frchito

Archive for the ‘Homily in Tagalog’ Category

, , ,

MAGALAK, MAMILI, AT MAMAHINGA!

In Homily in Tagalog, Sunday Reflections, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Hulyo 3, 2011 at 10:07

Ika-14 na Linggo ng Karaniwang Panahon (A)
Julio 3, 2011

MAGALAK, MAMILI, MAMAHINGA!

Kagalakan ang payo sa atin ni propeta Zacarias sa araw na ito. Kagalakan ito na may batayan sa katotohanang ang Mananakop ay darating, at maghahatid ng kapayapaan, sa diwa ng kababaang-loob at hindi sa karahasan.

Dalawa namang patakaran o kalakaran ang inihahain sa atin ni San Pablo sa ikalawang pagbasa: ang batas ng laman, at ang batas ng Espiritu. Ang kagalakang payo ni Zacarias ay makukuha natin sa wastong pagpili: ang pagsunod sa batas ng laman o ang pagtalima sa batas ng Espiritu.

Diwa naman ang kapayapaan at malayang pagtanggap ng anumang pasanin ang pahatid sa atin ng Ebanghelyo … ang paanyaya ng Panginoon ay ang mamahinga tayo sa kanya, sa kabila ng mga pasanin, pahirap, at mga iba-ibang uri ng hilahil na pinapangko ng marami sa atin, kundi lahat sa atin.

Magtatapat ako sa inyo … Bilang isang guro, edukador, pari at predikador, counselor at therapist, at isang tagapagturo sa mga nagpapari, di miminsan akong pinagdadaanan ng panghihinawa, pagkalungkot, at pagpanaw kung minsan ng pag-asa. Mahirap ang magdiwang at magsaya, habang alam mong ang bayan ay patuloy na humihirap, habang batid mong ang mga namumuno ay walang pinagkaiba sa dati sa paghahanap ng masisisi sa naunang pamunuan, at walang patid na pagyurak sa katotohanang moral na nagaganap sa ating lipunan.

Bago ko ipaliwanag ito, isa munang paumanhin. Ngayon lamang ako nagkaroon ng oras upang ito ay sulatin. Buong linggo akong wala sa aking opisina. Nasa Davao ako noong nagkaroon ng baha ruon at mahigit 20 ang namatay. Nasa bundok Gulugud Baboy naman ako ng dalawang araw na lumipas hanggang kahapon, sa Mabini, Batangas, kasama ng dati kong mga estudyanteng nagsikap maghanap ng pagkakaton upang ako ay masakasama sa isang trek na hindi gaanong mahirap para sa aking hindi na bata at hindi na bihasa sa mahabaan at matagalang mga pag-akyat sa kabundukan.

Mahirap ngayon ang maging pari, at mahirap maging katoliko. Halos lahat yata ng nagaganap ngayon ay parang tinatamaan ang katoliko, ang simbahang aking kinagisnan. Nuong kasagsagan ng diskusyon sa RH Bill, kataka-takang sunud-sunod ang mga fetus na itinatapon sa mga tanyag na simbahan. At bago ang talumpati ng presidente sa isang taon ng kanyang pagkahawak ng kapangyarihan, matunog na balita ang lumitaw tungkol sa pitong obispo diumano na tumanggap ng Pajero mula sa PCSO. Hindi pa man napatutunayan ang totoo, naunahan na ng balita ang katotohanan, at nagawa na ang danyos sa simbahan. Nakapagtatakang isipin na sa kabila ng mga pahayag ng mga obispo, mahigit kalahati na ng bayang Pilipino ay pumiling maniwala sa sinasabi ng mass media, sa propaganda ng mga taong may isinusulong na agenda.

Marami pang dahilan ang manghinawa … ang patuloy na pagbabago ng takbo ng panahon at klima, ang walang ampat na korupsyon sa lahat ng antas ng lipunan, sa kabila ng ipinagmamakaingay na “matuwid na daan” … ang walang patid na pagsasademonyo ng nakaraang administrasyon, na para bagang ang paglalahad ng bagay na alam na ng karamihan, ay makatutulong sa pag-angat ng antas ng pamumuhay ng Pilipinong laging naghihirap.

Maraming dahilan upang mawalan ng pag-asa … ang patuloy na pagkasira ng kalikasan, ang patuloy na panlilimas pati ng mga tuko upang magkapera lamang, o ang panlilimas ng mga corrals sa ating mga karagatan… ang patuloy na pambabraso ng China at ang pag-angkin nila sa mga islang pinagbabangayan pa rin ng ilang mga bansa.

Subali’t bilang Pari, tungkulin kong bigyang diin ang Magandang Balita ng kaligtasan. Nguni’t ang magandang balita ay hindi lamang puro pangako, at panay salita. Ito ay sinasaliwan dapat ng gawa ng bawa’t isa sa atin.

Dito ngayon papasok ang payo ni San Pablo sa ikalwang pagbasa – ang mamili tayo na mabilang, hindi sa mga sumusunod sa batas ng laman, kundi sa mga sumusunod sa batas ng espiritu. Ang pagsunod sa batas ng laman ay ang paninising walang patid, ang pagsunod lamang sa mga survey at ang paggamit ng mga tinatawag na mga “half truths” upang magulantang ang bayan at mamuhi sa simbahan. Half truth and balitang tumanggang ang pitong obispo ng pajero. Ang hindi nila sinasabi ay kung para saan iyon, at kung sino pang iba ibang religious groups ang tumanggap rin, upang tulong sa pagtulong sa mga maysakit at mahihirap. Ngunit sapagka’t nabalita na sa mga TV at radyo at pahayagan, naging totoo na ang isang kalahating katotohanan, at nauwi na sa pagkamuhi sa mga obispo at mga pari.

Magdiwang! Ito ang payo ni Zacarias. Mamili nang wasto! Ito naman ang payo ni San Pablo. Sumunod sa batas ng Espiritu, na naghahatid sa buhay.

Mamahinga sa akin! Ito naman ang pangako ni Kristong Panginoon. Ano ba ito? Ito ang kabatirang ang tagumpay ay nasa panig ng Diyos. HIndi kailanman magagapi ang simbahan sa anumang kapangyarihang nagpapahirap dito. Hindi kailanman magagapi ng pintuan ng impiyerno ang muog ng Simbahang itinatag ng Diyos.

Pag-asa ang bunga ng lahat ng ito. Pag-asa, sa kabila ang kawalang kakayahan natin kung minsan na magdiwang at magsaya, tulad sa panahon natin ngayon. Ito ang pangako ng Diyos. Ito ang katotohanang unti-unting nagaganap sa puso at isipan ng mga sumusunod sa batas ng Espiritu. Ito ang batas na naghahatid sa buhay na ganap, buhay na kaaya-aya, at buhay na ayon sa balakin at panagimpan ng Diyos para sa mga nagmamahal at tumatalima sa kanyang kalooban!

, , , , , ,

GUNITAIN, AT GAWIN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Hunyo 25, 2011 at 10:19

KAPISTAHAN NG KATAWAN AT DUGO NI KRISTO (A)
Hunyo 26, 2011

Isa sa mga kinahihibangan ko sa mga araw na ito, habang nasa Maynila at nagtuturo sa mga seminarista sa dalawang buwang bakasyon sa Guam, ay Facebook. Pero hindi basta Facebook, kundi facebook na kaugnay sa isang grupo ng mga kababayan ko sa Mendez, Cavite. Bagaman at kakaunting panahon ang aking itinigil ko sa bayang sinilangan, hindi ko maipagkakailang ang aking kamalayan, ang aking pag-iisip, at lahat ng kung sino ako, ay hinubog, nabuo, at nagkaroon ng kakanyahan kung saan ako nagmula.

Bilang isang terapista, bukod sa pagiging pari at guro ng teolohiya, isa sa pinaggugugulan ko ng panahon ay ang mawari kung ano ang nasa likod ng kung ano mang ginagawa ng karamihan, pati ako. At sa aking pagmumuni-muni, ay napagtanto ko kung ano ang isa sa mga marahil ay dahilan kung bakit kaming magkakababayan ay nagsasama-sama sa umpukan naming sa cyberspace, kahit na ang karamihan ay nasa iba-ibang sulok ng daigdig!

At ang buod ng lahat ng ito ay tila isang salita lamang … GUNITA … PAG-AALA-ALA … PAGBABALIK-TINGIN … PAGBABALING NG ISIPAN SA NAGDAAN! Nguni’t ito ay hindi lamang isang hungkag at walang lamang pagbabalik-isip. Ito ay puno ng isang masidhing kagustuhang maisagawa ang maraming mga bagay na kinatuwaang gawin noong nakaraan … tulad ng paglulupak, panghuhuli ng “tubi-tubi” (tutubi), at marami pang napakasimpleng mga gawaing nagdulot ng masidhing kagalakan sa aming mga bata noong araw.

GUNITAIN! Ito rin ang paksa ng mga pagbasa natin sa kapistahang ito ng Corpus Christi. Ito mismong kapistahang ito ay nagdudulot ng maraming maaaring gunitain … ang prusisyong ginagawa nuon kahit sa loob lamang ng simbahan kapag pista ng Corpus Christi … ang puno ng debosyong pagsisimba ng mga taong-bayan sa Misa Rezada at Misa Cantada tuwing Linggo ng umaga … ang mataginting na pag-awit ng mga himig Latin tuwing magmimisa si Fr. Santiago, o si Fr. Sugay, at ang iba pang naging Pari sa aming maliit na bayan, sa patnubay ng Patrong si San Agustin!

Gunitain! Ito ang payo ng Aklat ng Deuteronomio: “alalahanin ninyo kung paano niya kayo pinatnubayan!” Ang pusong walang binabalikan ay pusong walang pinasasalamatan. Ang taong walang nagugunitang kabutihan ay wala ring kakayahang magkaloob ng pasasalamat. Ang taong marunong lumingon sa pinanggalingan ay higit na may pagkakataong makararating sa patutunguhan!

Ito ang Eukaristiya! Ito ang buod ng Eukaristiya – pasasalamat at ang pasasalamat ay magaganap sa pamamagitan ng paggunita!

Tingnan natin kung ano ang dapat nating kilalanin upang mapagpasalamatan … “tinuruan tayong magpakumbaba …” “binigyan ng manna …” “nagpalaya mula sa pagka-alipin.”

Di ba’t kasaysayan nating lahat ito? Di ba’t tayong lahat ay naging bihag ng kasalanan, ng pagkamakasarili, ng kamangmangan at kawalang kaalaman? Di ba’t lahat tayo ay nagdaan sa kahinaan, sa kapayakan, sa kawalang kakayahan?

Ito ang hinihingi ng kapistahan ng Corpus Christi … ang paggunita at ang pagkilala. “Hindi ba’t ang pag-inom natin sa kalis ng pagpapala na ating ipinagpapapsalamat ay pakikibahagi sa dugo ni Kristo?”

Nguni’t dito nagkakaiba ang paggunita na ginagawa naming sa facebook, at ang tunay nag paggunita na ginagawa ng Simbahan. Ang pagbabalik-isip na ginagawa naming sa facebook, ay dulot lamang ng isang pagnanasang balikan ang mga bagay na nagbigay sa amin noon ng kasiyahang makabata, kasiyahang hindi na puedeng mangyaring muli. Tanging gunita lamang at alaala ang puede naming ibalik, o balikan, o balik-isipin.

Sa Eukaristiya, ang paggunitang ginaganap ng Simbahan at ng mga mananampalataya ay hindi lamang pag-alala. Ito ay isang paggunitang nauuwi sa paggawa. Ito ay isang pagbabalik-isip na dapat at nagiging makatotohanan sa buhay natin ngayon at sa buhay na hinaharap at darating.

Ang Eukaristiya ay pasasalamat … pasasalamat sa nagdaan, pangkasalukuyan, at pang hinaharap. Ginugunita natin ang pagsilang ng Panginoon, ang kanyang pagpapakasakit at pagkamatay … ang pag-aalay ng sarili para sa ating kaligtasan. Ginugunita rin natin ang kasalukuyan nating pamumuhay na kaniig ang Diyos sa mga sakramento ng Simbahan. At higit sa lahat, ang isipan natin ay nakatuon sa darating na luwalhati at ganap na kaligtasang nakalaan sa atin, sa langit na tunay nating bayan!

Gaano ko man gustuhin, ay batid kong hindi ko na maibabalik ang simple at masayang pamumuhay noon sa aking bayan. Wala nang masyadong tubi-tubi ngayon. Wala nang masyadong kabute at mamarang (isang uri ng kabute). Wala nang mga prutas na dati-rati ay pinipitas lamang naming kahit saan. Wala na rin halos pati ang estilo ng aming pananalita na may puntong walang katulad sa Katagalugan, liban sa aming karatig bayan na Batangas. Marami na ang naglaho at hindi na maibabalik.

Nguni’t sa Eukaristiya, sa Banal na Katawan at Dugo ni Kristo, walang naglalaho … walang nababago … walang napapawi o nabubura … “Ang kumain ng aking katawan at uminon ng aking dugo ay magkakamit ng buhay na walang hanggan.” Si Kristo ay Diyos, kahapon, ngayon, at magpasawalang hanggan!

Ang hinihingi niya sa atin ngayon ay ito: GUNITAIN ang lahat ng kanyang biyayang ipinagkaloob … at GAWIN ang nilalaman ng ating ginugunita at pinagyayaman! “Ang sinumang kumain sa akin, ay mabubuhay ng dahil sa akin!”