frchito

Archive for the ‘Panahon ng Pagkabuhay’ Category

,

PAGTALIKOD O PAGTALIMA?

In Mahal na Araw, Panahon ng Pagkabuhay, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Abril 23, 2011 at 16:10

Linggo ng Pagkabuhay (A)
Abril 24, 2011

PAGTALIKOD, O PAGTALIMA?

Muli na namang napukaw ang damdamin ng marami sa mga nakaraang araw. Mga “mahal na araw” ang tawag natin sa nagdaang Linggo. Nagmula sa Linggo ng palaspas, nakipaglakbay tayo sa buong Santa Iglesya sa landas ng kabanalan, landas ng kahirapan, landas ng pagpapahindi sa sarili, landas ng pagsunod sa yapak ni Kristo, na ngayon ay namamaulo sa tagumpay na walang kapantay sa kasaysayan.

Landas ng tila pagkatalo, pagkautas, na wari ay balot ng kadiliman … landas ng tila kawalang saysay at kawalang kahulugan … landas ng wari’y isang pagkagapi at pagiging api sa harap ng mga makapangyarihan nang panahong yaon.

Pero, sa kabila nito, tanging sa Pilipinas lamang na ang katagang “banal” ay pinalitan natin ng katagang “mahal.”

Sa aking pagkawari, iisa ang tinutumbok nito … Walang kabanalan sa Pinoy kung walang pagmamahal at pagpapahalaga. Walang banal na hindi itunuring na mahal, mahalaga, mamahalin, at walang maaaring ituring na kabayaran!

Mahal ang mga araw na ito. Una, nagsipag-uwian ang marami sa atin upang makapiling ang mga mahal sa buhay. Taon-taon, hindi magkamayaw sa istasyon ng bus, mga pantalan, at mga paliparan! Kahit mahal ang gasolina, at patuloy na nagmamahal, minahal nating tunay ang mga araw na nagdaan at ibinukod upang gugulin sa gawaing mahal at malapit sa puso natin.

Mahal ang mga araw na ito … Kahit hindi na uso ang mga sinakulo, at mga pabasa, tuloy pa rin ang paghahanap ng Pinoy sa dagdag na kaalaman tungkol sa mahal na Nazareno. Hindi tayo umangal at walang “Eat Bulaga” o “Willing-Wili” sa TV. Hindi tayo nalungkot at walang bukas na mga internet cafe. Hindi tayo nagtaka at sarado ang mga malls sa Biernes Santo. Sa lugar na kinatatayuan ko ngayon, habang wala sa Guam, libo-libo ang mga dumayo para lamang mangumpisal, dahil alam nilang may mga magigiting pang mga pari na nag-gugugol ng mahal na panahon upang tulungan makapagbalik-loob ang mga tao, kahit isang beses lamang isang taon, o sa maraming kaso ay maraming taon!

Mahal ang mga araw na ito … Mahalaga at matimbang, kung kaya’t ginamit natin upang mapalapit nang higit pa sa Diyos.

Subali’t may ibang kamahalan naman ang nagiging unti-unting palasak na rin sa lipunan nating nahihirati na sa globalisasyon. Para sa mga may kaya, mahal rin ang kanilang ginugol upang palampasin ang mga araw na ito … sa Boracay, sa mga dalampasigan, sa Baguio, sa Tagaytay, at sa iba-iba pang takbuhan ng mga parami nang paraming mga Pinoy na nababago na ang kulturang kinagisnan.

Sa araw na ito, ang ganap at kasukdulan ng pagiging “mahal” sa mga araw na ito, ay ang tanda ng dakilang pagmamahal ng Diyos sa atin. Matapos ibuhos ang sariling buhay at ialay para sa ating kaligtasan, muling nabuhay si Kristo … muling itinanghal ang kamahalan ng buhay na kailanman ay hindi na magagapi ng kamatayan!

Ito ang pinakamahal na katotohanan na ating ipinagdiriwang sa araw na ito. Ito ang araw na ginawa ng Panginoon, araw na napakalapit sa puso Niya … araw na naging rurok at kasukdulan ng mahal na pangako ng Diyos para sa ating kaligtasan.

Araw ito ng buhay! … buhay na walang hanggan … buhay na hindi na magagapi, makikitil, at mapipinsala ninuman at ng anuman!

Malungkot nga lamang at sa mga mahal na araw na ito, may mga mambabatas na nag-aral at nagpulong upang isulong ang kanilang kapasyahang bigyang-balakid ang buhay na mahal ng mga bata sa sinapupunan! Malungkot rin na sa mga mahal na araw na ito, may mga taong ang higit pang minahal ay ang sariling bakasyon, sariling ginhawa at sariling kapakakanan, at ni hindi tumuntong sa simbahan, o nagnilay sa mga tunay na mahal na araw.

Malungkot rin na sa kabila ng patuloy na pagtuturo ng Inang Simbahan para itaguyod ang tunay na mahal at mahalagang mga pagpapahalagang Kristyano, (values), may mga taong ang higit na pinahahalagahan ay ang mungkahi ng America, at ng mga kompanyang gumagawa ng mga sari-saring paraan upang bawasan ang tao sa daigdig.

Pagtalikod ang kanilang tugon sa mahal na pag-aalay ng Diyos ng sariling anak, at malayang pagbubuhos ng sariling dugo at buhay ng bugtong na Anak ng Diyos.

Sa araw na ito, na sukdulan at rurok ng mga mahal na araw, dalawang tao ang ipinakikita ng mga pagbasa bilang ating huwaran. Una, si Maria Magdalena. Maaga pa at madilim, ay nasa gawing puntod na siya upang gawin ang dapat gawin sa kalilibing pa lamang na kanyang Panginoon. Nabigla siya sa pagkakita na nahawan ang batong takip ng puntod. Hindi siya nagsiyasat. Hindi siya nag-usyoso. Hindi siya nagkunwaring isang siyentipiko at isang imbestigador. Wala siyang anumang teoriya o hipotesis. Wala siyang anumang hinuha o hula. Wala siyang anumang inakala. Kagya’t siyang tumalikod at tumakbo, patungo kay Simon Pedro. Kagya’t siyang humangos upang ihatid ang balita!

Ito ay ginawa niya dahil sa kanyang pananampalataya! Tumalikod at tumakbo upang mamahagi at mamalita!

Malungkot na sa ating panahon, kay raming tumatalikod na lamang at sukat sa Panginoon. Subali’t ang pagtalikod na ito ay walang pakay, walang saysay, walang patutunguhan. Ito ang pagtalikod ng mga taong sabi nila ay Katoliko sila, nguni’t labag ang kilos at pangaral sa utos ng Simbahang katawang mistiko ni Kristo.

Malungkot na sa ating panahon, kay raming ang turing sa mga mahal na araw ay mahalagang araw lamang para sa sarili, para sa ikabubuti ng kanilang katawan, para sa mga pansariling mga pagpapakasasa sa sarili. Tumatalikod lamang sila at sukat, wala nang iba pang dahilan.

Si Juan na mabilis tumakbo ay nauna kay Pedro. Hindi siya nagsiyasat. Hindi rin siya nag-usyoso. Hindi rin siya nagkilos imbestigador. Hindi teoriya ang kanyang hatid. Hindi hipotesis, o isang hinuha lamang. Pananampalataya ang kanyang dala. Pananampalataya ang nag-udyok sa kanya upang sumandaling tumalikod at magbigay-daan sa pinuno nilang si Pedro.

Kay raming marurunong sa ating bayan. Kay raming mga pagsasaliksik ang kanilang binabanggit at pinanghahawakan, mga pagsasaliksik na salungat sa napakarami nang mga pagsasaliksik na nauna. Handa silang tumalikod sa buhay. Handa silang sumiphayo sa inosenteng buhay, at gumanap bilang pulis ng patuloy na pagdami ng tao sa mundong ibabaw. Handa silang tumalikod sa tinig ng Diyos at mag-astang tila Diyos na nagpapasya sa buhay at kamatayan ng ibang tao. Hand silang tumalikod sa angking dignidad ng tao na hindi kailanman dapat talikuran ninuman.

Ngunit sa araw na ito ng muling pagkabuhay, dalawang nilalang ang sa atin ay nangangaral – si Maria Magdalena at si Juan. Pareho silang tumalikod sumandali sa ngalan ng kanilang pananampalataya. Subali’t sa wakas ang kanilang pagtalikod ay walang iba kundi pagtalima, pagsunod, pakikibagay at pakikisama sa “mahal” na kalooban ng Diyos!

Ang mga nagdaang araw ba para sa iyo ay naging mahal? O mas minahal mo pang tumalikod na lamang at sukat sa Diyos na gumapi sa buhay, at nagkaloob ng buhay na hindi dapat pakialaman ninuman? Naging mga araw ba ito ng pagtalikod o pagtalima?

, , , , ,

KAPANGYARIHAN MULA SA ITAAS

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pag-Akyat ng Panginoon sa Langit, Panahon ng Pagkabuhay, Tagalog Sunday Reflections, Taon K, Uncategorized on Mayo 11, 2010 at 09:02


Pag-akyat sa Langit ng Panginoon(K)
Mayo 16, 2010

Mga Pagbasa: Gawa 1:1-11 / Efeso 1:17-23 / Lukas 24:46-53

Nagsalita na ang taong-bayan. Matapos ang pagtutungayaw, pagpapalitan ng mga maaanghang na salita, mga patutsada at mga paratang, nagwakas na ang maingay at masalimuot – at – mahal na halalan. Hindi nanalo ang siyang may pinakamalaking salaping ginastos … hindi rin ang siyang pinakamagaling at pinakamatalino … at lalong hindi ang siyang pinaka-popular at iniidolo ng masa. Hindi man ako sang-ayon sa kung sino ang nagwagi, ang katotohanan ay ito … nagsalita na ang taong-bayan.

Sa mga pagkakataong ito, panghihina ang aking nararamdaman, panlulumo, at panghihinayang. Sa aking makatao at makamundong pagtingin sa mga bagay-bagay, mahirap tanggapin na ang kalooban ng Diyos ay tunay na nagdadaan sa tinig ng mga mamamayan, subali’t sa mata ng pananampalataya, ay wala akong ibang masasabi liban dito. Hindi man ako sang-ayon sa mga nanalo at mamamayagpag sa susunod na 6 na taon, batid kong ang kalooban ng Diyos ang siyang dapat maghari hanggang sa wakas ng mundo.

Dito ngayon papasok ang magandang balitang taglay ng mga pagbasa natin. Ang tatlong pagbasa ay tumutumbok sa iisang paksang komun – ang kapangyarihan. Ito ang katagang hindi makatkat sa aking isipan sa mga araw na ito … kapangyarihan. Kung titingnan natin ang makamundong mga pangyayari, ang kapangyarihang hawak ng marami ay galing sa iba’t ibang uri ng pandaraya, panlalamang, paniniil, at pansisikil. Ito ang kapangyarihang galing sa dahas, sa bunong braso, sa pagsasamantala sa kapwa.

Hindi ito ang magandang balita na pinapaksa sa kapistahan natin ngayon – ang pag-akyat ng Panginoong Jesucristo sa langit. Para sa Banal na Kasulatan, ang kapangyarihan ay galing mula sa itaas. Ayon sa Gawa ng mga apostol, ito ay kaakibat ng “pagbaba ng Espiritu Santo.” Ang kapangyarihang ito ay hindi lamang galing sa itaas. Ito ay kaakibat rin at karugtong at kasama ng “karunungan at ng tunay na pagkakilala sa Kanya,” ayon sa sulat ni Pablo sa mga taga-Efeso. Ang tunan na pagkakilalang ito ay may kinalaman sa ngalan ng Diyos na hindi lamang isang pangalan … “higit ang kanyang pangalan kaysa lahat ng pangalan.”

Sa hanay ng mga kandidato sa pagka-Senador, nagsipagbalikan ang mga pangalang palasak at kilala na noon pang araw … mga pangalan ng kani-kanilang ama o tiyo, o nanay o lolo. Ewan ko ba kung bakit, pero sa Pinas, ang “name recall” ang pinakasiguradong pasaporte sa “paglilingkod sa bayan.” At hindi na natin dapat ilista ang mga ngalang ito …

Sa araw na ito, ang ngalang higit sa lahat ng ngalan ay nagpakita ng patunay na hindi maipagkakaila – ang luwalhating sumakob sa kanya bilang Diyos na nagkatawang-tao, nagpakasakit, namatay, at muling nabuhay! Siya ay hindi nagapi ng kasamaan, kasalanan, at katiwalian. Hindi lamang siya muling nabuhay, bagkus umakyat sa langit at naluklok sa kanan ng Ama.

Aking mungkahi sa bayang Pilipino na tingnan natin ang liksyong nagtatago sa sa tila isang pagkabigo at pagkatalo ng ilan sa atin, kasama ako. Hindi lumabas ang ngalan ng inaasahan kong mag-aangat sa bayan nang tunay at nararapat. Hindi nanalo ang aking inaasahang dapat manalo at mamuno.

At habang ako ay nakakaramdam ng panlulumo, ang magandang balita ng kaligtasan ay muling sumasagi sa daloy ng aking kamalayan. Hindi tao ang siyang mag-aahon sa atin. Hindi sinumang ngalang makatao ang siyang hahatak sa atin, bagkus ang ngalan na higit sa anumang ngalan sa mundong ibabaw.

Ito ang diwa ng kapistahan ng pag-akyat ni Jesus sa langit … tagumpay at kapangyarihan … kapangyarihang hindi ayon sa pamamaraang makamundo at makatao, kundi kapangyarihan mula sa itaas, na kaakibat ng karunungan.

Marahil ay karunungan ang siyang dapat bigyang-pansin at diin sa ating lipunan. Masyadong malakas ang pokus sa kapangyarihan – mga posisyon ng pamumuno. Subalit hindi posisyon ang pokus ng Panginoon, kundi paglilingkod. Ang kanyang kapangyarihan ay hindi pinangunahan ng anuman liban sa karunungan mula sa itaas.

Sa darating na Junio 30, bago na ang Presidente natin. Hindi man natin gusto o gusto man natin siya, pareho at iisa ang dapat nating pagtuunan ng pansin – ang magkamit ng karunungan mula sa itaas, ang kaalamang may kinalaman sa pagkilala sa tunay at dakilang ngalan ng Panginoon. Siya, tayong lahat ay dapat matuto sa kanya.

At alam natin ang unang liksiyon na dapat nating matutunan. Hindi nagsisimula at natatapos ang korupsyon sa Malakanyang o sa Congreso o Senado o pamahalaang bayan – o barangay! Nagsisimula ito sa puso ng bawa’t isa sa atin. At sinumang mamuno sa bayan, libang kung tanggapin natin at kilalalanin natin lahat ang katotohanang ito, ay hindi tayo paghaharian ng karunungan mula sa itaas.

Mabuhay ang Pilipinas! Mabuhay ang Panginoon! Mabuhay ang mga namumunong pinamumugaran ng karunungang mula sa Diyos!