frchito

Archive for Hunyo, 2009|Monthly archive page

TAPUNAN O TIPANAN?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Reflections, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Hunyo 12, 2009 at 09:43

Eucharist
KAPISTAHAN NG BANAL NA KATAWAN AT DUGO NI KRISTO
(CORPUS CHRISTI)
Junio 14, 2009

Mahirap isipin na ang bagay na itinatapon ay may halaga para sa mga modernong taong tulad natin. Ang panahon natin, bukod sa iba pa, ay isang panahong ang pagpapahalaga sa maraming bagay ay hindi nagtatagal. Kay bilis maluma ang mga cellphone, mga computer, atbp. At kapag itinapon, ito ay tanda na wala nang halaga, wala nang silbi para sa nagtapon.

Subali’t alam natin na sa sinaunang panahon, ang sakripisyo ay isang pagbububo (pagtatapon) ng kung ano mang lubhang mahalaga, bilang pag-aalay sa kanilang diyos na sinasamba. Maging sa Lumang Tipan, ang pagbubuhos ng dugo ng hayop na iniaalay sa dambana ng templo sa Jerusalem ay isang tanda ng sakripisyong karapat-dapat sa Diyos. Ang dugo ay ibinubuhos sa altar bilang pagtubos o paghuhugas sa mga kasalanan. At ito ay sapagka’t ang dugo ay tanda at sagisag at simulain ng buhay, ang siyang nagtataguyod ng buhay. Ang pagbububo ng dugo ay pag-aalay ng kung anong itinuturing na pinakamahalaga sa tao noong mga panahong yaon.

Bagama’t hindi na sanay ang tao ngayon na magpahalaga sa dugo bilang pangwisik, bilang pampahid sa noo o anumang katumbas na ritwal, batid pa rin ng postmodernong tao na ang dugo ay lubhang mahalaga, tulad halimbawa sa hindi natin pagtanggi sa pagsasalin ng dugo, o pag-aalay ng dugo sa Red Cross tuwi-tuwina, o kung kailangan.

Tunay na, maging sa panahon natin, ang dugo ay kumakatawan sa buhay. Ang pagdaloy ng dugo ay tanda ng pananalaytay ng buhay sa ating katawan. Ang pagkakaloob ng dugo ay pamamahagi ng buhay, at ang pagdadanak ng dugo para sa bayan o sa isang adhikain ay tanda ng pagiging isang dakilang bayani na tinitingala ng balana.

Ang lahat ng ito, at higit pa, ang siya nating ginugunita at ipinagdiriwang sa pista ng Banal na Katawan at Dugo ni Kristong ating Panginoon. Sa dakilang kapistahang ito, ang diwa ng pag-aalay ng karapat-dapat na pagkakaloob sa Diyos ay atin ngayong pinagyayaman. Sa Lumang Tipan, paulit-ulit ang pangangailangang magkaloob ng dugo sa Diyos. Paulit-ulit rin ang pangangailangang magsakripisyo sa Diyos sa templo sa pamamagitan ng pagkakaloob ng tupang walang bahid, walang pintas, ganap at hindi hihigit sa isang taon ang gulang.

Ang pinakasukdulan ng kaganapan at kabutihan ang siyang binibigyang-halaga sa pag-aalay.

Sa Eukaristiya, na nagsasabuhay at muling nagsasaganap ng sakripisyo ng Kordero ng Diyos, na si Jesus, na tila isang maamong korderong inialay sa altar ng Kalbaryo, at nagbubo (nagbuhos) ng kanyang dugo para sa ikaliligtas ng santinakpan, ay ginugunita natin ang lahat ng ito. Nguni’t kakaiba sa mga alay sa Lumang Tipan, ang alay na ito ay ganap, walang kapantay, walang katumbas, dahil sa ang nag-alay at ang inialay ay walang iba kundi ang bugtong na Anak ng Diyos.

Ang itinatapon sa buhay natin ngayon ay walang silbi. Ang itinapon sa Kalbaryo naman ang nagbigay silbi sa buhay natin na dati-rati ay walang kakabu-kabuluhan dahil sa pagkakasala na minana natin lahat. Ang buhay na ipinagkaloob, ang dugo na ibinubo, at ang katawang ipinagkaloob sa atin upang pagpira-pirasuhin at tanggapin ang siyang naging daan sa ating pagtanggap ng bago at higit na mataas na antas ng pamumuhay-Kristiyano, pamumuhay kapiling ang Diyos.

Bukod sa rito, ang tapunan ng dugo na naganap sa dambana sa Lumang Tipan ay naging tanda ng isang tipanan. Nang tinanggap ni Moises at ng mga Israelita ang paanyaya ng Diyos, at silang lahat ay winisikan ng dugo ng kordero, ang Tipanan ay naganap. “Ako ang inyong Diyos, at kayo ang aking bayan,” ani Yahweh. At ang tugon naman ng mga tao ay ang buod ng kasunduang ito: “Ang lahat ng utos na galing sa Panginoon, ay aming tutuparin.” Kalahati ng dugo ay ibinubo sa altar, at ang kalahati ay iwinisik sa mga tao.

Tapunan o tipanan? Ito ang tanong natin sa araw na ito… Kung ang Eukaristiya ay walang iba kundi ang pagtatapon ng buhay ng Panginoon para sa atin, ang pagkabubo ng dugo niya sa ating kaligtasan, ang nagaganap ay hindi sayang … hindi kailanman dapat ituring na sayang … Ito ang diwa at buod ng Eukaristiya, sagisag, tanda, at katotohanan ng pakikipagniig natin sa Diyos – Ama, Anak, at Espiritu Santo. Ang tapunan na nagaganap araw-araw sa pagkakaloob Niya ng katawan at dugo at hindi isang pag-aaksaya at pagsasayang na walang kinahihinatnan. Ang tapunan sa altar ay sandigan ng Tipanan sa puso ng bawa’t isa sa atin.

Walang sayang sa mga nagmamahalan. Walang tapon sa mga taong may malasakit sa isa’t isa. Walang panghihinayang sa mga tumatanggap ng lahat at ng kabuuan. Ang tanong natin sa salmong tugunan ay “ano bang maari kong ipagkaloob bilang tugon sa kabutihan ng Diyos?” Nagsasayang ba ako ng oras sa umagang ito, o sa araw na ito sa pagsisimba? Nagtatapon ba ako ng oportunidad sa paggugugol ko ng oras para sa kanya?

Malayo ito sa katotohanan. Ang tapunan sa altar ay batayan at pagtitibay ang tipanan ng Diyos at ng kanyang bayan. At sa tipanang ito, walang hihigit pang tanda sa pangakong ito: “Ang kumain ng aking katawan at uminom ng aking dugo ay tatanggap ng buhay na walang hanggan.”

Mayroon pa bang ibang dapat hanapin? Kailangan pa bang imemorize ito? For life!

SINO BA O ANO BA SIYA?

In Catholic Homily, Gospel Reflections, Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections on Hunyo 5, 2009 at 18:21

trirublev1

Dakilang Kapistahan ng Banal na Santatlo
Junio 7, 2009

Malimit kung tayo ay tinatanong kung sino tayo, ang tugon natin ay malayong-malayo sa tanong. Ako ay isang doctor … o ako ay isang inhinyero, o panday, o pintor. Ang tanong na kung sino tayo ay sinasagot natin ng kung ano ang ginagawa natin, ano ang pinagkakaabalahan natin, ang pagsasabi ng kung ano ang papel na ginagampanan natin.

Ang Kapistahan natin ngayon ay parangal sa Diyos, iisang Diyos na may tatlong Persona – ang tinatawag natin na Banal na Santatlo. Kung ating tatanungin kung sino ang Diyos, mahirap maghagilap ng sagot. Kung ating tatanungin kung sino ang Diyos ayon sa Biblia, ang tugon ng Biblia ay isang mahabang salaysay – ang salaysay ng kaligtasan ng tao.

Dalawang paraan ang mayroon tayo upang sagutin kung sino tayo. Ang una ay ang nasabi na natin … Ako ay isang anluwage … Ako ay isang magsasaka. Ang unang paraan ay ang pagsasabi ng papel na ginagampanan natin. Ang ikalawa naman ay ang sagutin nang tahasan kung sino tayo … ang magsabi ng kung ano ang pangalan natin … Ako si Mario … Ako si Pedro Penduko, o sinoman.

Walang masyadong sinasabi ang parehong tugon. Matapos natin sabihin kung anong papel mayroon tayo, marami pang tanong ang kasunod nito. Kung sasabihin natin naman ang pangalan natin lamang, lalung maraming pang ibang tanong ang susunod dito.

Nguni’t may ikatlong paraan upang sagutin ang tanong na ito … tulad ng ginawang pagpapahayag sa atin ng Diyos, na napapaloob sa isang mahabang salaysay. Ito ang unti-unting pagpapakilala ng Diyos sa Kanyang bayan na naganap sa mahabang salaysay ng kaligtasan.

Hindi ito katumbas lamang ng pagsasabi kung ano ang ginagampanang papel ng Diyos. Hindi ito isang napakalalim na paghihimay ng kung ano ang Diyos tulad nang ginawa ng mga pilosopo sa mahabang panahong nagdaan. Ang una ay isa lamang biograpiya, isang talambuhay. Ang ikalawa ay makapagdudulot lamang ng sagot sa pamamagitan ng paglilista ng mga pangungusap na nagmumula sa “ang Diyos ay hindi ganito …” hindi tao … hindi madamot …. Hindi nagbabago, atbp. (Our answers are not about what God is, but what God is not.)

Pero tanungin mo ang isang tao tungkol sa kanyang pinakamamahal na ina, ama, anak, o asawa at ang ecsena ay kagya’t nag-iiba. Kung ang tanong ay tungkol sa isang taong mahal natin, ang tanong ay hindi ano, o sino, kundi “sino ba si Norma o si Alan para sa iyo?”

Ito ang tugon ng Diyos sa mahabang kasaysayan ng kaligtasan. Iyan ang dahilan kung bakit ang tugon ng Diyos sa tanong ni Moises ay ika nga ay bitin … Ako ang ako nga. Ang Diyos ay nagpahayag sa atin bilang isang Diyos na walang tuldok. Isa siyang pangungusap na walang patlang, walang patid, walang kuhit, walang tuldok. Siya ay isang pangungusap na nagtatapos sa tutuldok … sapagka’t hindi natin mahuhuli sa iisang salita o pangungusap ang kaganapan ng Kanyang pagka Diyos.

Ito ang hiwaga ng Banal na Santatlo … iisang Diyos na nakilala natin sa Kanyang pagpapahayag bilang isang kabuuang may tatlong kakanyahan, hindi lamang kaanyuan.

Siya ay Diyos para sa atin … Siya ay Ama na ang pag-ibig ay walang hanggan. Siya ay Amang mapanlikha, Diyos na may akda ng buhay, sa mula’t mula pa ay Siya na.

Siya ay Diyos para sa atin …Siya ay Anak na sugo ng Ama, bunga ng pag-ibig ng Ama, na nagkatawang tao para sa atin, upang makipamayan sa atin. Siya ay Diyos na nagkakaloob ng sarili, nagkaloob ng buhay at kamatayan, at muling nabuhay para sa atin, at para sa ating kaligtasan. Siya ay Diyos na Panginoon ng kasaysayan, isinilang, nabuhay, namatay, at muling nabuhay sa ikaluluwalhati ng Ama.

Siya ay Diyos para sa atin … Siya ay Espiritung sugo ng Ama at ng Anak. Siya ay naghahatid sa kaganapan ng katotohanan, ang tinig ng mga walang tinig, ang lakas ng mga nanghihina, ang apoy na nagpapadaig at nagpapalagablab sa ating kahinaan. Siya ay Diyos ng buhay, ang may akda ng lahat ng kabutihan, ang nagtutulak sa atin sa kabanalan.

Ang Banal na Santatlo ay hindi isang ngalan, hindi isang anyo, kundi kakanyahan ng Diyos. Ang Banal na Santatlo ay ang iisang Diyos na nagpakilala bilang Tatlong Persona, na may tatlong kakanyahan, bagama’t tanging isa lamang ang kalikasan.

Mahirap unawain o arukin? Tumpak! Nguni’t hindi para sa atin ang lubos na arukin ang hiwaga ng Diyos. Hindi tayo Diyos tulad Niya. Hindi para sa atin ang siyasatin kung sino Siya. Ang para sa atin ay sagutin ang pinakamahalagang katanungan – hindi kung ano o sino ang Diyos, bagkus ang sagutin kung SINO BA SIYA PARA SA ATIN?

Ama, Anak, at Espiritu Santo … Mayroon pa bang dapat hanapin?