frchito

Archive for Mayo, 2012|Monthly archive page

PANGAKO AT KATUPARAN

In Uncategorized on Mayo 17, 2012 at 11:02

Image

PAG-AKYAT NG PANGINOON SA LANGIT (B)

Mayo 20, 2012

Mga Pagbasa: Gawa 1:1-11 / Ef 1:17-23 / Mc 16:15-20

 

Luwalhati at kagalakan ang diwa ng araw na ito. Pagpupugay at mapitagang pagsamba ang kaakibat nito. At bakit hindi? Kapag ang pangako ay hindi napako sa kawalan o kabulaanan, bagkus naganap at natupad, di ba’t pagdiriwang ang dapat isalubong dito?

Bihasa tayong lahat na mangako. Bata pa tayo, kapag inuutusan ng magulang, iisang bagay ang sagot natin tuwina … “Opo, gagawin ko po.” “Magbunot ka na ng sahig,” ang utos sa atin noong wala pang mga polisher na de kuryente. “Opo, mamaya-maya po.” Nang tayo ay medyo tumanda, iba namang pangako, pero pangako pa rin ang malimit nating marinig … mula sa mga politico. Noong araw, mayroong panggulong kandidato sa pagka pangulo (Racuyal ba yon?) ang nangakong gagawing plastic ang lahat ng daan sa Pilipinas. Ngayon, iba na ang pangako ng mga politico … bibigyan daw sila ng lupang matitirikan ng  bahay sa Kamaynilaan … basta ba’t dumami ang mga botante sa lugar nila.

Alam natin kung gaano kahirap ang mangako, lalu na sa mga bata. Kapag nangako ka sa isang bata, hindi nila nalilimutan iyon, kahit na magbilang sila ng tulog, at para sa kanila ang 2 araw ay katumbas ng dalawang taong paghihintay. Ilang pangako ang narinig mo sa magulang mo noong ika’y batang paslit?

Nais kong ikwento sa inyo ang isa kong karanasan sa pangakong ito. Noong ako ay humigit-kumulang 4 na taon, pinangakuan ako ng aking ama na dadalhin sa sirko (circus) noong panahong ang mga sirko ay dumadayo na dala ang malaking telon o tolda kung saan ginagawa ang mga pakitang-gilas. Sabik sa sabik ako … hintay na hintay, at tuwang-tuwa sa pangako.

Hindi naganap ito … hindi natupad. O kita nyo? Hanggang ngayon, natatandaan ko pa, di ba? Ito ang kasamaan sa pangakong napapako … pangakong walang tuldok, walang wakas, liban sa isang markang patanong … “Kailan pa?”

Nang pumasok si Jesus sa Jerusalem noong Linggo ng Palaspas, nagdiwang ang tao, nagsaya at nagsayaw pa siguro ng Caracol, habang inilatag ang lahat nilang balabal at mga palaspas. Ipinagbunyi siya. Itinanghal. Parang hari. Parang marangal na pinuno, at matapang na general, na magpapakitang-gilas laban sa mga Romano at lahat ng tagapag-usig ng bayang Israel.

Pero hindi ito ang kanyang pangako. Hindi ito ang kanyang pakay. Mahirap yata ang nagdidiwang sa hindi mo naman pala piyesta o kaarawan. Mahirap yata ang nagbubunyi para sa isang bagay na hindi mo naman dapat ipagbunyi.

Dito nagkamali ang mga Israelita. Maling akala! Akala nila’y haring military si Jesus. Akala nila’y magtatangan siya ng setro at ng sandata, para habuling palabas ang mga tampalasang nagpapahirap sa kanila. Sa kanilang pagkakamali sa una, nadagdagan pa ng isa pang mali …

At narito ang trahedya … Matapos sumigaw ng “hosanna,” ay di lumipas ang maraming araw at sila naman ay palahaw nang humiyaw ng “ipako sa krus!”

Ang akala nilang pangako ay biglang napako, biglang naglaho. Ang inaasahan nilang manlulupig at manliligtas ay pala naman ay isang maamong korderong hindi makapatay-langaw, sapagka’t ito nga ang kanyang pangako … kakaiba … walang katulad … walang kapantay … walang katumbas!

Iba pala ang ciudad na kanyang papasukin nang maluwalhati … hindi ang lungsod ng mga makamundo at makapangyarihan at mayaman … hindi ang lungsod ng mga nagkakamal ng naaagnas na mga katangian.

Sa araw na ito, isa na namang pagpasok ang pinagninilayan natin – ang kanyang pagpasok, hindi sa isang ciudad na ang ngalan ay Jerusalem, kundi isang ciudad na makalangit na kung tawagin ng aklat ng pangako, ang Banal na Kasulatan, ay makalangit na Jerusalem!

At bakit hindi? Ito ang pahayag ng mga pagbasa ngayon … ang pag-akyat ni Jesus sa langit, upang maging Hari, hindi ng Israel, kundi ng bayan ng Diyos, na higit pa sa isang kaharian. Mayroon pa ring nagkamali…. Mayroon pa ring medyo naguluhan at nagtanong: “Panginoon, itatatag na ba ninyong muli ang kaharian ng Israel?” Nguni’t ano ang naganap? “Pagkasabi nito, siya’y iniakyat sa langit samantalang nakatingin sila sa kanya.”

Mayroon ka bang pangakong hinihintay? Ako rin … pero kakaiba na itong pangako. Hindi na sirko at ang panonood ng nagliliparang mga sirkero sa tolda. Hindi na ang pagkakataong sumigaw ng “hosanna” na kapagdaka’y mapapalitan ng “ipako sa krus.” Hindi na makamundong Jerusalem ang pinag-uusapan dito, bagkus ang makalangit na Jerusalem, kung saan siya ay maluluklok, at kung saan siya ay maghahari magpakailanman.

Isang mungkahi lamang mula sa isang hindi isinilang kahapon … Huwag kayon sanang magpapaniwala sa mga pangako ng mga hunghang. Wag kayo masyado mapadala sa mga matatamis na pananalita ng mga sinungaling na may hawak ng mass media. Huwag kayo masyado madaling mapa-anod sa agos ng kalakarang hindi maka-diyos at sa halip ay makasarili.

Sundan natin Siya na nangako. Tumpak … pero ang pangako niya ay hindi isa lamang sakong bigas, hindi isang lote na titirikan ng kubo, hindi mga senior citizen card, para libre sa sine at libreng bulaklak sa araw ng birthday … mga mabababaw na pangako.

Sundan natin Siya na nangako … “Ako ang Daan, Katotohanan, at ang Buhay.” At ang kanyang pangako ay hindi napako. Ginawa niya iyon. Nagdusa. Namatay. At umakyat sa langit!

Siya ang tunay na modelo ng Pangako at Katuparan! Saan ka pa? E di kay Jesus na!

MANATILI. MANAGANA. MAMAYAPA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Panahon ng Pagkabuhay, Taon B on Mayo 11, 2012 at 13:08

Ika-6 na Linggo ng Pagkabuhay(B)

Mayo 13, 2012

Mga Pagbasa: Gawa 10:25-26.34-35.44-48 / 1 Jn 4:7-10 / Jn 15:9-17

Isang mapagpala at mapitagang pagbati sa aking mga tagabasa sa malapit at sa malayo. Isang kabatirang nakatataba ng puso ay ang kaalamang ito ay binabasa ng mga kapanalig na matatagpuan sa malalapit at malalayong lugar sa buong daigdig, gaya ng mga natatanggap kong mga paramdam mula sa inyo. Di man marami, sapat na ito upang pagsikapan kong ipagpatuloy ang pagsusulat nito kahit may mga pagkakataong tila wala akong makitang panahon o kakayahang pangatawanan ito tuwing darating ang Linggo.

Sa mga kapanalig kong nasa malalayong lugar ito naka-alay, yamang ang babanggitin ko ay may kinalaman sa kanilang paglisan, pangingibang-bayan, o paglayo sa mga mahal sa buhay at lupang sinilangan.

Alam kong bagama’t puno ang bulsa ninyo, salat naman ang inyong puso. Mahirap ang mapalayo sa mahal na pamilya. Mahirap ang magmahal nang ang namamagitan ay libo-libong milya at walang katapusang lipad sa eroplano, na hindi naman magagawa nang karaka-raka, kapag nasintahan.

Mahirap ang magmahal nang nasa malayo. Sa aking buong pagkapari, patung-patong ang mga malulungkot at mapapait na kwento ng pamilyang nawawasak dahil sa malayong pagmamahalan.  Alam nating lahat ito … hindi makukuha sa pa text-text ang pagbuo ng isang nagkakaniig na pamilya. Hindi kaya ito ang patawag-tawag sa telepono lamang, kahit mahigit isang oras mo pang tanungin at kumustahin ang iyong mahal sa buhay. Hindi rin ito makukuha sa Skype, o Facetime, Yahoo instant messaging, gaano man ka hi-tech o ka-mahal ang iyong 4G cellphone o iPad, o android na smart phone.

Ang pag-ibig ay hindi makukuha sa pa-rega-regalo lamang, kundi sa pananatili o pagkakaloob, o pagpapalagayang-loob.

Tingnan natin kung ano ang saad ng mga pagbasa sa araw na ito.

Sa unang pagbasa, nakita natin na ang pag-ibig ng Diyos ay walang balakid, walang harang, walang anumang maaaring humadlang. Para sa Diyos, walang espesyal, walang natatangi, walang sinumang hindi kayang marating ng Kaniyang biyaya. Pati si Cornelio, na isang pagano, at ang kanyang buong sambahayan, ay nasilayan ng matinding init ng pag-ibig ng Diyos. Dinggin natin ito mismo kay Pedro: “Walang itinatangi ang Diyos … Sinumang may takot sa kanya at gumagawa ng matuwid, kahit saang bansa.”

Sa buhay natin, wag ka lamang lumayo ng ilang daang milya, ay magkaka problema ka na. Malayo sa tingin, malayo ka rin sa pagtingin, at lalung malayo sa pagturing. (Out of sight, out of mind!). Hindi madali ang panatiliin ang pakikipag niig kung hanggang Skype o cellphone ka lamang. Sa mundong ibabaw, maraming balakid, maraming hadlang, at maraming nagpapahiwalay sa isa’t isa. Hindi lingid sa atin, na ang panahon ay isang lambong na nagpapahina sa pagmamahalan. Kita natin ito maski sa mga showbiz personalities. Ang mga dating magkakapatid na nagmamahalan, ay nagiging matalik na magkaaway paglipas ng panahon. Mga magkakasama sa tinatawag nilang “industriya” ay di miminsang nagdedemandahan, naggigirian, at nagtutungayaw sa harap ng camera. Mayroon pang nagsusuntukan sa harap ng marami at ng buong bansa!

Kay raming balakid … kay raming hadlang!

Kailangan natin makarinig ng magandang balita tungkol sa pag-ibig na hindi nagmamaliw, pag-ibig na hindi nasasapawan ng bagay na material, at hindi nalulukuban ng labis na pagpapahalaga sa sariling kapakanan.

Narito ang balitang ito! Hatid ni Jesus, na siyang kumatawan sa pag-ibig ng Diyos Ama.

Ang pag-ibig na ito ay hindi isang kathang-isip o isang pakagat lamang sa mass media. Hindi ito isang kuryente na ang pakay ay makapanlinlang ng maraming tao. Hindi ito isang press o praise release na ang gusto ay pabanguhin o pabahuin ang sinuman.

Ito ang pawang katotohanan! Alin? Na ang panawagan sa ating ay mag-ibigan tayo, “sapagkat mula sa Diyos ang pag-ibig!”

Ano raw? Anong pag-ibig? Heto … agape … hindi eros at hindi philia, na parehong nanghihinawa, nagsasawa, at naglalaho. Ang philia, na kaakibat ng pag-ibig ng magkakapatid at mag-iina ay naglalaho. Ilang mga artista at mga pulitiko ang nag-aaway sa ngalan ng katanyagan at kapangyarihan? Ilang mga dati-rati ay ubod ng gwapo at ganda, na ngayong kulubot at matanda na ay laos na, hindi na tanyag, at hindi na kaibig-ibig?

Ilang mga kwento ng mga taong nagmamahalan, ngunit pagdating sa Saudi ay nakakita na ng iba, sapagkat, hindi nga ito makukuha sa pa text text, kundi sa pagiging malapit sa isa’t isa?

Kailangan ko ring makarinig ng magandang balitang ito tungkol sa pag-ibig na hindi nagmamaliw, hindi natatabunan ng bagay na material, at hindi nalulukuban ng alapaap ng kalayuan. Sa mga panahong ito, hindi ko pa rin maubos maisip na pati mga taong pinagmalasakitan mo at pinagbuhusan ng lahat ng kaya mo ay babaligtad at mag-iisip ng masama sa iyo, tulad nang nangyari sa akin kung saan tatlong taon ako nagpagal at nagpakahirap! Madaling maglaho ang eros. Madaling matunaw ang philia, at madaling bumaligtad ang taong walang tunay na maka-Diyos na pag-ibig.

Iisa ang nais kong tumbukin sa mga katagang ito. Mayroong tunay at wagas na pag-ibig. Hindi nagmamaliw. Hindi naglalaho. At higit sa lahat, hindi nawawala dahil lamang sa distansya. Ito ang pag-ibig ng Diyos. “Ito ang pag-ibig: hindi sa inibig natin ang Diyos, kundi tayo ang inibig niya at sinugo ang Kanyang anak upang maging handog sa ikapagpapatawad ng ating mga kasalanan.”

At sapagkat ito ang tunay, may dapat tayong gawin, ayon kay Jesus. Manatili. Managana. At mamayapa sa Kanya. Manatiling malapit sa Kanyang puso, sa kanyang piling … “Manatili kayo sa aking pag-ibig.” Tanging Siya. Walang nang iba. Wala nang higit pa!