frchito

Archive for the ‘Karaniwang Panahon’ Category

DATING ALIPIN; NGAYO’Y KAPATID

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon K on Setyembre 7, 2013 at 15:07

300px-Giotto_-_Scrovegni_-_-27-_-_Expulsion_of_the_Money-changers_from_the_TempleIka-23 Linggo Taon K
Setyembre 8, 2013

DATING ALIPIN; NGAYO’Y KAPATID!

Kahit saan, mahirap talaga ang buhay ng isang nakikipamahay. Wala kang sariling skedyul. Ang takbo ng buhay mo ay nakasalalay sa skedyul ng buhay ng may bahay. Ang buong buhay mo ay umiikot sa pakikibagay at pakikisama.

Pero mayroong mas masahol pa sa pakikipamahay. Ito ay ang pagiging alipin. Ito ang kwento ni Onesimus, isang datihang alipin ni Filemon. Pero ang magandang balitang ngayon ay nakalaan sa atin ay walang iba kundi ang pagiging malaya … ang pagiging ligtas sa anumang pagkagapos na panloob at panlabas.

Ito ang hiwaga ng pananampalataya natin. Bagama’t mahirap unawain, yayamang ayon sa unang pagbasa ay hindi natin kayang maarok ang pamamaraan ng Diyos, ito ang totoo. At ito ang pananampalatayang naghahatid sa atin upang sambitin: “Ikaw Panginoon ang aming kanlungan magpakailanman.”

Karanasan nating lahat ito. Mahirap ang matali sa anu mang bisyo. Mahirap ang magumon sa anumang masamang kaugalian. Mahirap tigilan ang pag-inom kung kinasanayan. Matagal matanggal ang droga kung kinasadlakan. Mahirap ang iwanan ang luho kung nakagawian. At lalong mahirap lisanin ang kasalanan at katiwalian kung ito ang nakikita nating kalakaran.

Hindi madali para sa isang alipin ang magsabing ayaw na niya paalipin. Hindi madali sa isang taong nakagapos ang kalagin ang kanyang pagkatali nang walang tulong sa iba. Subukan mong magpa strait jacket at magsikap kang tumakas. Kung hindi ka si Houdini, wala kang magagawa.

Sa Linggong ito, nais kong isiping ang buod ng magandang balita ay wala iba kundi ito – ang pagka-alipin ay hindi na katangian ng pagiging Kristyano. At ito ay nakamit natin hindi sa ganang sarilin nating pagsisikap, bagkus natanggap natin sa dakilang habag at biyaya ng Diyos.

Si Pablo mismo, sa ngalan ng Panginoon ang humimok kay Filemon na tanggaping muli sa kanyang pamamahay si Onesimo. Dating alipin, nais niyang bumalik sa kanyang dating pinaglingkuran. Kaya nyo ba yan?

Kayo nyo bang tanggapin ang dati mong kasambahay na ngayon ay magiging kasosyo mo na sa bahay? Kaya nyo bang ituring na tunay mong Katoto ang isang dati rati ay naninilbihan sa inyo?

Sa makataong takbo ng ating isipan ay halos imposible mangyari ito. Pero hindi makataong isipan ang paiiralin natin dito, kundi ang mentalidad at takbo ng isipan ng Diyos, tulad ng pamamanhikan ni Pablo, na nakikiusap sa ngalan ng Diyos, na siyang pinagmumulan ng tanang kalayaan.

Itong isiping maka Diyos na ito ang naghatid kay Kristo upang sambitin: “Hindi maaring maging disipulo ang isang tao hangga’t hindi niya kayang kamuhian ang kanyang ama, ina, asawa, at anak, at mga kapatid.”

Hindi ganap na malaya ang isang taong alipin ng mga nakapalibot sa kanya. Hindi kayang gumanap sa tungkulin ng isang disipulo ang sinumang ni bitawan ang mga ugnayang pantao ay hindi niya magawa. Walang alipin ang kayang pumalaot, pumailanlang o maglayag upang gawin ang gawaing maka-Diyos.

Sari-saring mga pagka-alipin ang bumabalot sa buhay natin. Nandyan ang katiwalian. Nandyan rin ang kasinungalingan, at karamutan at kasibaan. Kay raming taong handang ipagpalit ang dangal para sa yamang nabubulok at naaagnas, tulad ng nakita natin sa Pork barrel scam.

Pero malinaw ang turo sa atin ngayon. Tinatawagan tayo hindi sa pagka-alipin, kundi sa tunay at wagas na kalayaan. Ito ang totoo tungkol sa ating lahat: Tayo noon ay alipin, nguni’t ngayon ay itinuturing na mga kapatid kay Kristo.

Kaya ba natin ito? Kaya Natin ito, pero hindi ang tipong pinagsasama ang itim at puti. Kaya natin ito, kung ang itim ay tawaging itim, at ang puti ay tawaging puti. Hiwalay kung hiwalay, sabi nga nila. Walang grey. Walang alanganin. Ang tama ay tama, at ang mali ay mali. Pagkat tayo’y dating alipin na ngayon ay pawang mga kapatid kay Kristo Jesus.

MAY “K” KA BA?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon on Agosto 30, 2013 at 16:14

images

Ika-22 Linggo Taon K
Setyembre 1, 2013

MAY “K” KA BA?

May kaibahan raw, ayon kay Lisa Fullam, ang peregrino at ang turista. Ang turista ay naglalakbay para makakita ng bagong lugar. Pero ang peregrino ay naglalakbay upang maging bagong tao, magpanibago sa sarili, upang mabuhay ayon sa tuntunin ng pagpapanibago.

Noong ako ay batang pari at isang estudyante sa Roma, ako man ay naging isang peregrino. Galing ako noon sa Madrid patungong Fatima sa Portugal. Apat kami sa compartimento ng tren: isang taga US, isang Kastika, isang Argentino at ako. Nang malapit na ang hangganan ng Espanya at Portugal, pumasok ang inspector at tinanong kaming apat kung taga saan kami. Nang sumagot ang tatlo, hindi sila pinansin. Nang ako ay nagsabing Filipino, agad hiningi ang aking pasaporto, kinilatis, sinalat, binuklat ang lahat ng pahina, na parang may hinahanap at parang ako ay pinagdududahan.

Sa mga sandaling yaon, may dalawa akong naramdaman: ang maging mapagpakumbaba o ang hayaan ang sarili kong mapahiya. Pero sabi nga sa Ingles, “the humble are never humiliated; they are humbled even more.” Hindi maibababa ninuman ang iyong dignidad, hangga’t hindi mo siya pinahihintulutan.

Ang mga pagbasa ngayon ay may kinalaman sa kababaan. Ayaw ni Nietzche ang birtud na ito. Hindi raw ito nagbubunga ng anumang mabuti. Bilang isang walang pananampalataya sa Diyos, wala raw maitutulong ang maging mapagpakumbaba yayamang ang ating pagiging tao ay wala nang anumang karangalan at katuturan.

Ang tingin ni Nietzche sa kababaang loob ay isang kahinaan. Walang panalo ang mahina. Walang mararating ang mapagparangya. Walang tagumpay ang taong mapagpasensya, ang sinumang nagpapalampas ng lahat ng bagay. Dapat raw, ayon sa pilosopiyang makamundo, na unahan ang lahat, sapawan ang lahat, at lamangan ang lahat hangga’t maaari.

Hindi nauunawaan ng mundo ngayon ang mababa at ang nagpapakababa sa sarili. May tawag tayo dito: mahina, walang abilidad, walang “k.”

Pero hindi ito ang sinasaad ng panulat ni Sirak. Hindi ito ang sinasabi ng ebanghelyo. Mapalad raw ang mga aba. Mapalad ang mga tumatangis. Mapalad ang hindi nag-aasam ng hindi niya kaya, sapagka’t hindi siya mapapahiya. Mahirap ang demasyadong matayog ang lipad … mas malagas, diumano, ang lagapak.

Laman ito ang lahat ng balita natin – kung paano lubhang napahiya ang dating sinasamba ng mga mambabatas, na tumatawag sa kaniya bilang “Ma’am.” Marami siyang nilagyang bulsa ng mga kawatan. Marami siyang pinayaman, at siempre, ang kanila ring sarili, kung kaya’t mahigit diumano sa 400 ang kanyang mga accounts sa bangko. Maraming nabayarang boto. Maraming pina-andar na kampanya sa eleksyon. Maraming pinapanalo.

Di ba’t ang lahat ng ito ay kapangyarihan, katatagan, at karangalan? Sinong may sabi na ang masasamang bisyo ay hindi nagbubunga ng pera? Ng dangal at pitagan ng mga nakikinabang, habang nakikinabang?

Pero, sa tinaas taas ng lipad, ay gayun ding kalakas ang lagapak. Walang nananatiling matatag sa mundong ibabaw. Walang hindi naaagnas na anumang kayamanan.

Ngunit sa araw na ito, may isang uri ng “k” ang siyang dapat natin pagsikapan at pagyamanin. Hindi ito kayamanan. Hindi ito karangalang makamundo. Hindi ito kakapalan ng mukha upang manatiling nasa taluktok ng yaman at impluwensya sa lipunan, lalu na sa politika.

Ito ay siyang binanggit sa ebanghelyo ngayon – ang gawain ng isang taong hindi naghahanap ng mataas na upuan, hindi nag-aasam ng hindi para sa kanya at lampas sa kanyang kakahayahan.

Ito ay ang kababaang-loob na siyang nag-udyok sa hefe na magsabi: “Halina at umakyat sa higit na mataas na lugar.”

May “K” ka ba?