frchito

Posts Tagged ‘Kaliwanagan’

AMPAW NA, BULAG PA!

In Catholic Homily, Kwaresma, LIngguhang Pagninilay, Taon A on Marso 28, 2014 at 11:42

man-born-blind1
Ika-apat na Linggo ng Kwaresma (A)
Marso 30, 2014

AMPAW NA, BULAG PA!

Ewan ko ba kung bakit biglang naging uso uli ang ampaw. Pagkain namin yan noong araw, kasama ng choc-nut (na malaki pa at nakabubusog!) at balicucha (o tira-tira) na wala na ngayong pumapansin. Iba na ang gusto ng mga bata ngayon … kundi burger (burjer!) ay Mang Inasal o Starbucks!

Hindi na rin uso ang taguan kapag madilim na gabi, o tumbang preso kung maliwanag ang buwan. Wala na rin ngayong naglalaro sa labas ng bahay, at lalu na sa gabi kasi … bakit ka nga naman magtatakbo at magpapalaban ng gagamba kung puede namang mag Dota, o mag- candy crush, o mag-Flappy Bird!

Maraming ilaw sa ating panahon. Pero maraming bulag. Maraming pailaw ngayon kahit saan, lalu na yung galing sa mga posteng may letra pa ng mga pangalan ng ewan, na napapalitan naman tuwing 6 o 9 na taon! Pero marami ang bulag sa katotohanang wala na ni isang matinong bangketa sa buong Pilipinas. Nabarahan na ng mga pailaw ni Mayor o ni Congressman.

Marami ring pailaw ang COA. Marami raw silang nadidiskubreng anomalya. Pero tila bulag pa rin ang kinauukulan. Tatlo lamang ang kanilang idinidiin. At lalong bulag ang mga botante. Patuloy silang bumoboto sa mga tiwali, basta ba’t namimigay kapag piyesta, at nagpapasaya tuwing Pasko!

Kay daming liwanag sa ating panahon, subali’t kay rami ring kadiliman. Kay raming puedeng pagkunan ng sagot sa mga katanungan, subali’t kapag ang sagot ay hindi sang-ayon sa aking inaasahan, ay hindi ko tinatanggap. Kay raming kaalaman, subali’t kay rami ring kamangmangan. Kay raming karangyaan, pero kay rami rin kadayaan at kasakiman.

Hindi … hindi ko tinutukoy lamang ang mga nasa posisyon. Ang unang-unang tinatamaan sa aking sinasabi ay ako … ikaw … sila … tayong lahat.

Bulag rin ang mga taon noon sa lumang tipan. Hindi nila akalaing ang pinili ng Diyos ay ang hindi pinapansing pastol na si David. Ang liwanag ng kalooban ng Diyos ay nakatuon kung saan puro kadiliman ang nakita ng tao. Sabi rin ni Pablo na “dati ay nasa kadiliman tayo, ngunit ngayo’y nasa liwanag.”

Bulag rin ang mga Pariseo. Pinagaling na’t lahat ang lalaking isinilang na bulag ay panay pa rin ang tanong sa kanya nang paulit-ulit at mga tanong na ayaw naman nila makita ang sagot. Bulag ang mga taong walang pakundangan sa liwanag. Mas bulag ang taong nagbubulag-bulagan, at higit na mahirap gamutin ang taong nagsasakit-sakitan.

Pero lumalabas na ang isinilang na bulag ay may nakikitang liwanag na nalingid sa mga ayaw maniwala. Siya lamang ang nagsabi ng malinaw niyang nakita: “Isa siyang Propeta.”

Mahirap ang bobo na nagdudunung-dunungan. Mahirap gisingin ang taong nagtutulog-tulugan. Mahirap ang taong mas gusto pang manatili sa dilim, kaysa sa liwanag.

Para silang ampaw. Puro porma, wala namang laman. Puro hechura, wala namang hiratsa! Parang mga Pariseong wagas na ampaw na panay ang imbestigasyon sa pobreng bulag, pero ayaw naman nila makita ang totoong nagsusumigaw sa kanilang harapan. Ampaw na, bulag pa!

Bilib at saludo ako sa bulag. Marami siyang alam at lalung maraming nakita sapagkat hindi matang pisikal ang kanyang gamit, kundi ang mata ng pananampalataya, mata ng puso, matang mapagmatyag, at mapag-kilatis, at alam tukuyin kung ang kausap niya ay isa lamang ampaw, o isang propetang nagsabi sa kanya: “Siya’y nakita mo na. Siya ang nakikipag-usap sa iyo.” Siya ay hindi ampaw, kundi kaligtasan ng sanlibutan!

O ano? Mamili ka … kwarta o kahon? Hindi! Ampaw o ilaw? ILAW!

SA PANIG NG KALIWANAGAN, HINDI NG KADILIMAN!

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Nobyembre 10, 2011 at 08:57

Ika-33 Linggo ng Taon (A)
Nobyembre 13, 2011

Mga Pagbasa: Kaw 31:10-13.19-20.30-31 / 1 Tes 5:1-6 / Mt 25:14-30

Hindi ko alam kung ang aking mga tagabasa ay nakaranas nang umakyat ng bundok sa kadiliman ng gabi. Kapag walang buwan, at masinsin ang kakahuyan sa kabundukan, ang pag-akyat sa bundok sa gabing madilim ay isang mapanganib at nakatatakot na gawain. Hangga’t maaari, ipagpapaliban na ng isang mountain climber ang pagtahak ng landas paakyat sa pagdatal ng araw at kaliwanagan.

Noong kami ay mga bata pa sa aming munting bayan sa Mendez, Cavite, noong ang kuryente ay dumarating lamang sa loob ng 12 oras sa bawa’t araw, walang mga ilaw ang mga daan, at kapag walang buwan, ang kapaligiran ay tunay na balot ng matinding kadiliman.

Mahirap ang paapu-apuhap sa dilim. Mahirap ang pakapa-kapa saanmang balot ng kadiliman. At mapanganib ang maglakad paakyat ng bundok nang walang ilawan. Ito marahil kung bakit ang mga gumagawa ng kabuktutan ay laging kumikilos sa gitna ng kadiliman, at ayaw kumilos sa ilalim ng sikat ng araw.

Nguni’t hindi lamang material at pisikal na ilaw ang pinahahalagahan natin sa usaping ito. Malinaw ito sa mga pagbasa natin sa araw na ito. Sa kulturang Pinoy, ang Nanay ay tinaguriang “ilaw ng tahanan.” Sa aklat ng Kawikaan na ginamit sa unang pagbasa, maituturing na maningning na ilawan ang isang asawang uliran at mabuti. Higit pa sa kagandahang kumukupas ang liwanag na makikita sa isang asawang mabuti at kapaki-pakinabang.

Kadiliman at kaliwanagan din ang ipinaghahambing ni San Pablo sa ikalawang pagbasa. Ang mga handa sa pagdating at pagbabalik ng Panginoon ay hindi aniya nabubuhay sa kadiliman, kundi sa kaliwanagan.

Sa ebanghelyo, ang talinghagang ating narinig ay may kinalaman sa tatlong alipin na pinagkatiwalaan ng yaman ng kanilang amo. Bukod sa iba pang mga kahulugan na malimit nating marinig tungkol dito, maari din nating maunawaan ito bilang isang paghahambing ng taong nabubuhay sa dilim o sa kaliwanagan.

Ang unang alipin ay binigyan ng limang libong piso; ang ikalawa ng dalawang libo, at ang ikatlo ng isang libong piso. Ang naunang dalawa ay nanatili sa liwanag … ikinalakal nila ang ipinagkatiwala sa kanila … pinarami at pinatubo … pinalaki at pinagyaman … Nguni’t ang tumanggap ng iisang libo ay nanatili sa dilim … ibinaon, itinago, ipinagkait … at higit sa lahat, pinagbintangan pa ang kanyang amo sa pagiging ganid at mapagkamkam. Sa halip na pagyamanin, ang pera ay pinanatiling tulog sa kadiliman ng kawalang-tiwala at paghuhusga sa sariling amo.

Nais kong isipin na sari-saring kadiliman ang bumabalot sa atin ngayon tuwing ayaw nating pagyamanin ang angking yaman natin na galing lahat sa Diyos.

Alam natin kung gaano kalaking kadiliman ang bumabalot sa lipunan natin ngayon … Pinaka masahol na airport diumano ang NAIA sa buong mundo. Pang-apat na pinakamahirap magnegosyo sa Pilipinas kumpara sa lahat ng bansa sa buong mundo. Pinaka delikado ang bansa natin para sa mga mamamahayag … Isa tayo sa pinaka malaki ang nawawala taun-taon sa korupsyon at katiwalian, sa lahat ng antas ng lipunan, ma pribado man o publiko. Ang kumuha lamang ng isang business permit sa bansa natin ay paggugugulan ng isang negosyante ng mahabang oras at maraming pera, at ang batas o patakaran ay napapalitan lagi sa pag-upo ng mga bagong administrasyon. Pati mga kontratang ginawa ng nakaraang administrasyon ay biglang nakakansela o napawawalang-bisa, dahil bago ang nakaupo sa Malacanan.

Mahirap maglakad sa dilim sa gitna ng kagubatan, nguni’t lalong mahirap ang kumilos at magpakabuti sa lipunang balot na balot ng sari-sari at iba-ibang uri ng kadiliman!

Mahirap ang magpaka Kristiyano kung alam mong mayroong mga taong kinamumuhian ang mga tagasunod ni Kristo at hindi lamang nilalapastangan, kundi pinapaslang, at pinupugutan ng ulo ng mga taong relihiyon din ang sinasabing dahilan ng kanilang pagkamuhi. Kay hirap maging tapat sa lipunang pinamumugaran ng mga taong handang pumatay sa ngalan ng kanilang diyos.

Ilang beses din ako naka-akyat ng bundok sa matinding kadiliman. Sa isang pagkakataon, papalapit na kami sa tuktok ng bundok Pulag habang rumaragasa ang signal number 3 na bagyo! Sa pagkakataong ito, malaki ang tulong ng mumunting mga ilawan, mga lente o lamparang de baterya na siyang naggagabay sa gitna ng kadiliman.

Nais kong imungkahi na ang ilawang ito ay ang pag-asa na patuloy na naggagabay sa ating lahat. Mahirap magpaka tino at magpaka Kristiyano, nguni’t posible ito … Kaya natin ito … kung mayroong lamang tayong tangang ilaw ng pag-asa.

Huwag sana natin kalimutan ang turo ni San Pablo … “Nguni’t hindi kayo nabubuhay sa kadiliman … Kayong lahat ay kabilang sa panig ng kaliwanagan – sa panig ng araw – hindi sa panig ng kadiliman o ng gabi.”

Ahon na at bumangon tungo sa kaliwanagang ito!