frchito

Posts Tagged ‘Pagpapasya’

IKAW ANG MAGPAPASYA, WALA NANG IBA!

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Pebrero 15, 2014 at 15:17

sermon-on-the-mount%5B1%5D

Ika-anim na Linggo Taon A
Febrero 16, 2014

IKAW ANG MAGPAPASYA, WALA NANG IBA!

Muli na namang karunungan ang paksa ng mga pagbasa. At tuwing karunungan ang usapan, laging pumapasok ang usapin tungkol sa mga eskriba at pariseo – ang mga pinaka-aral sa mga tao noong panahon ng ating Panginoon.

Pero tulad nga ng nasabi na natin nang maraming pagkakataon, iba ang ang aral lamang at iba rin ang tunay na maalam o marunong. Dalawang uri ng kaalaman ang tinutumbok ng tatlong pagbasa: ang kaalamang makamundo at mababaw at ang karunungang wagas at makalangit.

Pero bagama’t itinatangi ng mga pagbasa ang karunungang makalangit, ang pangaral ng tatlong pagbasa ay lubhang makatotohanan at nakalapat ika nga, sa lupa. Tatlong bagay ang binibigyang-pansin ng ebanghelyo, na may kinalaman sa ating pagkatao: ang galit, ang pita ng laman at pagnanasa sa laman, at ang pagwiwika ng katotohanan.

Sino ba sa atin ang hindi nakaranas magalit? Sa takbo ng panahon natin ngayon, sino ba ang hindi magagalit sa kabatirang pinaiikot lang tayo ng mga maaalam na “honorable,” at binibigyan tayo ng mga palusot na wala naman talagang lusot? Sino ba ang hindi mawawalan ng pasensya sa mga taong kung sino ang mataas ang pinag-aralan ay sila namang nanlalamang sa mga walang kamuang-muang na mahihirap?

Tanggap ko na isa ako sa mga taong mahina at marupok sa bagay na ito. Mahirap ang isiping tayo ay tinatanga ng mga taong iba ang pakahulugan sa “sandwich,” sa NGO, at sa marami pang ibang salitang nauuso araw-araw.

Sino rin sa atin ang hindi nadadala ng kahinaan ng laman, at ng tindi at lakas ng pita ng laman? Sino sa atin ang hindi nagdadaan sa matinding pagnanasang hindi naaangkop sa ating estado? Mayroon bang hindi kahit miminsang napadala sa bugso ng damdamin at lukso ng matinding pagnanasa?

Sino rin sa atin ang hindi nahirapang mapadala sa kagustuhang umiwas sa katotohanang nagsisilbing parang maliit na bato sa ating sapatos kung kaya’t hindi tayo makalakad nang tuwid hangga’t hindi natin inaalis ito? Sino sa atin ang hindi narahuyo ng pagsasabi ng kasinungalingan upang maisalba lamang ang sariling imahe sa harapan ng kapwa?

Mahirap magpakatao… Mahirap magpakabanal … Mahirap magpakatapat. At ang magandang balita ngayon ay ito … Nauunawaan lahat ito ng Diyos. Nauunawaan Niya ang ating mga hinaharap na pagsubok.

Ngunit ang kanyang pag-unawa ay hindi nangangahulugang pagsang-ayon sa mali. Ang pagtanggap sa ating kahinaan at karupukan ay hindi isang lisensya sa paggawa nang hindi tama. Ang pagiging mahirap na bayan natin ay hindi nangangahulugang dapat tayong manatiling tanga at naiisahan tuwina ng mga aral at mga makapangyarihan. Ang ating pagiging simple ay hindi nangangahulugang dapat tayong maging uto-uto at napadadala na lamang sa panlilinlang ng mass media at pagsunod sa kalakaran ng kamalian, kahit na ito ay pinasisimunuan ng kongreso at ng ehekutibo sa gobyerno.

Iisang bagay ang tinutumbok ni Sirac sa unang pagbasa … ang ating kakayahang magpasya, ang ating kakayahang mamili. Ito ang karunungang ‘hindi karunungan ng sanlibutang ito,” ani San Pablo, kundi ang “panukala ng Diyos.”

Ito rin ang karunungang higit pa sa makamundong kaalaman ng mga eskriba at pariseo. Ito ang karunungang maghahatid sa atin sa tama at wastong pagharap sa galit, sa pita ng laman, at sa pagsasabi ng katotohanan. Ito ang karunungang malimit ay hindi nauuunawaan ng mundo at hindi pinahahalagahan ng mga taong walang materyal na pakinabang dito.

Masalimuot at magulo ang ating lipunan. May palusot ang lahat. May istorya ang lahat ng nasasangkot sa malakihang katiwalian. Tulad nating lahat, natural lamang na maghanap ng pasulot, maghanap ng ituturo. Ngunit sa likod ng kanilang pagtanggi ay ang nagpupuyos na katotohanan – na daan daang milyon at bilyong piso ang napunta lamang sa mga bulsa ng mga gahamang ngayon ay bayani dahil magtatapat daw sa ngalan ng katotohanan, nguni’t tila hindi ang buong katotohanan.

Kailangan nating mamili … Kailangan nating magpasya … May kakayahan tayong gumawa nito. Kaya natin ito … “Ikaw ang magpapasya kung magiging tapat ka sa kanya o hindi.” Ikaw lamang at ako … Wala nang iba.

HINALA, O TIWALA PARA SA KATIWALA?

In Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Setyembre 20, 2013 at 10:25

Luke-16-1-13-a

Ika-25 Linggo Taon K
Setyembre 22, 2013

TIWALA, O HINALA PARA SA KATIWALA?

May pagkakataong angkop na angkop ang wika natin upang gawing tulay ng pagninilay. Ang ebanghelyo sa araw na ito ay isang halimbawa.

Isang katiwala ang hindi naging tapat sa kanyang amo. Nilustay ang perang hindi kaniya. At dahil darating na ang amo para hingan siya ng pagtutuos o cuentas claras, kumbaga, mabilis siyang nag-isip at nagpasya. Namudmod ng perang hindi kanya, at binura ang bahagi ng pautang ng kanyang amo sa kanyang mga kostumer.

Ito ang matindi. Pinuri pa siya ng Panginoon dahil sa katalinuhang ipinamalas nito. Isa isantabi natin sumandali ang usapin kung tama o mali ang kanyang ginawa. Hindi para sa atin ngayon ang pagtalunan kung wasto o mali ang pandarayang ginawa ng katiwala upang magkaroon siya ng kaibigang tutulong pag nagkataon.

Katalinuhan! Ito ang dahilan kung bakit pinuri siya. Pagpapasya! Ito ang naging bunga ng kanyang katalinuhan. Mabilis nag-isip. Mabilis kumilos. Sapagka’t alam niya ang kanyang gusto – ang makagawa ng mga kaibigang tutulong sa kanya sa kanyang darating na pangangailangan.

Minsan, tayo ay sinasagian ng matinding mga suliranin. Kapag dumapo ang matinding krisis, may mga taong hindi makapagpasya, hindi makapag desisyon. Sa harap ng krisis, ang mga taong ito ay tila nagiging parang tuod, walang buhay, walang malay, walang alam gawin. Hindi alam kung saan susuling, saan babaling. Mali man o tama ang ginawa ng katiwala, hindi natin siya mapupulaan ng kawalan ng pasya, o kawalan ng wisyo, o kakulangan ng kilos.

Sa ating panahon, matindi at malawak ang kaguluhan. Maraming sala-salabat na suliranin. Maraming iba-iba at sanga-sangang mga problemang dapat harapin. May mga taong sa harap nito ay nanlulumo, nanghihina, nawawalan ng ulirat at hinahayaan na lamang magnaknak ang mga sugat. Walang pasya. Walang desisyon. At lalong walang ginagawa!

Isa sa liksyong puede nating makuha sa ebanghelyo ay ito. Kailangan ng juicio upang harapin ang problema. Kailangan ng talino upang lapatan ng lunas ang anumang suliranin. Kailangan ng karunungan upang harapin ang mga pagsubok at gawan ng paraan upang malutas.

Ito ang ipinamalas ng katiwala!

Pero hindi pa tapos ang talinghaga. Matapos ipamalas ni Jesus na kailangang magpasya at kumilos upang harapin ang krisis, dinagdagan niya ang pangaral. At dito pumapasok ang iba pang dapat taglayin ng isang katiwala upang hindi mauwi sa paghihinala, o kawalan ng tiwala ng pinaglilingkuran.

Ano ba ang dagdag na kailangan pa bukod sa karunungan?

Ito ang turo ng Panginoon … kailangan rin ng katapatan, diumano. Kailangan maging tapat sa maliit man o sa malaki. At ang paalaala sa atin ay ito: “Ang mapagkakatiwalaan sa maliit na bagay ay mapagkakatiwalaan din sa malaking bagay; ang magdaraya sa maliit na bagay ay magdaraya rin sa malaking bagay.”

Nahubaran ngayon ang maraming tao dahil sa malakihan at malawakang kurapsyon. Daan daang milyong piso ang posibleng ibinulsa ng mga taong hindi katiwa-tiwala sa loob at labas ng pamahalaan.

Sa harap ng mapait na katotohanang ito, hindi puede ang pabandying-bandying lamang. Hindi puede na hindi pairalin ang karunungan. At lalung hindi puedeng hindi pairalin ang pagpapasya at pagdedesisyon sa paggawa ng tama. Sa harap ng krisis, hindi puede ang patulog-tulog at pag-aasal Juan Tamad na naghihintay na lamang na malaglag ang bayabas.

Kailangan natin ng karunungan upang malaman kung ano ang dapat gawin. Subali’t kailangan rin natin ng desisyon at pagkilos upang unti-unting mapawi ang kinasadlakan nating kapalaluang malawakan.

Higit sa lahat, kailangan nating isapuso at isadiwa ang mahalagang turo ngayon ng Panginoon, bukod sa pagiging mapagpasya at kagya’t kumikilos o gumagawa ng dapat … Kailangan nating alalahanin tuwina, na ang tunay na tagasunod at isang katiwalang hindi kahina-hinala, kundi tampulan tiwala at paglilingkod. Sapagka’t … at dapat nating uliting muli … “Hindi ninyo mapaglilingkuran nang sabay ang Diyos at ang kayamanan.”

Bilang katiwala ng Diyos, ano ba ang para sa atin kaya? … hinala o tiwala?