frchito

Archive for the ‘Tagalog Sunday Reflections’ Category

PASYON, HINDI PARANGAL!

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Propeta Jeremias, San Pedro, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Agosto 30, 2014 at 09:54

stock-illustration-7042447-get-behind-me-satan

Ika-22 Linggo ng Taon A
Agosto 31, 2014

PASYON, HINDI PARANGAL!

Marami tayong hindi nauunawaan agad. Marami tayong tanong at agam-agam sa buhay. Tulad ni Jeremias, marami rin tayong daing at angal sa Diyos: “Panginoon, ako’y iyong hinikayat, at sumunod naman ako.” Si Saul man, ay isang taong hindi agad nakuha ang lahat at ang kabuuan. Si Saul ang numero unong tagapag-usig sa grupong itinatag ni Kristo.

Noong nakaraang Linggo, nakita natin kung paano iniangat ni Kristo ang dangal ni Pedro. Tumaas siya, ika nga, sa puwesto. Tinawag siyang bato, at sa batong iyong diumano, ay itatatag ni Kristo ang kanyang simbahan. Nakuha ni Pedro ang bahaging ito. Madaling makuha ang bagay-bagay lalo na’t dagdag dangal, dagdag sahod, at dagdag sa ating pagkatao!

Pero ngayon, tila hindi nakuha ni Pedro ang kabuuan. Tulad mo. Tulad ko. Hindi ko maintindihan kung bakit dapat ako magdusa sa pagsisikap itama ang mali, at sa pagsisikap ibangon ang isang lupaypay na sa maling mga pamamaraan. Tulad ni Jeremias, ngali-ngali kong dasalin, “Panginoon, naloko mo ako… Panginoon, naisahan mo ako!”

Balik tayo kay Pedro … Tinawag na Bato. Pero ngayon, nang nagwika si Kristo na siya ay magdurusa, pahihirapan, at ipapapatay, naghalo ang balat sa tinalupan! Nagalit si Pedrong Bato! “Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos!” Naunawaan niya ang parteng dapat siya ay bato. Pinangatawanan niya ang kanyang pagiging muog at pundasyon. Pero hindi niya nakita ang kabuuan, ang kahulugan, ang karunungang nagkukubli sa kahirapan, at tila pagkasadlak sa pagkatalo at pagkagulapay sa pagdurusa o kawalan ng tagumpay.

Ilang beses tayo umangal sa Diyos at nag-reklamo? “Higit kang malakas kaysa sa akin, at ikaw ay nagwagi.” Siguro ay tumakbo sa isipan ni Pedro ito … “Akala ko ba, bato ako?” Kung gayon, bakit kaya si Kristo ay nagwiwika tungkol sa pagkatalo?

Marami tayong nakukuha sa simula, pero marami rin tayong hindi lubos na nauunawaan. At hindi kaiba sa atin si Pedro. Hindi rin kaiba sa atin si Jeremias at si Saul. Sa simula, si Saul ay isang mabangis na taga-usig. Sa simula, si Jeremias ay panay reklamo ang wika.

Tulad mo. Tulad ko. Ngayon ay sana’y pakinggan natin ang ikalawang bersyon ni Jeremias: “Parang apoy na naglalagablab sa puso ang iyong Salita.” Tunghayan rin natin ang ikalawang bersyon ni Pablo: “Ialay ninyo ang sarili bilang handog na buhay … Huwag kayong umayon sa takbo ng mundong ito.”

Oo … tingnan natin muli at unawain ang kabuuan … ang hantungan … ang panawagan sa likod ng tila hindi natin maunawaang kahirapan …

“Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin.”

Ano ang tawag sa atin ni Kristo? Hindi ang sumunod sa kanyang yapak … Hindi rin ang sumunod sa kanyang mga salita lamang, kundi ang sumunod sa KANYA! At ano ba ang naging hantungan ng kanyang buhay sa mundo? Pasyon, hindi parangal!

At ano ang kabuuan ng lahat nang ito? Hindi lang parangal, kundi walang hanggang dangal, at walang hanggang buhay!

Nakuha mo ba?

ALAM BA NATIN KUNG ANO ANG MAINAM PARA SA ATIN?

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Hulyo 26, 2014 at 10:36

gold

Ika-17 Linggo ng Taon A
Hulyo 27, 2014

ALAM BA NATIN KUNG ANO ANG MAINAM PARA SA ATIN?

Iyak na naman ako nang mabasa ko ang mga kwento ng ilang mga taong nasawi sa pagpapasabog ng Malaysian Airlines flight 17. Kasama rito ang magkapatid na batang papunta sana sa Bali upang bisitahin ang kanilang lola. Ang mas bata sa dalawa, 11 taong gulang, ay hindi malamang bumitaw sa Nanay niya nang inihatid sa airport. “Paano na kung bumagsak ang eroplano?” ang tanong niya. Kasama rin dito ang Pinoy na si Irene Gunawan at ang kanyang dalawang anak at asawa, pauwi sana sa Pagbilao, Quezon, upang makipag-reunion sa mga kamag-anak. Mayroon ding kwento ng ilang sana ay kasama at umasang magkakaroon ng upuan sa eroplano, pero hindi nakasama, at ang kwento ng mga natuwa sapagka’t nakakuha sila ng upuan sa eroplanong hindi na nakarating sa kanilang patutunguhan.

Noong isang Linggo, nabanggit sa ikalawang pagbasa, kung paano hindi natin alam kung paano manalangin. Nguni’t sabi ni San Pablo, ang Espirit mismo ang tumutulong sa ating kahinaan. Siya na rin mismo ang nagdadasal para sa atin, sa pamamagitan ng mga panaghoy na walang katumbas na kataga.

Kung ako iyon, hindi ko rin alam kung ano ang dapat kong dasalin. Hindi ko tukoy kung ano ang mainam at mananatiling mainam para sa akin. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong hilingin at dapat kong bigkasin sa panalangin.

Ito rin ang naging palaisipan marahil kay Solomon, na nanalangin sa Diyos. Ang kanyang panalangin? “Bigyan mo ako ng isang pusong maunawain at marunong kumilala ng masama at magaling.”

Tatapatin ko kayo … Hindi ko alam kung ano ang tunay na magaling ngayon at dito. Hindi ko alam kung dapat kong ipagdasal na maglaho na ang mga nangungulimbat ng pera ng bayan, na patuloy na tinatawag nating honorable. Hindi ko alam, kung ako ang isa sa mga nagbakasakaling makasakay sa eroplanong bumagsak ay dapat akong matuwa sapagka’t nabigyan ako ng upuan. Hindi ko alam kung ako ay dapat malungkot sapagka’t naunahan ako sa pila at hindi nakaabot sa mga pinapayagang makalulan sa isang bus, o sa bapor, o sa eroplano.

Hindi ko alam kung dapat kong hilingin sa Diyos na magkapera ako upang makatulong nang higit sa nangangailangan. Hindi ko alam kung dapat kong hingin sa Diyos na ako ay makakita ng isang magic wand upang lutasin ang susun-susong mga problemang hinaharap ko ngayon, sa lugar at posisyong hindi ko hinanap at pinag-nasaan lalu ngayong nagbago na ang kultura at nagbago na ang takbo at simoy ng hangin.

Pero marami akong pangangailangan. Marami akong kahilingan. Marami akong panimdim at panagimpan. Marami akong dapat hilingin at ipagdasal. At ito ang hinahanapan ko sa araw na tio ng katugunan.

Ito ang aking nakikita at naririnig. Pinagkalooban si Solomon ng Diyos, sapagka’t “hindi ka humiling para sa iyong sarili ng mahabang buhay o kayamanan, o kamatayan ng iyong mga kaaway, kundi ang hiniling mo’y pagkaunawa at katalinuhang humatol.”

May mga kahilingang pansarili at pang-ngayon at dito lamang, at mayroong mga kahilingang para sa ikabubuti ng iba at ikapapanuto ng marami, hindi lamang ngayon, kundi sa hinaharap.

Matindi ang pinagdadaanan ng mga Kristiyano sa Iraq. Maraming pagdurusang hindi nila dapat maranasan ang nagaganap, at magaganap pa. Ano ba ang dapat kong hilingin sa Diyos? Dapat ba akong mabahala at magulantang?

Ito ang tugong nakikita ko at naririnig sa araw na ito. Tama at dapat lang na ako ay mabahala. Tama at dapat lang na ako ay manikluhod para sa kanila. Sapagka’t ang awa at habag at biyaya ng Diyos ay ipinagkakaloob sa pamamagitan ng taong tulad mo, tulad ko, at tulad nating lahat.

Tanging ito ang panalanging namumutawi sa bibig natin ngayon: “Iniibig ko nang lubos tanang utos mo, Poong Diyos! … Aliwin mo sana ako niyang pag-ibig mong lubos, katulad ng binitiwang pangako sa iyong lingcod. Sa akin ay mahabag ka, at ako ay mabubuhay, ang lubos kong kasiyaha’y nasa iyong kautusan.”

Mahirap matukoy kung ano ang dapat hilingin, pero may isang malinaw na panuntunan ayon sa pagbasa ngayon …

Ang rurok ng dapat nating naisin at pagsikapan ay ang kaharian ng Diyos. Ito ang biyayang ginto, hindi biyayang mumurahin na madaling makita at mahawakan. Madaling makamit ang biyayang mumurahin, na parang puwit ng baso, na hanggang kinang lamang ngunit walang tunay na halaga. Madali ang humiling ng manalo sa Lotto, pero hindi madali ang pangalagaan ang perang hindi pinaghirapan. Madali ang maging tao, mahirap magpakatao. Madali ang gumawa ng kabalbalan basta magkapera lamang, pero hindi madali ang manindigan sa wasto, sa tama, at sa katarungan.

Ito ang magandang balita sa araw na ito. May grasyang ginto at grasyang mumurahin o patakbuhin, at ang biyayang gintong ito ay walang iba kundi ang paghahari ng Diyos. Ito ay parang isang kayamanang nakabaon, na dapat hanapin at pagsikapang dukalin. Ito ay tulad ng isang mangangalakal na naghahanap ng perlas. Dapat magsikhay, magpagal, at magsikap. Ito ay tulad rin ng isang malaking lambat. At ang nahuhuli ay hindi lahat maganda at mabuti. Parang itong may-arin ng sambahayan na handang makakuha ng bago at luma sa kanyang taguan.

Tulad ng sinabi ko noong isang Linggo, tanging Diyos lamang ang nakaaalam! At ang dapat hilingin natin, tulad ng hiling ni Solomon, ay kung ano ang tunay na mainam para sa atin, kahit na hindi natin alam na ito ay mabuti. Sabi nga ni Pablo, “alam nating sa alahat ng bagay, ang Diyos ay gumagawang kasama ang nagmamahal sa kanya, ang mga tinawag ayon sa kanyang panukala, sa kanilang ikabubuti.”

Alam ba natin kung ano ang mainam? Malimit ay hindi. Ipagpasa Diyos na natin!