frchito

Archive for Oktubre, 2010|Monthly archive page

HANGGANG SA LUMUBOG ANG ARAW!

In Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Oktubre 12, 2010 at 11:54

Ika-29 na Linggo ng Taon (K)
Oktubre 17, 2010

Mga Pagbasa: Ex 17:8-13 / 2 Tim 3:14 – 4:2 / Lucas 18:1-8

Pagtitiyaga, pagpupunyagi, pagtitiis, pagsisikap, at pag-aaguanta ang larawang buong-buo sa mga pagbasa. Sa una, nagtiis, hindi lamang si Moises, na panatiliing nakataas ang mga kamay sa pananalangin. Pati sina Aaron at Hur ay nag-isip ng paraan upang mapanatiling nakataas ang mga kamay ni Moises “hanggang lumubog ang araw.”

Sa ikalawang pagbasa, tagubilin ni Pablo kay Timoteo na “huwag talikdan ang mga aral na natutuhan at matibay na pinananaligan.” Sa ebanghelyo naman, isang babaeng balo naman ang ginamit ang kakulitan upang makamit ang kanyang kahilingan.

Tumbukin agad natin ang paralelismo o kaugnayan nito sa buhay natin …

Pagod na pagod na ang ating mga kamay sa maraming bagay. May pagkakataong gusto na nating bumitaw, at hayaan na lamang ang mga kampon ng kadiliman ang silang maghari sa buhay natin. Ngunit pagod rin ang ating buong katawan at pag-iisip sa paglaban, hindi sa masasamang tao, kundi sa mabubuting tao na hindi lubos ang pagtalima sa tawag ng ganap na kabutihan.

Kung minsan, sumasagi sa isipan ko na mas madali pa ang pinagdaanan ni Moises. Alam niya ang kaniyang kalaban. Tukoy niya kung sino ang mga sumasalungat sa kalooban ni Yahweh. Sa panahon natin, ang matindi ay ito … ang mga lumalaban sa Santa Iglesya ay ang mga nagsasabing sila ay kasapi ng Iglesya, ang mga tinatawag sa Ingles na “cafeteria catholics,” na parang namimili lamang kung alin ang gusto nilang paniwalaan at sundin, tulad ng taong namimili ng gustong kainin sa cafeteria.

Matindi ang laban tungkol sa Reproductive Health Bill. Sa biglang wari, tila nakabibighani ang kanilang mga rason o dahilan sa pagtutulak nito sa kongreso. Sa biglang tingin, mahirap sansalain ang panukala nilang tila nagsusulong sa kapakanan ng bayang Pilipino – ang labanan ang kahirapan at pangalagaan ang kalusugan ng tao.

At sa larangang ito, tila nag-iisang tinig na sumisigaw sa ilang ang Inang Simbahan. Nabili na nila ang media. Nakuha na nila ang opinion popular ng bayan, salamat sa mga katotohanang parsyal na kanilang paulit-ulit na sinasabi. Ang Simbahan ngayon ang pinagbibintangan nilang sinungaling at nananakot sa tao. Ang Simbahan ngayon ang idinidiin bilang makaluma, at salungat sa pagtakbo ng progreso at pag-unlad.

Mahirap manatiling nakataas ang kamay sa panalangin, at sa pagtataguyod ng tama, at ng magaling sa pangkabuuang katayuan ng tao. Mabuti ang bawasan ang mahihirap sa mundo. Mabuti ang iangat ang kanilang antas ng pamumuhay. Mabuti ang makapag-aral ang lahat ng bata sa lansangan, sa halip na patuloy na pagdaming parang daga na hindi naman mapakain at mapag-aral. Sang-ayon ako sa pangarap na ito.

Ngunit ang mahirap gawin ay ang pairalin ang ganap na kabutihan, ang kapakanang pangkalahatan, na bumabagtas sa kapakanang pansarili ngayon at dito lamang. At ang kabutinang ganap na ito ay bumabagtas sa kabutihang pang-ngayon lamang at pang dito, kabutihang nabibilang at nasusukat lamang.

Ito ang pinangangalagaan ng Iglesya – ang ganap na kabutihang bumabagtas sa personal na kapakanan, at temporaryong kabutihang may kinalaman lamang sa bagay na nabibilang at nahihipo. Ito ang dahilan kung bakit, bagama’t tila nag-iisa na sa ilang ang Simbahan, patuloy niyang ipinagtataguyod ang kanyang pananampalataya at katungkulang mangaral tungkol sa pamumuhay moral at pananampalataya. Aanhin natin ang kariwasaan kung ang ang pagkatao naman natin ay mapariwara? Aanhin natin ang yaman kung ang tao naman ay halos mag-asal hayop at makalimot na sa mga pagpapahalagang makalangit at maka-Diyos?

Nguni’t uulitin ko…. Mahirap gawin ang lahat ng ito, lalu na’t ang opinion popular ay laban na sa simbahan at sa mga namumuno nito, na kay dali nilang tawagin bilang “Padre Damaso.” (Kahit na hindi nila alam ang tunay na kahulugan nito!) Ang isang isyu na dapat ay panatiliing isyu sa larangan ng pakikipagtalong objetivo ay nauwi sa isang personal na atake sa mga namumuno sa Simbahan.

Kung si Moises ay nanghinawa at nanghina, ganuon rin tayo … ganuon rin kaming mga pari at pastol. Mabuti pa si Moises at nanduon si Aaron at Hur. Tinukuran nila ang mga kamay ni Moises. Ngunit ang lahat ng ito ay hindi lamang patungkol sa aming mga pari. Patungkol ito sa lahat ng nagsasabing sila ay Kristiyano Katoliko. At ang magandang balita para sa amin ay magandang balita rin para sa aming kawan … kayong nagbabasa nito ngayon.

Ang labang ito ay walang kinalaman sa diumano ay pakikialam ng simbahan sa politika. Iyan ang sabi ng media na ngayon ay tinatanggap na lamang ng marami. Hindi ito pagpapataw ng bagay na imposibleng gawin, na sabi nila ay hindi kaya pati ng mga alagad ng simbahan. At lalung hindi ito capricho lamang ng mga paring tulad ng lahat ay taong masakalanan rin. Ito ay laban ng mabuti at ng ganap na mabuti … mabuti noon, ngayon, at bukas – at kabutihang ganap na walang kinalaman lamang sa kayamanan, ginhawang pangkatawan, at makamundong mga panukat ng kasaganaan.

Hirap ang Simbahan na itaguyod ang tama at higit na mabuti sa panahong ito. Kailangan nating gumanap bilang Aaron at Hur na nagtukod sa mga braso ni Moises. Paki-usap ko sa aking mga tagabasa na gampanan ito. Gawin ninyo ang inyong kayang gawin, at huwag iasa lamang kay Moises at sa mga katumbas ni Moises ang laban na ito. Kung kayo ay tunay na Katoliko at hindi lamang “cafeteria catholics” na pihikan at namimili lamang ng gustong paniwalaan, mangyari lamang na pirmahan ang petisyon na ito: http://www.petitiononline.com/xxhb5043/petition.html

At huli sa lahat, samahan natin ng panalangin at pagtataas ng ating mga kamay, hanggang sa lumubog ang araw ng kawalang-pansin at kawalang pag-asa!

Nakikiusap. Nagsusumamo … huwag talikdan ang mga aral na natutunan at matibay na pinanaligan!

KETONG, KOTONG, SULONG!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Eliseo, Taon K on Oktubre 7, 2010 at 12:26

Ika-28 Linggo ng Taon (K)
Oktubre 10, 2010

Mga Pagbasa: 2 Hari 5: 14-17 / 2 Timoteo 2:8-13 / Lucas 17: 11-19

Walang kapag-a pag-asa si Naaman sa Syria kung saan siya nagmula. Wala ni isang duktor, ni isang tagapagpagaling na masumpungan sa kaniyang sariling bayan, upang mahingan ng tulong at makapagpabatang muli sa kanyang balat na dinapuan ng kung anong kurikong, na kung tawagin noon ay “ketong.”

Nguni’t isang malinaw na pahayag ng Kasulatan ay ang pahimakas tungkol sa darating na tagapagpagaling, tagapagligtas, at tagapaghatid sa landas ng kagalingan at kaligtasan, na unti-unting ipinahayag sa Lumang Tipan.

Sa araw na ito, si Eliseo ang natokahan upang maghatid ng pahimakas o paunang hula tungkol sa darating na Mesiyas.

Malaking papel ang ginampanan ni Naaman sa paunang hulang ito ni Propeta Eliseo. Isa ito sa namamaulong pahayag ng mga pagbasa. Walang sinumang walang kapag-a pag-asa sa harapan ng Diyos. Tanging isa lamang ang kondisyon – ang kagustuhan, ang pagnanais at pagnanasa, at paghahanap ng kagalingan sa kamay ni Eliseo. At ang kanyang pagnanasa ay ginamtipalaan ng Siyang tanging may tangan ng ating kabuuang kaligtasan – ang Diyos. “Ngayo’y napatunayan kong walang ibang Diyos sa ibabaw ng lupa kundi ang Diyos ng Israel.”

Hindi lamang ketong ang dumapo sa ating lipunan. Tulad ni Naaman, sa makataong pagtingin, halos wala na tayong kapag-a pag-asa. Tuloy ang pagdami ng mga mangmang at sayad sa lupa ang kahirapan. Tuloy ang pagdami ng mga walang makitang trabaho sa bayan natin, na siyang nagtutulak sa milyon-milyon upang makipagsapalaran sa ibang bansa. Pareho pa rin ang sistemang naghahari sa gobyerno … ang malakas at kaibigan, at kamag-anak ay hindi natitinag ng batas. Panay pa rin ang tanggi ng mga halimaw na pumatay ng 57 tao para lamang maalis ang balakid sa kanilang walang sawang “paglilingkod sa bayan.” Tuloy pa rin ang “kotong” at ang jueteng at lalong tuloy ang paninila ng mga asong gubat na kagalang-galang na nananagana sa salapi ni Judas. (Kahiya-hiya man sabihin, isang dagok sa aming mga pari, na mayroong mga Obispo at pari na tumatanggap rin sa salaping ito mula sa lukbutan ni Judas!)

Nguni’t isa lamang itong bahagi ng magandang balita sa araw na ito. Ketongin man o salarin, may pag-asa pang nakatatak sa puso ng bawa’t tao sa mundo. Subali’t ang pag-asang ito ay dapat pagsikapan, pagtibayin, at pagalawin. Si Naaman ay naglakbay. Si Naaman ay lumisan rin sa kanyang bayan. Tulad ng milyon-milyong Pinoy na nasa lahat ng dako ng daigdig, bilang pagtugon sa kanilang pag-aasam, pagnanasa at pagnanais tungo sa isang higit na magandang pamumuhay para sa kanilang pamilya. Ang ketong ng kawalang kabuhayan ay napalitan nila ng kanlong ng katatagan ng puso at diwa upang magpaka martir o bayani sa ibang bansa. Ang kanilang kasalatan ay napalitan ng kayamanan ng pagmamahal sa kapakanan ng pamilya at mahal sa buhay.

Nagsikap si Naaman. Sumunod o tumalima sa utos ni Eliseo na lumublob ng makapitong beses sa ilog Jordan. Hindi siya nahiya na makisalamuha sa mga taong malamang ay nilibak siya dahilan sa kahiya-hiyang sakit ng ketong. Tiniis niya ang lahat para lamang gumaling.

Katulad siya ni Pablo na binata ang lahat maligtas lamang ang marami: “Pinagtitiisan ko ang lahat ng bagay alang-alang sa mga hinirang ng Diyos upang magtamo rin sila ng kaligtasang mula kay Kristo Hesus, at ng walang hanggang kaluwalhatian.”

Ketong, kotong, at kurikong ng kasalanan ang tunay nating suliranin bilang Pinoy. Palitan man natin ang Presidente taon-taon, ang katotohanang tumatambad sa atin ay iisa: ibang diyos ang pinaglilingkuran ng marami sa atin liban sa tunay ng Diyos ng Israel!

Isang malinaw na panawagan ang dapat natin marinig mula sa Diyos sa araw na ito. Popular man o hindi ang presidente, alam nating hindi nakadepende sa kanya ang bagay na tayong lahat lamang ang makagagawa. Mataas man o mababa ang kanyang “rating” sa survey, ang katotohanang tayo ang “boss” at tayo rin ang magsusulong sa ating kinabukasan ay hindi natin matatakasan.

Sampung ketongin ang pinagaling ni Jesus. Sa sampung ito, siyam ang mayroong mas matinding ketong – ang kakapalan hindi lamang ng mukha, kundi pati na rin ng balat nilang nahirati na sa pagkamakasarili. Ito ang mas masahol pa sa ketong ni Naaman na dumapo sa balat elepante ng mga tampalasang politico na walang kahiya-hiya, at walang kabubusugan sa patuloy na pagsisipsip ng dugo ng mga bayaning OFW na tinatawag nilang bayani ng bayan. Ito rin ang kakapalan ng balat nating lahat na walang sawa sa paninisi ng jueteng lords, nguni’t wala ring sawa sa pagtaya sa jueteng.

Iisa lamang ang dapat natin gawin bawa’t isa sa atin – ang sumulong, ang umahon, at ang lumisan sa kumunoy na ito ng kasalanan. Sampu ang nagsumigaw sa Panginoon: “Jesus, Panginoon! Mahabag po kayo sa amin!” Sampu ang humiyaw at nagmakaawa. Iisa lamang sa sampu ang sumulong at umahon sa isang tunay na pagbabago. Tanging siya lamang ang bumalik upang magpasalamat.

Tanging siya lamang ang lubos sa pagsulong, pag-ahon, at pagbabagong wagas. At tanging siya lamang ang nakarinig ng magandang balita na puno ng pag-asa: “Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig.”

Ketong, kotong, kurikong ng kasalanan? Panis lahat ito sa biyaya ng Diyos at kanyang pagmamahal. Subali’t may isa pa tayong dapat gawin: Sulong! Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad!