frchito

MAGNIFICAT: DI LANG AGOS NG DAMDAMIN!

In Uncategorized on Disyembre 21, 2014 at 21:40

magnificat-88f4e

Ika-7 Araw ng Simbang Gabi

Disyembre 22, 2014

DI LANG AGOS NG DAMDAMIN

Bulalas ng puso ang panalangin ni Maria … nag-uumapaw na papuri, naghuhumiyaw na kagalakan, at nagsusumikat na pag-asa!

Kailan ka huling bumulalas ng pasasalamat at papuri? Lahat tayo ay nagdadaan sa pagkakataong hindi natin matiis kundi maghumiyaw sa galak, lalu na’t malaking biyaya ang ating tinanggap. Nakikita ko ito sa facebook nang malimit … mga taong nagpapasalamat sa Diyos sapagka’t pumasa sa eksamen para makapasok sa magandang escuela sa college … mga taong nag-aasam makapag-abroad na tumanggap ng isang alok ng trabahong pinakamimithi … mga biyayang inaasam, pero di inaasahan.

Ito ang Magnificat! Ito ang dakilang papuri ni Maria! Sino nga ba naman siya upang kasihan ng Diyos at pagkalooban ng isang natatanging biyaya na maging Ina ng sanggol na galing mula sa kaitaasan?

Pareho ang pinagdaanan ni Ana at ni Maria … pareho silang nagsilang ng sanggol na hindi inaasahan. Pareho silang nagpadala sa tuwa at nagpasalamat.

Isang aklat ni Louis Evely ang isa sa mga una kong binasang libro noong ako ay 16 na taong gulang. Isang linya sa kanyang panulat ang hindi makatkat sa aking kalooban: “Kung wala kang dapat ipagpasalamat sa Diyos, wala ni isang hiblang ka-kristiyanuhan sa iyong katawan.”

Itong diwa ng dakilang pasasalamat ang ating tugon sa unang pagbasa: “Diyos kong tagapagligtas, pinupuri kitang wagas!”

Sa ating panahon, maraming tao ang wala nang nakikitang dahilan upang magpasalamat. Ang lahat ay parang inangkin na nilang para sa kanila. Mataas ang tinatawag na “sense of entitlement.” Ang lahat ay parang karapatang dapat ipagkaloob sa kanila. Dapat ako ipasa ng mga guro sapagka’t nagbabayad ako ng tuition, kahit na hindi ako nag-aaral. Dapat akong bigyan ng bahay ng gobyerno, kahit na wala akong anumang puhunang personal. Ang mga bata ay hindi dapat parusahan o paluin o pagsabihan man lamang ng mga matatanda, sapagka’t hindi dapat masaktan ang kanilang damdamin.

Marami pang ibang halimbawa sa buhay natin na puede natin idagdag dito. Ito ang dahilan kung bakit ang tawag ng mga paham sa ating panahon ay “age of narcissism,” at kay rami nang mga bata ang lumalaking narcisista o makasarili.

Ang pasasalamat ay nagmumula at nag-uugat sa pagpapahalaga. Wala tayong pasasalamatan kung hindi natin pinahahalagahan ang anuman.

Ito ang buod ng panalangin ni Maria ang Magnificat. Kinilala niya ang dakilang habag ng Diyos. Kinilala niya ang pabor na ipinagkaloob sa kanya: “Sapagka’t nilingap niya ang kanyang abang alipin … At mula ngayon, ako’y tatawaging mapalad ng lahat ng salinlahi, dahil sa mga dakilang bagay na ginawa sa akin ng Makapangyarihan!”

Subali’t isang malaking pagkakamali na isiping walang ibang ibig sabihin ito kundi pagpapahayag lamang ng matimyas na damdamin. Hindi ito isang pagbubuhos lamang ng laman ng puso. Ito ay ay isang pagpapahayag ng marubdob na adhikaing dapat rin nating bigyang-pansin.

Ano ba ang adhikaing ito? Tingnan lang natin ang ginawa ni Maria. Nagtatakbo patungo sa pinsan niyang si Elisabet. Hindi lang siya nagpadala sa damdamin, gaano man kalakas ang nilalaman ng puso … nagsikap, nagpagal, naglingkod, tumabang kay Elisabet.

Ito ang ganap na diwa ng Magnificat. Hindi lamang ito buhos ng damdamin. Ito rin ay pagpapahayag ng kagustuhang maging daan ng pagbabago, maging tulay ng pagkakawang-gawa, at lagusan ng biyayang minimithi ng kapwa, ng bayan, ng lipunan.

Dalawang araw na lamang at tapos na naman ang Simbang Gabi. Busog na naman ang puso natin at tiyan sa araw ng Pasko. Maghihintay pa ba tayo ng sunod na Simbang Gabi upang gumanap sa tungkulin nating “busugin ang nagugutom at ipangalat ang mga palalo ang isipan?”

Sinimulan na ni Maria. Ang tanging dapat natin gawin ay tumulad, sumunod, at gumawa!

WALA NANG GAGAMBALA; WALA NANG MANG-AALIPIN!

In Uncategorized on Disyembre 20, 2014 at 20:03

advent download

Ika-6 na Araw ng Simbang Gabi / Ika-apat na Linggo ng Adbiyento

Disyembre 21, 2014

WALA NANG GAGAMBALA; WALA NANG AALIPIN!

Dumarating ang pagkakataong ginagambala rin ang ating konsyensiya. Matapos gawin ang isang bagay, mayroon tayong kakayahang magbulay at mag-isip-isip kung tama ba ang ating ginawa. Maging si David ay ginambala ng kanyang budhi. Hari na siya noon, at nakita niyang ang kanyang bahay ay magara, samantalang ang tirahan ng kaban ng tipan – ang mga bato kung saan nakaukit ang sampung utos – ay nasa isang tolda lamang.

Nagbalak siyang pagandahin ang tahanan ng Panginoon.

Pero iba ang balak ng Diyos. Sa halip na si David ang magpaganda ng bahay para sa tipan, ang Diyos ang nagbalak nang higit pa, para sa kanyang pinakamamahal na bayan.

Kung minsan napakadamot natin sa Diyos. Nagbibilang tayo, nagkukwenta, nagtitipid, nagtutuos. Isang oras lamang tuwing Linggo, hindi pa natin magawa, pero oras-oras ang binibilang ng marami sa harapan ng computer, nagfefesbuk lamang. Subali’t kung gaano tayo katipid sa pagkakaloob ng Diyos, ganoon naman karangya ang balakin niya para sa atin.

Tatapatin ko kayo. Sa kabila ng napakaraming problema ng bayang Pilipino, iisa at iisa lamang ang hantungan ng lahat. Mayaman at mahirap, magaling o mapurol ang isipan, maganda, guapo o hindi masyadong kaaya-aya ang mukha natin, iisa at iisa ang panawagan para sa atin – ang tumira sa kanyang tahanan magpakailanman – sa langit na tunay nating bayan!

Marami sa atin ang galit sa mga presong mayayaman sa Bilibid. Sino sa atin ang nakapaliligo sa Jacuzzi sa araw-araw na ginawa ng Diyos? Sino sa aking mga tagabasa ang nakakulong na’t lahat ay patuloy na kumikita ng limpak-limpak na salapi sa bawa’t araw na ginawa ng Diyos? Sino sa atin ang nakondenahan na dahil sa krimen, nguni’t patuloy na gumagawa ng dagdag pang krimen at pahirap sa mga walang muang na kabataan sa pamamagitan ng masamang droga, sa ilalim ng mata ng mga tagapagtanggol ng bayan?

Gusto nating lahat ng karangyaan, ng kaginhawahan, ng kaunting rangya sa buhay. Nguni’t ang tanong ko ay ito: binabagabag pa kaya sila ng kanilang budhi sa kanilang patuloy na pagnanakaw ng kaban ng bayan, o patuloy na paggawa ng droga kahit nasa bilangguan, at namamahay sa tahanang konting-konti lamang sa aking mga tagabasa ang makapangangarap man lamang magkaroon?

Saludo ako kay David. Sa kabila ng kanyang pagkahari ay naisip pa rin niya ang kapakanan ng Diyos. Ninais niyang gumawa ng magarang tahanan para sa Diyos.

Nguni’t ito naman ang magandang balita para sa araw na ito … Ang Diyos na ang may gusto … Ang Diyos na ang may balak … “Gagawin kong dakila ang iyong pangalan … Bibigyan ko ang Israel ng kanyang lupa at doon ko patitirahin … Magiging payapa ka sapagka’t wala nang gagambala sa iyo.”

Lumuluha ako habang sinusulat ito … At hindi ko ito ikinahihiya. Sapagka’t ang aking luha ay luha ng pag-asa … na ang bayan natin na kay tagal nang naghihintay ng mga kasagutan ay patuloy na pinagkakalooban ng katugunan, kahit ang kanyang tugon ay tila wala pang katiyakan, dito at ngayon.

Subali’t ito ang kahulugan ng pag-asa – ang paniniwala sa bagay na hindi pa natin nakikita, nguni’t sa mata ng pananampalataya, tayo ay nakasisiguro na – tulad ng pagkasiguro ni David, na binagabag ng kanyang budhi.

Narito ang puede nating gawin … ang bigyang-puwang ang budhi o konsiyensiya upang makaya pang magbulay, magnilay, at magpasya nang tama … hindi lamang nang kung ano ang higit na kikitain, higit na luho, at higit na panlalamang sa kapwa.

Hinding hindi ko makakalimutan ang isang pangitain sa balita matapos ang isang malakas na bagyo na dumaan sa Pilipinas. Naghatid ng tulong ang mga tao. Pero napakarami ang naghihintay … napakarami ang nakapila. Kasama sa mahabang pilang ito ang isang batang babae … mag-isa … nagtiis sa ilalim ng araw. Nguni’t nang dumating siya sa mga nagbibigay ay tanging isang lamog na lamog na saging ang naibigay sa kanya.

Masaya niyang tinanggap ang saging, at kagyat’ tumakbo hanap ang sanggol na kapatid. Hindi nakuhang pigilin ang luha ng cameraman. Sinundang ang bata, na kinuha ang kapatid, kinalong, at dahan-dahang binalatan ang mabubulok nang saging … hinati at pinagsaluhan ng magkapatid.

Wala nang hihigit pang larawan ng pag-asa liban dito. Walang hihigit pang pagsasalarawan ng kung ano ang ibig sabihin ng pagtitiis at kagalakan sa anumang ipinagkaloob ng tadhana.

Nagpupuyos ang damdamin ko sa tuwing makikita ko ang magagarang bahay ng mga criminal na sa kabila ng kanilang pagpapahirap sa buhay ng marami, ay patuloy na nagpapasasa. Nagpupuyos ang puso ko tuwing maiisip na ang mga inihalal sa pwesto ay puro pagpapasasa sa sarili ang kanilang iniisip at ginagawa.

At sa mga sandaling ito, ang aking isipan ay nakatuon kay David, na binagabag ng sariling budhi, sapagka’t ang pagmamahal niya sa sarili ay hindi lubusang nagpawala sa pagtingin sa Diyos.

Hayaan ninyo muna ako lumuha pa nang minsan pa … Ang aking pinanghahawakan ay simple lamang – ang pangako ng Diyos na batid ko sa puso kong mangyayari, kundi man ngayon, ay di magluluwat, di magtatagal – darating at darating: “Magiging matatag ang iyong sambahayan, ang iyong kaharia’y hindi mawawaglit sa aking paningin at mananatili ang iyong trono.”

Wala nang gagambala; wala nang aalipin! Masama ba ang umasa?

ANG PANGINOON NA ANG SIYANG GAGAWA: MAKINIG LANG AT MANIWALA!

In Uncategorized on Disyembre 19, 2014 at 15:42

MerryChristmas

Ika-5 Araw ng Simbang Gabi

Disyembre 20, 2014

ANG PANGINOON NA ANG SIYANG GAGAWA: MAKINIG LANG AT MANIWALA!

Naranasan nyo naman sigurong utusan ng magulang nyo noong bata pa kayo. Di ba’t malimit, kapag inutusan tayo, ang sagot natin ay laging: “Opo. Mamaya po.” Pero, sapagka’t mas gusto natin ang maglaro, nakakalimutan natin ito, o tahasang kinakalimutan.

Naranasan nyo na rin ngayon bilang matanda ang mag-utos sa bata o sa inyong kasambahay o empleyado. Kung minsan, dahil sa maraming dahilan, kasama na rito ang medyo kabagalan, di ba’t nasasambit natin ang mga katagang: “Ako na nga! Tumabi ka nga at ako na ang gagawa!”

Hmmm … flashback tayo sa panahon ni Acaz … Medyo nagpatumpik-tumpik pa si Acaz … Ayaw daw niya humingi ng tanda sa Panginoon. Ayaw daw niya subukan pa ang Diyos upang magbigay ng isang palatandaan. Pero sa buhay, may mga bagay na hindi dapat maghintay. May mga mahahalagang bagay na hindi na dapat ipagpaliban. May mga pagkakataong ang isang bagay ay dapat nang gawin … ngayon, hindi bukas … dito, hindi saanman.

Di ba’t mahalaga ang kapakanan ng bayan ng Diyos? Di ba’t hindi dapat maghintay ang anumang ikapapanuto ng isang bayang matagal nang naglalakad sa dilim at naghihintay sa liwanag? Di ba’t may mga bagay, tulad ng MRT at LRT sa ating panahon, na hindi na dapat pag diskusyunan pa, bagkus komponihin na at ilayo ang manlalakbay sa tiyakang panganib?

Kahapon, pinag-usapan natin ang higit na mahalagang turo ng Kasulatan. Hindi ito tungkol kay Samson at kay Juan Bautista lamang, bagkus tungkol sa Diyos na tanging kaligtasan ng kanyang bayan ang gusto niyang marating.

Ito ang mahalaga. Ito ang pinaka-una. At ito ay hindi pinaghihintay, hindi ipinagpapaliban. Kung kaya’t si Isaias ay nainip, at sa ngalan ng Panginoon ay nagwika: “Kaya nga’t ang Panginoon na rin ang magbibigay ng palatandaan: maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng lalaki at ito’y tatawaging Emmanuel.”

Ang paligid natin at ang buong buhay natin ay puno ng tanda … Nariyan ang mga No Parking Signs na wala namang sumusunod. Nariyan rin ang “no counterflow” sign, pero hindi yata ito para sa mga trisikad at mga kuliglig at mga tricycle. Nariyan rin ang “bawal magtapon ng basura dito,” pero kung saan naroon ang tanda, ay naroon ang higit na maraming basura. Nariyan rin ang senyas ng kotse kung pupunta sa kaliwa o sa kanan. Pero sa Pilipinas, kapag sumenyas ka, ang ibig sabihin noon ay bibilisan ng nasa likod mo para hindi ka makapunta sa pupuntahan mo.

Ang puno at dulo nito? … Wala halos naniniwala sa mga tanda, tulad nang wala halos na ngayon ang naniniwala sa mga survey, at mga pulong balitaan. Ang tanda, tulad ng mga tarpaulin na nagpapadilim sa EDSA, ay sobra-sobra na at wala na halos katuturan.

Ito ang mahalagang katotohanang dapat natin limiin nang mabuti ngayong Simbang Gabi. Si Acaz ay nagpatumpik-tumpik na humingi ng tanda. Pero nang dumating ang palatandaan, siya ay nakinig. Siya ay nagmuni-muni at tumigil sandali … tulad nang ginawa ng mga paham mula sa silangan, na naniwala sa tandang maliwanag na tala at naghanap nang isilang ang Hari ang mga Hari.

Sa dami-dami ng mga tanda, tunog, at patalastas na humihila sa atensyon natin, may puwang pa kaya ang ating puso at isipan upang makinig at magbulay?

Ang mga kwento ngayon ng Kasulatan ay lahat may kinalaman sa tanda, pagunita, paalaala… Dumating ang anghel kay Maria. Nagwika. Nagbitaw ng salita mula sa Diyos: “Matuwa ka! Ikaw ay kalugud-lugod sa Diyos!”

Tumigil siya. Nagulumihanan, pero tumigil at nag-isip … at di naglaon ay nagwika rin: “Maganap nawa sa akin, ayon sa iyong wika.”

Marami na tayong hindi pinaniniwalaan ngayon. Sa dami ng balitang magkakasalungat, hindi na natin alam kung totoo nga bang maraming kolesterol ang itlog, o dapat kumain nang marami, o kung masama ang kape o nakatutulong laban sa Alzheimer’s o hindi. Tuwid ba o baluktot ang daang tinatahak ng bayan o tuwid lamang sa mga hindi kapartido, pero baluktot para sa mga kaalyado?

Diyos na ang nagwiwika sa atin ngayon. Ako na ang maghahatid ng tanda … Dapat lamang kayong tumahimik, makinig, at tumalima.

Ang Simbahan ang tanging pinagtitiwalaan ngayon ng marami. Sunod rito ang paaralan. Pinakamababa ang kongreso at senado. Siguro ay dapat nating pag-ibayuhin ang pakikinig sapagka’t pag nagturo ang Simbahan, ay wala itong hinahanap na sukli o kapalit. Hindi pakay ng Simbahan ang kumandidato o tumaas sa survey. Ang tanging pakay Niya ay maghatid ng palatandaan … at ito ang buod ng kanyang tanda: “Maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng lalaki at ito’y tatawaging Emmanuel.”

Ang Diyos ay sumasaatin. Ano pang tanda ang hanap nyo?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 351 other followers