frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

, , , , ,

BUNGA NG PANANAMPALATAYA, UDYOK NG PAG-IBIG, MATIBAY NA PAG-ASA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Oktubre 13, 2011 at 09:38

Ika-29 na Linggo ng Taon (A)
Oktubre 16, 2011

Mga Pagbasa: Is 45:1.4-6 / 1 Tes 1:1-5 / Mt 22:15-21

Sala-salabat at sanga-sanga ngayon ang hanay ng ating mga pagpapahalaga. Daan-daang milyon ang tumangis sa pagpanaw ni Steve Jobs. Daan-daang milyon ang masasabi nating tunay na humanga sa kakayahan at kontribusyon niya sa larangan ng teknolohiya.

Kasama ako sa maraming taong ito. Sa katunayan, ang aking mga paskil sa wordpress na ito ay nagagawa ko sa tulong ng mga bagay na bahagi na ng mundo ng teknolohiyang posmoderno na kinabibilangan natin lahat ngayon, tulad ng MacBook atbp.

Nguni’t sa higit na malalim na pagtingin sa mga bagay-bagay, isang tabak na doble ang talim ang lahat ng makabagong pamamaraang ito sa telekomunikasyon. Libo-libo ang mga “friends” sa facebook ng mga kabataan ngayon. Bulto-bultong oras ang ginugugol para manatiling “online” at makasalamuha ang mga “friends” subali’t malayo ang kalooban sa lahat ng mga ito. Panay ang “post” ng “status,” pero walang kaamor-amor o kaugnayan sa mga kasambahay. Alam ng buong mundo ng “twitter” kung ano ang kanyang kinain sa tanghalian, pero walang may alam sa pamilya kung ano ang tunay niyang niloloob at nararamdaman. Konektado sa lahat sa cyberspace, ngunit wala ni isang hibla ng kaugnayan sa mga buhay at tunay na taong kahulubilo sa tahanan!

Maraming “subscription” at mga sinusundang mga “likes” o “secret groups” sa facebook, nguni’t walang sinasanto at sinasamba liban sa mga diyus-diyusang ito ng cyberspace.

Kay raming diyus-diyusan … walang sinasaniban. Kay raming mga samahan o “yahoogroups” o “chat rooms” subali’t walang pinaniniwalaan.

Ito ang daigdig ng postmodernismo … maski ano, puede. “no matter what they tell us; no matter what they do … no matter what they teach us … what I believe is true!” Ito ang mantra ng mga kabataan ngayon … ako at ako lamang ang nararapat magpasya, wala nang iba pa. Nasa akin ang kapangyarihan at kakayahan upang ituring ang isang bagay bilang tama o mali … wala nang dapat makialam pa.

Ito rin ang mundong sa araw na ito ay pinagmumuni ng mga pagbasa, at pinagbubulay ng Panginoon. Wala siyang karibal. Wala siyang kapantay. Wala siyang katulad, at lalung walang katalo kung ang pag-uusapan ay ang kanyang pagka-Diyos!

Minsan uli tayong pinaaalalahanan ng Diyos: “Ako ang Panginoon, ako lamang ang Diyos at wala nang iba!”

Walang masama ang humanga kay Steve Jobs at marami pang ibang nagdulot ng matinding kagalakan at kaginhawahan sa mundo. Ako man ay humanga nang lubos sa kanya. Subali’t kailangan rin natin alalahanin na ang makataong paghanga ay hindi dapat mauwi sa pagluluklok sa kanila bilang mga diyus-diyusan ng ating buhay. Hindi dapat mauwi na, sa buong araw na ginawa ng Diyos, ay mas marami pang oras ang ginugugol natin sa altar ng kompyuter kaysa sa altar ng panalangin at pagmumuni-muni.

Marami na ngayong iba-ibang uri ng diyus-diyosan sa buhay natin. At ang karamihan ng mga ito ay dulot, hatid, at lako ng internet. Ano ang bunga? … mga batang walang inatupag kundi cyber games, tulad ng angry birds, atbp. … mga kabataang walang malamam gawin kundi ipangalandakan ang kanilang kinain, ang kanilang sama ng loob sa isang taong walang kinalaman ang daan-daang taong makababasa ng mga posting … mga kabalbalang ginagawa ng marami, at mga larawang hindi man karapat-dapat ipakita sa cyberspace.

Payo sa atin ni San Pablo … na paggugulan ng panahon ang mga “gawang bunga ng pananampalataya,” mga udyok ng pag-ibig,” at “ang matibay na pag-asa sa Panginoong Jesucristo.” (Ikalawang pagbasa).

Marami ang humanga sa mga payo ni Steve Jobs tulad ng pagsunod sa tinig na nasa kalooban, ang pagkakaroon ng pananampalataya sa sarili, ang pagsunod sa dikta ng sariling puso, at iba pa … Ang lahat ng ito ay tila isang secular na pag-asa … isang pag-asang walang tinutukoy na sinuman … isang pag-asang hindi nakatuon sa persona ng Diyos na nagpakilala ng sarili sa daigdig … isang pag-asang walang inuuwi at hinahantungan liban sa makamundong kaginhawahan at katiwasayan.

Oras na upang mamili tayo at ihanay ang mga pagpapahalaga nang wasto at tama. Sa ebanghelyo, malinaw ang turo ng Panginoon. May tungkulin tayo, aniya, kay Cesar, at may higit na tungkulin sa Diyos. Hindi Diyos si Cesar … hindi tunay ang mga diyus-diyosan na naglipana sa cyberspace, at sa mundo ng komersyo. Hindi diyos ang ating mga gadgets, ang mga iPod at iPad at mga netbooks at tablets at smartphones, upang paggugulan ng buong araw at buong gabi, at buong kamalayan.

Iisa ang Diyos … Siya lamang at wala nang iba. At sa Kanyang karangalan, handa nating pag-ukulan ng pansin ang mga ito: “ang gawang bunga ng pananampalataya, ang mga pagpapagal na udyok ng pag-ibig, at ang matibay na pag-asa sa Panginoong Jesucristo.”

, , , ,

BIBIG AT DIBDIB: PUEDE BANG MAGKANIIG?

In Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Setyembre 23, 2011 at 09:36

Ika-26 na Linggo ng Taon (A)
Setyembre 25, 2011

Mga Pagbasa: Ez 18:25-28 / Fil 2:1-11 / Mt 21:28-32

Alam kong karanasan ng lahat ang itulak ng bibig ang maraming bagay, pero kabig naman ng dibdib. “Hele, hele pero quiere,” ika nga. Patumpik-tumpik kunwari, pero iyong iwinawaksi ay siya naman natin gusto, kalimitan.

Ang kwento ng dalawang magkapatid ay kwento natin lahat. Mayroong mabilis ang bibig sa pagsagot ng “opo.” Mayroon namang mabilis pa sa a las kwatro kung tumanggi, at sumansala, pero di maglaon ay naglulubag-loob at tumatalima.

Bilang isang punong-guro ngayon, at bilang isang nakahawak na ng sari-saring posisyon at panunungkulan, batid kong mayroong mga taong mabilis ang bibig sa pagtanggap ng anumang utos, ngunit mabagal o wala kung ang pag-uusapan ay ang pagtalima o pagsunod, o pagsasaganap ng kung ano ang ipinangako. Tulad ng aking sekretarya ngayon sa iskul, pag inuutusan ko, mabilis ang sagot na “oo.” Pero hindi madalang mangyari na hindi nagagampanan ang kanyang walang pag-aatubiling pagtugon.

Mayroon namang mabilis ang dila na sumansala at tumanggi s utos, nguni’t bukas o makalawa ay alam mong magaganap ang kanyang tinanggihan.

Ano ang kaibahan sa dalawa? Ang isa ay puro bibig ang pinaiiral; ang isa naman ay puso ang hinahayaang maghari. Ang panay bibig ang pinaiiral ay puno ng mga pangako at walang kamatayang mga pagpapahayag ng panunungkulan. Tulad ng mga politikong nabubuhay at nagwawagi dahil sa pangako. Ang mga sa simula naman ay tila ipinaglihi sa pagsalungat at pagsansala, nguni’t pinaiiral ang tunay na damdamin at puso at saloobin, ay nagbabago ng isip at ginagampanan ang hindi ipinangako. Ang salita ay pinapalitan ng paggawa. Ang sinansala at sinalungat ay napapatungan ng pagsasakatuparan.

Ito ang tinataguriang paglulubag-loob at pagbabago! At ito ang lubhang kailangan sa panahon natin.

Punong puno ang mundo ng salita … mula sa facebook, at lalu na sa twitter. Lahat na lamang yata ng ginagawa ng bawa’t isa ay nakapaskil sa social networking sites, pati pagkain, pati mga bagay na hindi na dapat ikwento na sa ibang tao. Lahat ng galit, tampo, poot, at sama ng loob sa ibang tao ay nakapaskil sa facebook, na wari baga’y inaasahan nilang mababasa o makukuha ng kinauukulan ang anumang reklamo nila. Sa mga pahayagan, naglipana ang mga kolumnista na kayang kayang manira o magpatatag sa administrasyon depende kung malaki ang bayad sa kanila o may pakinabang sila. Kay raming salita … kakatiting kalimitan ang katotohanan. Ang puso at ang bibig ay walang kaisahan, walang pagniniig, walang koneksyon.

Gusto kong isipin sa araw na ito na may pag-asa pang ang bibig at ang puso ay magkaniig at magkaisa. Si Pablo na mismo ang nagsasabi sa atin: “maghari sa inyo ang pagkakasundo, mabuklod kayo ng iisang pag-ibig at maging isa kayo sa puso at diwa.”

Kaisahan … hindi lamang ng mga tao, kundi kaisahan rin sa kalooban ng bawa’t tao. Ang kaisahang ito sa pagitan ng bibig at ng puso ay ang tinatawag nating katotohanan, katapatan, pagiging masunurin at pagiging handa, hindi upang tumanggi, kundi tumalima sa Diyos.

Di miminsan rin akong nag-asal na tulad ng batang sumagot ng “oo” nguni’t hindi gumanap ng ipinangako. Ito ang diwa ng kasalanan. Ito ang kahulugan ng kawalan ng kaisahan sa bibig at sa puso.

Ito ang panawagan sa atin … ang matutong pag-isahin ang tulak ng bibig, at ang kabig ng dibdib … ang matutong tumanggap, sa halip na tumanggi, at higit sa lahat, ang matutong tumunton, sa halip na sumalungat, sa hinihingi ng puso, sa tulak ng kagustuhan nating sumunod sa Diyos.

Batid natin sa turo ng mga pilosopo na ang nasa likod ng lahat ng ating nasa ay ang malalim na pagnanasa nating makamit ang Diyos. Ito ang dikta, ika nga, ng puso. At sapagkat tayo ay tao lamang, malimit na ang naghahari ay ang dikta ng bibig, ang bigkas ng bunganga, na malimit ay batay lamang sa panandaliang pansariling kapakanan.

Salain natin ang mga salitang bumabalot o pumapaligid sa atin. Salain natin ang mga naririnig natin. Tulad ng sinasaad sa liturhiya ngayon, “ang tinig ko’y pakikinggan ng kabilang sa aking kawan; ako’y kanilang susundin.”

Sa bandang huli, ang mahalaga ay ito: hindi ang tulak ng bibig, kundi ang kabig ng dibdib. At may pagkakataon pa tayong lahat na pag-isahin ang bibig at ang puso, tungo sa pagtalima at pagsunod sa balakin ng Diyos para sa atin.