frchito

SA GANANG AKIN, TANANG PUSO AT KALOOBAN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Taon B on Agosto 19, 2009 at 18:41

Ika-21 Linggo ng Taon (B)
Agosto 23, 2009

Mga Pagbasa: Josue 24:1-2a, 15-17, 18b / Efeso 5:21-32 / Juan 6:60-69

Pagpili at pagpapasya ang tinutumbok ng unang pagbasa natin ngayon. “Mamili kayo,” ani Josue, sa kanyang mga kababayan! “Magpasya kayo,” sabi pa niya, sa mga taong tila mga salawahan, mga taong walang isang salita; mga taong namamangka sa dalawang ilog, ika nga; mga nilalang na sala sa init, sala sa lamig; mga balimbing, na isang katagang naging palasak noong panahon matapos ang diktadorya ni Marcos.

Mahirap gawin ang magpakatotoo, ang magpakatatag sa isang adhikain, iisang layunin, at iisang mithiin. Madali ang magpadala sa agos, ang magpa-anod sa baha, ang magpaihip sa direksyon kung saan humahampas ang hangin. Mahirap ang manindigan, ang maituring na kakaiba, ang mabansagang salungat sa takbo ng lipunan, ang magpamalas ng katatagan sa ngalan ng wasto at tama.

Madali ang magpadala sa takbo ng kultura, sa isang kalalagayang ang puno at dulo ay ang katotohanang ginawang popular ni Lozada sa katagang “kalakaran.” Mahirap ang maging kakaiba, ang maging salungat, ang maging “KJ” o “kill joy” – na isang salitang hindi na natin naririnig sa panahon natin. Mahirap ang maging contrapelo, maging kontrabida, at hindi sumasayaw sa tugtugin ng nakararami.

Mahirap magpaka tapat, lalu na’t ang kalakaran ay ang kabuktutan sa lahat ng antas ng lipunan. Ang kabuktutan, bagama’t halos lahat ay ibinibintang sa mga nakatira sa tabing ilog Pasig sa Maynila, ay takbo ng lipunan mula sa kataas-taasan hanggang kababa-babaan ng sambayanang Pinoy. Ang lahat ay sumisigaw laban sa katakawan; ang lahat ay nagsisipag-takinan at tahulan laban sa katiwalian ng mga nasa taas, subali’t sa malalim na pagkilatis natin, maging ang mga palahaw ang sigaw sa kadayaan ay sila ring nananagana sa ilalim ng rehimeng nawala na ni bahid ng kahihiyan sa kanilang ginagawa – sa ngalan ng paglilingkod (daw) sa bayan.

Nandiyan ang mga naglilingkod na hindi na halos napalitan magmula noong 1986! Ginawang OIC, noon, “oh, I see,” mayor pa rin ngayon. Kung hindi sila, ang kanilang asawa, anak, pamangkin, at mga inangking mga alipores. Kalakaran ito ng diwa ng kalayaan!

Nandiyan ang mga sundalong maaga nga mag-retiro, nguni’t walang pagreretiro. At bakit? Eh, kung titingnan natin, ilan sa mga nagretiro daw, ang patuloy na namamayagpag sa paglilingkod publiko? Kalakaran ito ng diwa ng demokrasya! Bunga ito ng kanilang matibay at masugid na pagmamalasakit sa bayan!

Nandiyan din ang mga nagpapakilala bilang masugid na tagapagtanggol ng karapatang pantao, mga bihasa sa pagtatalumpati sa lansangan, mga sanay at hasang-hasa sa paghahanap ng mali sa sinumang anumang gawin ay laging may kamalian. Sila ang mga kampeon ng mga maralita at hikahos ng lipunan. Bilangin ninyo ang SONA na binitawan ng lahat ng mga nagdaang mga pangulo … wala sila ni isa man ang sinang-ayunan. Lahat ay palpak. Lahat ay mali. Lahat ay walang tama, at ni isang hibla ng pagpapahalaga ay nakita sa kanilang mga mapanglait at walang pakundangang pagpula. Kalakaran ito ng takbo ng sistema political na nababatay sa paninira, panggugulo, at walang sawang panunuligsa! Bilangin ninyo kung may nagustuhan silang presidente sa kasaysayan natin … wala … pati ang hinahangaan ng lahat na si Tita Cory, na noong siya ay namumuno ay walang awang tinuligsa, at pitong beses pinagtangkaang agawin ang kanyang mababang-loob na paglilingkod sa bayan.

Laksa-laksang salapi ng bayan ang nalustay at patuloy na nalulustay sa ngalan ng paglilingkod sa bayan … noon, ngayon, at marahil ay pati bukas. Sa gitna ng patuloy at walang ampat na paghirap ng bayan, patuloy na pagyaman ang mga tampalasang walang inisip liban sa pagpapalawig ng kanilang panunungkulan.

Kalakaran din ito … nakasanayan na … nakagawian na … nalintikan na!

Sa unang pagbasa, alam natin kung ano ang nakasanayan ng mga Israelita … walang patid na pag-angal kay Moises … sapagka’t sila ay inilabas sa Egipto … ang kinagawiang pagsamba sa mga diyus-diyosan … ang patuloy na pagsuway sa utos ng Diyos sa kanila.

Kalakaran noon ang sumamba sa mga diyus-diyosan ng kanilang mga kapitbayang walang pagkilala sa Diyos na nagpakilala sa pamamagitan ni Moises.

Nguni’t ito ang magandang balita na tumatagos sa ating guni-guni … ang paninindigan ni Josue … ang pagpapasya niya na manatili sa takbo, hindi ng kalakarang naturan, bagkus ng patakaran ng konsiyensya – ang mangako na walang pag-aatubiling pagsunod o pagtalima sa kalooban ng Diyos. “Sa ganang akin, tanang puso, tanang kalooban ay para sa Diyos!”

Ito marahil ang isa sa maraming dahilan kung bakit nagliyab muli ang diwa ng EDSA sa pagpanaw ni Tita Cory. Isa siyang bantayog ng katatagan, ng katuwiran, sa gitna ng lahat ng uri ng kabulukan at kabuktutan. Sa gitna ng yamang angkin niya magmula sa pagkabata, kapayakan ng pamumuhay ang kanyang pinanindigan. Sa kabila ng kapangyarihang kanyang tangan noong siya ay presidente, ang malinaw na halimbawa na ipinakita niya ay ang banal na pagkatakot sa Diyos. Sa gitna ng pitong tinamaan ng magaling na mga kudeta, nakita natin siyang nagdarasal ng rosaryo kasama ang kanyang miembro ng kabinete! Kapangyarihan ng pananampalataya laban sa kapangyarihan ng Tora-Tora at helicopter gunships noong 1989.

Matindi ang laban natin magpahangga ngayon. Matindi ang kalaban … at alam natin lahat na ang kalaban ay ang kalakaran ng kasalanan na malalim ang pagkaka-ugat sa istruktura ng lipunan, mula sa taas, hanggang sa pinakamababa at pinakamalayong barangay o sitio sa buong bansa. Kailangan natin ng tunay ay wagas na moral revolution … nakalulungkot nga lamang na ang nagsimulang gumamit nito ay nanagana at nagpakasasa ng maraming taon sa kalakarang nabanggit, sa kalakarang hindi pinayagan ni Tita Cory na maging bahid sa kanyang paglilingkod.

Si Josue ay isang propetang dinarakila ng liturhiya sa araw na ito. Si Josue ay modelo para sa atin. Siya ay isang bantayog na atin dapat tingalain. At ang kanyang paninindigan ay walang iba kundi ang kanyang ipinagmakaingay: “Sa ganang akin, tanang puso, tanang buhay ay laan sa Diyos … nakalaan sa Diyos lamang, at hindi sa kalakaran ng lipunang nasadlak sa kasalanan!

Chalan Pago, Guam 96910
Agosto 19, 2009

Joshua

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: