakasan at kapangyarihan, kundi Hari ng kapapayapaan! Ito ang tila isang kabaligtarang dulot ng isang malaking sorpresa mula sa Diyos na tagapagligtas …

Sa gitna ng isang tila imposibleng katatayuan ay naganap at nangyari ang isang nakagugulat na pangyayari – isang hindi kinikilala bilang malaking tao ang lumabas at nag-utos: “Ihanda ninyo ang daraanan ng Panginoon, tuwirin ninyo ang kanyang mga landas!”
May aliw ba kayang naghihintay sa isang bayang nagupiling at natapakan ang dangal sa pagkatapon sa Babilonia? May aliw bang karapatan ang isang bayang tulad natin na magpahangga ngayon ay hindi pa natin natutunan ang daang matuwid ng walang pag-iimbot na paglilingkod at pamamahala? May aliw bang dapat asahan ang isang bayang tulad natin, na tuwing magbabago ng administrasyon, ay bago ang direksyon at napapalitan ang lahat ng adhikain ng nakaraan, at walang inaatupag kundi ang paghigantihan ang nakalipas? May aliw bang nararapat hintayin ang mga taong ang pag-iisip ay dalang-dala, at bilog na bilog ng mga mapanlinlang na mass media, na naghuhubog ng kuro-kuro ng publiko?

Magulo at masalimuot ang panahon natin. Hindi ito malayo sa sitwasyon ng kagubatan at kadiliman. Nasaan kaya ang mga nakinabang sa mga katiwalian noong nakaraan? Kasama na sila sa pagsigaw upang gumulong ang ulo ng mga wala na sa poder ngayon. Nguni’t mahirap isipin na wala nang katiwalian sa lahat ng sangay at antas ng gobyerno sa buong kapuluan.

Puno at dulo ng magandang balita sa ikalawang Linggo ng Adbiyento ang katotohanang ito … Mula sa kagubatan ay lumitaw ang kaligtasan. Mula sa kadiliman ng kagubatan ay sumulpot si Juan Bautista – hindi kilala, hindi tanyag, at lalung hindi inaasahan. Mula sa kalagitnaan ng kalungkutang dulot ng pagkatapon ay sumulpot rin si Isaias na naghatid ng pangako ng aliw at kagalakan: “Aliwin ninyo ang aking bayan; aliwin ninyo siya … hinango ko na sila sa pagka-alipin; pagkat nagbayad na sila nang ibayo sa pagkakasalang ginawa sa akin.”
Ito ang pag-asa. Hindi ito bunga ng katiyakan at kasiguraduhan. Ito ang bunga ng isang kabukasang isip sa sorpresang naghihintay sa atin, mula sa Diyos ng sorpresa, sa Diyos na hindi natin maikakahon at mailalagay sa sisidlan. Ang pag-asa ay galing rin sa kahandaang magulat sa sunod na kilos ng Diyos na hindi natin inaasahan, tulad nito … mula sa kagubatan ay lumitaw ang sinag ng kaligtasan.

Magulong magulo ang panahon natin. Puno tayo ng pangamba. Hindi natin alam kung hanggang saan ang sasapitin ng suliraning pang ekonomiya sa Europa at sa America. Hindi natin alam kung hanggang saan ang paghihiganting ito ng kasalukuyang administrasyon, at hanggang saan ang mararating ng isang gobyernong pinag-aagawan ng mga dilawan, at ng iba pang puersang magkatunggali, kung saan ang patakaran ay walang kaibahan sa nauna – “Kami naman ngayon!” Hindi rin natin batid kung tunay na hustisya ang sasapitin ng mga ngayon ay pinagpipiyestahan sa TV, radio, internet, at periodiko. At higit sa lahat, hindi natin batid kung itong programang ito ay magtatagal, o isa lamang ningas cogon, na maglalaho rin bukas at makalawa, at tuloy tuloy pa rin ang dating gawi sa lahat ng antas ng pamahalaan at lipunan.

Pag-asa ang pinanghahawakan natin, at wala nang iba. Pag-asa itong may kaakibat na panganib. Puedeng umasa na lamang sa Diyos at wala nang gawin. Puedeng maghintay na lamang tayo at maghalukipkip at magkibit balikat na lamang sa mga nangyayari.

Subali’t ito ay tunay na Kristianong pag-asa kung tulad ni Juan, na lumitaw mula sa kagubatan, ay nagdulot ng isang panibagong tulak upang lutasin ang problemang bumabagabag sa atin: “patagin ang mga lubak; tuwirin ang mga landas … ihanda ang daraanan ng Panginoon!”

Mula sa kagubatan ay daratal ang kaligtasan! Ito ang diwa ng tunay na pag-asa!