Ika-19 na Linggo ng Taon(A)
Agosto 7, 2011
Hirap tayo tumahimik ngayon. Laging may bukas na radyo sa paligid natin. Laging may kompyuter na online. Laging may malakas na TV na bukas, o earphone na nakapang-al sa tenga. Walang sumasakay sa jeep na walang palahaw na musika, at ang hinahanap na bus ay ang mayroong wi-fi.
Hirap tayo tumahimik. At lalong hirap tayo na manahimik. Walang buhay kung walang ingay. At kapag walang ingay, ay parang walang nangyayari, walang nagaganap. Natanggal nga ang wang-wang, ay tuloy naman ang wang-wang ng bunganga ng paninisi, ng paninira, ng walang patid na imbestigasyon sa Senado at sa marami pang lugar na hindi na makayang itikom ang bibig sa paghuhusga sa kapwa. Walang tigil ang wangwang ng mass media, na bago pa man napatunayan ang maysala, ay nahusgahan na sa walang patumanggang pagbabalita. Tulad ng naganap sa mga Pajero bishops, hindi tinantanan ang mga Obispo hanggang ang isang kasinungalingan ay naging isang katotohanan sa isipan ng marami.
Maganda at angkop ang nilalaman ng unang pagbasa. Wala ang Diyos sa malakas na hangin. Wala rin siya sa lindol, sa kulog, at sa apoy. Bagama’t natakot si Elias, batid niyang ang Diyos ay nasa likod ng katahimikan, kahinahunan, katiwasayan.
Mahirap tumayo ng tuwid kung ikaw ay inuusig. Mahirap manindigan kung ikaw ay nahusgahan na. Mahirap manahimik kung ikaw ay hindi tinatantanan ng kasinungalingan, lalu na’t makapangyarihan at mayaman ang nasa likod ng pag-uusig sa iyo.
Pati ang Panginoon ay inusig. Matapos magpakain ng higit sa 5,000 katao sa damuhan, napagod siya at pumalaot noong gabing iyon, matapos pauwiin ang mga pinakain.
Nguni’t tulad ng nangyayari sa mga gumagawa ng mabuti, silang nagpagal para sa kapakanan ng marami ay silang nakaranas ng matinding pagsubok. Ang mga taong may malasakit sa iba ang siyang nagdadala at umaani ng mga pasakit.
Sa aking mahabang karanasan bilang pari at edukador, ang mga maiingay ang siyang mabababaw. Ang mga maraming angal ang walang nagagawa at naitutulong. Ang mga maraming angal sa mga fund-raising ay silang walang ibinibigay, at ang mga tahimik lamang ang siyang malaki ang naitutulong. Di ba’t kasabihan na kapag maingay ang agos, ang tubig ay mababaw, at kung tahimik, ang tubig ay malalim?
May mahalagang aral para sa atin lahat ang mga pagbasa ngayon .. tungkol sa Diyos na nangungusap at nangangaral sa atin, hindi sa pamamagitan ng paninindak sa pamamagitan ng ingay at kaguluhan, kundi sa pamamagitan ng katiwasayan at kahinahunan.
Nahintakutan ang mga disipulo na binagabag ng wangwang ng bagyo at unos sa laot ng lawa ng Galilea, sa kalagitnaan ng dilim at kawalang katiyakan. Tulad natin, sari-saring wangwang ang bumabagabag sa atin – ang wangwang ng panunuligsa, ang wangwang ng poot laban sa Simbahang Katoliko, mula sa mga nagsasabing sila raw ay katoliko, mula sa mga tagapagsulong ng pamamahayag at brodkasting. Saan ka man sumuling, paborito nilang gawin ang pagsikapang ibagsak ang Simbahan, at pahinain ang autoridad ng Simbahan.
Takot at pangamba ang sumasagi sa ating puso. Tulad ng mga disipulo, ang dasal natin ay “Sagipin mo ako, Panginoon.” Tulad ni Pedro, nanghihinawa tayo, nahihintakutan, nangangamba. Ang Bangka ng simbahan ay halos mabuway, halos tumaob sa paninira ng mga umuusig sa kanya.
Sa Linggong ito, naparito tayo upang magnilay sa magandang balita. Narito ang mahalagang balita para sa atin. Wala ang Diyos sa ingay, pagtungayaw, at panunuligsa. Wala ang Diyos sa wangwang ng gulo.
Ito ang natunghayan ni Elias. Hindi sa apoy. Hindi sa kulog, at lalung hindi sa malakas na hangin. Ang Diyos ay narito … sa piling natin, nagkukubli sa kahinahunan, kababaang-loob, kahinahunan, at kapayapaan!
Sa gitna ng unos at bagyo, nariyan si Kristo, naglalakad sa dilim … nagpapayo sa atin: “Huwag kayong matakot! Ako ito!”
Nananahan siya sa piling natin, sa likod o sa gitna ng katahimikan!
Kalakbay at Katoto 