frchito

Posts Tagged ‘Ika-16 na Linggo ng Taon K’

PAGLILINGKOD, PAKIKISALAMUHA, AT PAKIKIPAGNIIG

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Hulyo 20, 2013 at 10:44

images-4Ika-16 na Linggo Taon K

Hulyo 21, 2013

PAGLILINGKOD, PAKIKISALAMUHA AT PAKIKIPAGNIIG

Dakila ang ginawa ni Abraham at ni Sara. Kagya’t nilang binigyan na mainit na pagtanggap ang pangitain ng tatlong lalaking tila papunta kung saan at napadaan sa kanilang bahay. Hindi lang pahinga ang kanilang ipinagkaloob: matabang guya, tinapay, keso at gatas ang kanilang inihain … paglilingkod na higit pa sa isang mamahaling hotel … five-star ika nga.

Dakila rin ang ginawa ng dalawang magkapatid na babae. Si Marta ay hindi magkanda-ugaga sa paghahanda ng makakain. Inilabas ang tagong gamit para sa kanilang bisita, at naging aligaga sa paggawa bilang paglilingkod sa Panginoon. Nguni’t dakila rin ang ginawa ni Maria … naging aligaga naman siya sa pakikinig … sa pakikpagniig … sa pakikisalamuha.

Kelangan pa ba imemorize yan?

Maraming uri ang paglilingkod. Maraming paraan ang pagtanggap. Maraming tipo ng pagpapakita ng pagpapahalaga sa bisita.

Di ba ganuon din tayo? Pag may bisita, may nangangahoy … may naglilinis … may nagluluto … at may GRO! Naalala ko tuloy ang marami kong beses na nagmisa kapag piyesta sa baryo o sa pagtatapos ng Flores de Mayo. Toka-toka sila ng trabaho. Mayroong nakatoka sa pagsundo sa pari. Mayroong naka-toka sa pakikipag-usap sa pari. Pero kalimitan, tig labinlimang minuto lang sila upang ako ay kausapin. Papalit-palit, paiba-iba … kung kaya’t malimit, kapag nagpalit-palit, ay pare-pareho ang tanong ng mga GRO … Saan po kayo naka-assign? Anong parokya po kayo galing? Matagal na po ba kayo doon? At iba pang paulit-ulit na tanong …

At sapagka’t ang karamihan ay parang si Marta na hindi magkanda-ugaga sa paghahanda, malimit na ang oras ng Misa ay … alam nyo na! … nababago, nahuhuli, at laging ang kanilang daing ay ito: “Wala pa ho ang mga sagala!” o kaya, “wala pa ho si Mayor!”

Mahalagang aral ang tatlong pagbasa para sa ating lahat ngayon. Mayroong nagsasabing ang pananampalatayang tunay ay hindi nakukuha sa dasal, kundi sa paggawa ng mabuti. Aanhin mo ang puro dasal at simba, anila, kung wala ka namang nagagawang mabuti para sa ibang tao? Mayroon namang nagsasabing hindi dapat lunurin ang sarili sa gawain, bagkus matutong tumahimik, matutong magnilay, at magmuni-muni o kaya magdasal at magpakabanal!

Nguni’t ang mga pagbasa sa araw na ito ay hindi nagsasabing dapat tayo mamili at sumanib kay Marta o kay Maria, o kay Abraham at kay Sara. Simple lamang ang buod ng tatlong pagbasang ito … Kung ang Diyos ang pag-uusapan, dapat ay ang pinakamaganda ang nararapat … ang pinakamagandang mga pinggan, baso at kubyertos … ang pinakamatamang pakikinig sa kanya at ang wagas na pagkilala sa kanya bilang Diyos.

Sa unang pagbasa, hindi lamang tatlong lalaki ang dumating, kundi isang pangitain … isang pagpapahayag at pagpapahimakas ng Diyos na iisa, nguni’t tatlong Persona. Nakita ni Abraham at Sara ang “pangitain” ng tatlong hindi ordinaryong bisita. At sila ay nagbigay ng karampatang pagtanggap sa pangitaing yaon.

Nakita rin ni Pablo ang katotohanan na nasa kanyang harapan …  “ang hiwaga na mahabang panahong nalihim sa maraming sali’t saling lahi, ngunit ngayo’y inihayag sa kanyang mga anak.”

Nakita rin ni Marta, kung kaya’t naging abala, naging alligaga sa paglilingkod. Tumpak at tama ang kanyang ginawa. Pero nakita rin at nakilala ni Maria, kung kaya’t naging aligaga rin siya sa pakikinig at pakikisalamuha at pakikipagniig.

“Panginoon” ang ginamit na tawag ni Marta kay Jesus. Nakita niya at nakilala niya na ang kanyang bisita ay Diyos, tulad nang nakilala nina Abraham at Sara ang Diyos sa katauhan ng tatlong lalaking dumating sa kanilang bahay.

Dapat tayong matutong maging mga GRO …mga taong marunong GUMAWA kapag Diyos ang nasa ating harapan; mga taong handa ring RUMAMPA kapag Diyos ang ating bisita … mga taong handa ring maging OKRAY kung kailangan, kung ito ay ikaluluwalhati ng Diyos, tulad ng ginawa ni Maria, na nagpakasasa sa salita at pangaral ng Panginoon, habang ang kanyang kapatid ay rumarampa naman sa kusina.

Hala, tayo nang gumawa, rumampa at ialay ang ating Obra-maestra para sa Diyos! Dumating na Siya. Dumarating pa. At darating pang muli sa buhay natin.

PANGAKO, PAGHIRANG, PAGTANGGAP

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Hulyo 13, 2010 at 15:45

Ika-16 na Linggo ng Taon (K)
Julio 18, 2010

Mga Pagbasa: Gen 18:1-10a / Col 1:24-28 / Lucas 10:38-42

Alam ng karamihan ang kwento sa unang pagbasa … kwento tungkol sa isang pangakong binitiwan sa isang malugod na tumanggap sa bisitang hindi inaasahan. Alam rin ng marami kung gaano kahirap ang mag asikaso ng bisitang walang kaabug-abog na dumarating … Nabibigla tayo … nadidiskaril ang balakin natin sa buong araw. Mayroon tayong tawag sa bisitang bigla na lamang sumisipot sa pintuan natin … buwisita, sa halip na bisita.

Nguni’t alam natin ang naging bunga ng pagka-abala ni Abraham sa tatlong lalaking dumating na lamang at sukat sa kanyang tahanan. Matapos niya asikasuhin, pakainin, at bigyan ng panghugas ng paa ang tatlong bisita, nasuklian nang malaki ang kanyang puhunang kagandahang-loob – isang pangako mula sa mga sugo ng Diyos: “pagbabalik ko’y may anak na si Sara.”

Natupad ang pangakong ito sa pagsilang ni Isaac. Ito ang alam natin sa kasaysayan ng biblia.

Nguni’t may higit pa kaysa rito. Sa pagpapatuloy ng banal na kasaysayang ito, dumating ang panahon na ang pangako ay natuon sa isang gumanap na parang si Isaac, parang mga personaheng nabanggit sa Lumang Tipan. Si Pablo naman ang isa pang objeto ng paghirang. Tulad ni Isaac na hinirang ng Diyos upang sana ay ialay bilang sakripisyo, nahirang rin si Pablo “upang ipagpatuloy ang paghihirap na kailangan pang gawin ni Kristo para sa Simbahan na kanyang katawan.”

Marami tayong hindi akalaing magaganap sa buhay natin. Bilang isang probinsyano, kumbaga, hindi ko akalaing maaabot ko ang akin nang naabot ngayon. Kung babalikan ko ang nakaraan, kay raming mga bagay na dumarating na lamang at sukat na hindi natin binalak, hindi natin pinagpasyahan, nguni’t nagaganap … sa ayaw at sa gusto natin.

Bagama’t hindi ako isa sa mga nagsuporta nang tahasan sa mga nakaupo ngayon sa gobyerno, hindi ko maipagkakailang hindi niya binalak, hindi niya ginusto at lalong hindi niya hinanap ang posisyong kapit niya ngayon – ang pagiging presidente. May bagay at pangyayaring dumarating na lamang at sukat … walang kaabog-abog. Ang mga bagay na ito ay maaaring hindi kaaya-aya, tulad ng pagdating ng mga “buwisita” sa buhay natin, ika nga. May mga bagay namang nakatutuwa, nakatataba ng puso … mga bagay na alam nating hindi natin pinagpaguran, nguni’t dumarating din sa buhay natin. Alam nating hindi tayo karapat-dapat sa anumang ito, ngunit pag dumating ay wala tayong magagawa kundi harapin nang buong tapang, buong ligaya, at buong pasasalamat.

Madaling tanggapin kung ito ay kaaya-aya. Walang problema kung ito ay pabor sa atin. Nguni’t tulad ng mga bisita ni Abraham, gambala ang dulot ng tatlong lalaking malalakas kumain.

Ewan ko sa inyo, pero, hindi madali tanggapin ang pagdating ng sakit… ng anumang problemang matindi. Hindi madali ang tumanggap sa mga pasakit na kagagawan ng mga taong pinagtiwalaan natin. Hindi madali ang lunukin ang mapait na gamut ng kawalang hiyaan na galing sa kapwang ginawan natin nang mabuti, at nagsukli ng kabaliwan at kabaluharaan. Hindi madali ang magpatawad sa isang taong yumurak sa iyong dignidad, at tumadyak sa iyong kinabukasan.

Hindi madali ang magtiwala lalu na kung napaso ka na sa mga hanay ng tagapaglingkod sa gobyernong walang ginawa kundi patabain ang kanilang mga pitaka at impok sa bangko.
Nais kong isipin na lahat ng mga tagabasa ko ay nakaranas ng ganitong kapaitan. Tulad ni Abraham, na matapos pagkalooban ng isang anak, ay hiningi ng Diyos na ialay niya bilang sakripisyo … tulad ni Pablong nagbata ng sari-saring hirap mapalaganap lamang ang salita ng Diyos. Ang pangako na nauwi sa isang paghirang sa kanya ay nagbunga ng paghihirap, ayon sa kanya mismo.

Marami akong hindi matanggap sa takbo ng ating lipunan. Hindi ko gusto ang lagi na lamang pagsisimula sa zero, ang pagmimistulang walang ginawang mabuti ang naunang administrasyon. Hindi ko gusto na tuwing magbabago ang administrasyon, walang ginawa ang bago kundi sisihin ang nauna, na para bagang alam na alam nila ang solusyon sa lahat ng suliranin, na para namang ginawa lahat ng nauna sa kanila. Hindi ko rin gusto ang “witch hunting” na tinatawag, na tila baga, bago pa madukal ang ebidensiya ay nahusgahan na ang dapat husgahan, sa tulong ng malimit ay kakosa nilang mga mamamahayag!

Sa kabila ng lahat … ako ay puno pa rin ng pag-asa. Pag-asa ang aking lako bilang pari. Pag-asa ang aking produkto kaisa ng Inang Simbahan. Anumang pangako sa isang panibagong takbo ng lipunan, ay nangangailangan ng katumbas na paghirang sa mga taong handang tuparin ang pangako, tulad ni Abraham. Bagama’t abala ang pagdating ng tatlong lalaki, tinanggap niya nang maluwag sa kalooban. Ang kanyang pagtanggap ay nagbunga ng pangako.

Pagtanggap … ito ang ginawa ni Marta. “Malugod siyang tinanggap ng isang babaeng nagngangalang Marta sa tahanan nito.” Dalawang estilo ang ipinamalas ng magkapatid sa pagtanggap. Ang isa ay nagpaka-abala. Naghanda. Nagsumikap para mapakain ang bisita. Ang isa naman ay naupo sa paanan ng panauhin. Nakinig. Nakipagniig. Pareho silang maraming natutunan. Si Maria ay natuto sa kanyang pakikinig. Si Marta ay napagyaman ang kanyang malugod na paglilingkod.

Tayo man ay mayroong pangakong pinanghahawakan … pangako ng kaligtasan, ng buhay na walang hanggan.

Ang pangakong ito ay magaganap kung handa rin tayong magpahirang at magpagal sa ngalan ni Kristo, tulad ni Pablo. Ngunit ang lahat ng ito ay nagbubunga ng mga kapalit sa pagtanggap. Kailangan nating makinig. Kailangan rin nating magpagal at mag-trabaho tulad ni Marta.

Ang pagtanggap ay nangangahulugang dapat tayo magpaka-abala, maghirap kung kailangan, sa ngalan ng dakilang pangako na naghihintay para sa atin lahat.