frchito

Posts Tagged ‘Ikatlong Linggo ng Kwaresma’

MAY “K” KA BA?

In Kwaresma, LIngguhang Pagninilay, Uncategorized on Pebrero 27, 2016 at 07:57

1600px-Ficus_Carica_1

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]
Ikatlong Linggo ng Kwaresma Taon K
Pebrero 28, 2016

MAY “K” KA BA?

Noong bata pa si Sabel, ika nga, ang Royal Tru-Orange ay merong pulp bits daw. At tunay ngang merong parang tunay na kahel sa inuming nabanggit. Ang totoo ay may patunay, may nakikita at nalalasap na anumang nagbibigay patotoo sa sinasabing tunay na orange.

Noong nagpakilala ang Panginoon kay Moises, may katumbas ng pulp bits. May apoy na nagdaig na hindi nauubos. Nagpamalas ang Diyos sa anyo ng apoy sa palumpong na hindi natutupok. Pero hindi apoy ang aking paksa sa pagninilay na ito.

Ang gusto ko sanang bigyang-pansin sa araw na ito ay ang KALINGA AT KATUBUSAN na dulot ng Diyos na siyang dahilan kung bakit siya nagpakita kay Moises. Malinaw ito sa unang pagbasa. Nakita raw, aniya, ng Diyos ang matinding paghihirap ng mga Israelita sa mga kamay ng mga Egipcio. Narinig daw niya, diumano, ang kanilang mga iyak at pighati. Kung kaya’t hindi siya nag-atubiling bumaba upang sila ay iligtas.

Ito ang tunay na pag-ibig ng Diyos … parang Royal tru-orange. May pulp bits. May patunay. May patotoo. Pero hindi lamang katotohanan ang hatid sa unang pagbasa. May isa pang K – KALINGA.

Sinugo ng Diyos si Moises. At nang tanungin ni Moises kung sino siya, sinabi niya: Ako’y si Ako nga. Sabihin mong sinugo ka ni Ako Nga , ng Diyos ng iyong mga ninuno, ng Diyos nina Abraham, Isaac at Jacob.”

Ang kalingang ito ay bunga, hindi lamang ng mga katagang madamdamin, kundi bunga ng tunay na awa at habag ng Diyos. “Kay ganda ng kalooban, mahabagin itong Diyos, kung magalit ay banayad, kung umibig nama’y lubos.”

Pero ang tunay na kalinga ay meron rin karampatang tungkulin – ang pananagutan. Ito naman ang sabi ni Pablo sa mga taga Corinto: “Ang mga nangyaring ito ay babala sa atin upang huwag tayong magnasa ng mga masasamang bagay, gaya ng ginawa nila.” Ang pag-ibig rin natin sa Diyos ay dapat tunay, hindi lang dama. May K rin – katotohahan, na katumbas ng pulp bits.

Noong kami ay mga bata pa, may isang malaking lalaking bigla na lamang dumating sa aming maliiit at tahimik na bayan. Wala siyang matuluyan. Hindi niya alam ang kanyang pinagmulan. Ang alam lamang niya ay tumakas siya sa Death march sa Bataan, at liban dito ay wala na siyang ibang natatandaan sa sarili. Ang Kakang Gorio ay dumating na lamang sa aming bahay at humingi ng tulong sa mga magulang ko.

Pinatuloy siya sa amin. At ang kapalit ng pagmamahal at kalinga na ipinagkaloob sa kaniya ay ang masipag at masinop niyang pagtulong sa sinasaka ng aking Ama sa Tagaytay. Naging masipag siya at mapagmalasakit. Nagsikhay at nagbanat ng buto, bukod sa nag-alaga sa aming mga bata.

Ang kalinga at pagmamahal na tinanggap niya ay namunga ng pagmamalasakit. Tulad ng punong igos na inalagaan, siya ay nagsukli ng bunga, at nagpamalas ng tunay na pag-ibig na may K – karangalan, katapatan, kasipagan at pagmamalasakit sa aming pamilya.

Hindi na kailangang taningan ng mga magulang ko ang Kakang Gorio. Namunga siya nang marami. Isa siyang malinaw na halimbawa ng hinihingi sa atin ngayon ng Diyos – ang mamunga dahil sa K ng Diyos. Dahil sa kalinga at malasakit ng Diyos, tayo ay hinihingan rin ng bunga para sa ibang tao at para sa daigdig na iniikutan natin.

Sabi natin matapos ng unang pagbasa: Ang ating mahabaging Diyos ay nagmamagandang-loob. Nagpakita siya ng K – kalinga at katapatan sa kanyang mga kinilala bilang mga anak ni Abraham.

Ano ang sukli natin sa kanya? Ano ang bunga ng lahat ng ito para sa ikabubuti ng ibang tao? May K rin ba tayo?

ANG DAAN, ANG DUNONG, AT ANG DAPAT

In Uncategorized on Marso 9, 2012 at 10:14

Image

Ikatlong Linggo ng Kwaresma (B)

Marso 11, 2012

Mga Pagbasa: Exodo 20:1-17 / 1 Cor 1:22-25 / Jn 2:13-25

 

Puro utos, panay utos! … iyan ang panlalait na malimit marinig sa ayaw sumunod, antemano. Para sa maraming tao ngayon, panahon ng postmodernismo, (whew! Nakakain ba yan?), marami ang allergic ika nga, sa mga kautusan. Kasama rito sa kanilang isinusuka ang mg utos (daw) ng Diyos, at mg utos din ng Simbahan. Todos utos …walang paltos (may tugma ba?)

Aminin natin … mahirap ang sumunod sa utos. Di ba nuong mga bata kayo, ganyan rin kayo? Nagbibingi-bingihan kapag tinatawag ng magulang, o kaya’y nagtutulug-tulugan? Mabilis ang pulas kapag labas at “gud tym,” sabi nga nila sa jejemon. Mabagal ang kilos kapag trabaho at katungkulan ang pinag-uusapan. Maging nuong nasa seminaryo pa kami, mayroong tuwing umaga ay may sipon o may sinat. Pero pagdating ng merienda sa hapon ay magaling na at malakas pa sa kalabaw … kasi, may laro pagkatapos nito!

Mahirap ang mag-aral; mahirap ang magbunot ng sahig (may gumagawa pa ba nito?) … at lalung mahirap ang may listahan ng bawal (lalu na sa pagkain!).

Pero aminin rin natin. Kailangan natin ng daan; kailangan natin ng pamamaraan … kailangan natin ng patakaran at panuntunan … kung gusto nating makarating sa landas ng dunong at wastong kaalaman, na naghahatid sa higit pang mahalagang kahihinatnan!

Tanda! Ito ang salitang dapat tandaan natin kung sampung utos ang pag-uusapan. Mga tanda itong nagtuturo sa dapat. Mayroong bang dapat? Tumpak! Kahit naman saan ka pumunta, mayroong dapat at mayroong hindi nararapat. Mayroong tama at mayroong mali. Bagama’t itinapon na ito sa labas ng bintana ng postmodernismo, hindi maipagkakailang kailangan pa rin natin ng panuntunan, alintuntunin, at tamang pamamalakad. Kung walang batas ay walang kaayusan. At kung walang kaayusan ay walang patutunguhan.

Tanda? Oo … ang sampung utos ay hindi natatapos s utos. Ang lahat ay tumutuon at patungkol sa mga hanay ng pagpapahalagang Diyos mismo ang nagpapahalaga, una sa lahat: buhay, dangal ng tao, magandang pangalan ng kapwa, katarungan, pangangalaga sa pag-aari ng sarili at ng iba … at marami pa.

Tanda? Oo … ang utos ay hindi lamang utos. Ang lahat ng ito ay nakatuon sa pinakamahalagang katotohanan na ang pinakamalaking DAPAT ng ating buhay ay ang pagkakaroon ng isang KAUGNAYAN sa Diyos na maylikha sa atin. Siya ang puno at dulo ng ating pagiging tao. Siya ang dahilan … Siya ang Daan, Katotohanan, at Buhay. Ayon kay San Pablo, “si Kristo ang kapangyarihan at karunungan ng Diyos.”

Huwag na tayong magmaktol ay may batas. Masiyahan tayo at ang batas ng Diyos ay walang butas … walang palusot, walang kasinungalingan, walang takas, kahit na puede nating gawin ang gusto natin … kaya nga lang ay mayroon laging kahihinatnan, may hantungan, may kabayaran.

Huwag na tayong magtaka at kumuha si Jesus ng lapnis ( o lubid, sa aming salita sa Mendez, Cavite) at ginamit niya bilang pang hagupit sa mga tampalasan sa templo. Hindi nila iginalang ang bahay ng Diyos. Hindi sila tumalima sa daan ng pagpapahalaga sa banal na lugar. Hindi nila ginawa ang dapat. Kung kaya’t nararapat lang na ipagtanggol ng Anak ng Diyos ang bahay ng kanyang Ama.

Magulo ang buhay natin ngayon. Sala-salabat ang mga kalye. May mga kuliglig na “keep right” at mga traysikel na “keep left.” Naglipana ang mga sinungaling sa gobyerno. Nagkalat ang mga mapagsamantala sa kamangmangan ng balana, lalu na ng mga dukha, na walang ibang pagkukunan ng kabatiran o kaalaman liban sa isinusulsol ng mass media (na kaakibat tuwina at kakampi ng mga may poder at may pera!). Magulo rin ang buhay pangsarili. Kay raming inosenteng buhay ang pinapatay … Mula pa sa sinapupunan, “patay kang bata ka,” ika nga! Walang kinikilalang daan … walang tinitingalang dapat, at wala ring pinanghahawakang dunong.

Ang lahat ng ito: dapat, daan at dunong ay galing walang iba kundi sa kanyang Panginoon ng Buhay, Panginoon ng katotohanan, at Panginoong naghahatid sa atin sa buhay na walang hanggan. Ito ang tunay na DUNONG mula sa itaas. Sundan natin ito!