frchito

Archive for the ‘Kwaresma’ Category

, , ,

KANINO O SAAN KA NAGPAPADALA?

In Homily in Tagalog, Kwaresma, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Marso 12, 2011 at 08:58

Unang Linggo ng Kwaresma(A)
Marso 13, 2011

Mga Pagbasa: Genesis 2:7-9; 3:1-7 / Roma 5:12-19 / Mateo 4:1-11


Malinaw ang sinasaad ng mabuting balita sa unang linggong ito ng kwaresma. “Dinala si Jesus ng Espiritu upang tuksuhin ng diyablo.” Hindi lubos tukoy kung ano ang ibig sabihin ni Mateo sa kanyang piniling mga kataga, nguni’t alam ko ang isang bagay … Nagpadala si Jesus sa udyok ng Espiritu … Hinayaan niyang maganap ang isa sa mga pangyayaring may ibubunga, at ibubuti para sa kabuuan ng kanyang misyong atang sa kanyang balikat.

Mahirap unawain ang mga naganap kahapon sa Japan … at lalung mahirap tanggapin. Dito sa Guam, kung saan ginulantang rin kami ng isang tsunami warning, mahirap tanggapin ang magpadala na lamang sa mga nagaganap, sa mga bagay na wala tayong kontrol. Mahirap ang unawaing tuloy-tuloy ang gulo saanmang dako ng daigdig, at tila lalung lumalapit kumbaga ang sari-saring mga nakababahalang mga pangyayari sa kasaysayan.

Hindi ko maiwasang tumulo ang luha nang makita ko ang pagragasa ng tubig sa Sendai. Hindi ko rin maiwasang magtanong sa Panginoon kung bakit? Bakit sunod-sunod ang mga trahedya? At bakit tila walang ampat ang pananagana ng mga tampalasan at baluktot ang mga kalooban sa ating lipunan?

Mga hiwaga itong sing labo ng katanungan natin kung bakit “dinala ng Espiritu si Kristo upang tuksuhin ng diyablo.”

Sa aking pangamba at takot habang naghihintay kung anong daluyong ng baha at alon na darating sa isla ng Guam, hindi ko nasulat ang pagninilay na ito. Wala akong malamang gawin kundi ang tumingin sa TV at maghanap ng mga babala at paalaala sa internet, habang natambad sa aking paningin ang mga nakahihindik na pangyayari sa Japan. Hindi ako magsasabi ng totoo kung hindi ko sasabihing napabuntong hininga ako sa pananalangin sa Diyos sa bisperas ng unang linggo ng kwaresma. Puro katanungan ang sumagi sa aking isipan, at sa gitna ng aking pagtangis ay ito ang unang dumating sa aking guni-guni…

Noong nakaraang Miercoles ng abo, ito ang sinabi sa atin habang pinapahiran tayo ng abo. Alalahanin mong ikaw ay alabok at sa alabok ka muling magbabalik…

Nais kong isipin na ito ang unang tugon sa ating hiwaga … Hindi ito tugon na magpapaalis ng takot. Hindi ito isang sagot na magpapakalma ng kalooban kapagdaka. Hindi ito isang katugunang maghahatid sa atin sa isang dagliang solusyon sa mga patong patong natin na mga problema. Nguni’t ito ay isang sagot na bumabagtas sa ngayon at sa ditong mga kalalagayan. Isa itong tugon na nanunuot sa kaibuturan ng kung bakit tayo naging tao, at bakit tayo ginawang tao at nilalang ng Poong Maykapal. Isa itong tugon na lumalampas sa pagbibigay lamang ng impormasyon. Isa itong sagot na may kinalaman sa huling hantungan at tunay na dahilan kung bakit tayo ay naging nilalang.

Hindi na para sa atin ang tanungin kung bakit dinala ng Espiritu si Kristo upang tuksuhin ng diyablo. Subali’t tungkulin natin ang tingnan kung paano hinarap ni Kristo ang pagsubok na ito, kung paano niya nalampasan ang mga pagsubok na inihain ng diyablo.

Ito ngayon ang mga katanungang dapat natin bigyan ng pansin. Hindi na para sa atin ang sisihin ang Diyos sa mga sakunang nagaganap. Hindi na para sa atin ang surutin siya sa mga nagaganap sa pag-aalboroto ng inang kalikasan. Tungkulin natin tingnan kung anong pangaral ang dapat nating mapulot sa mga bagay na ito – mga pangaral na hindi makapagsasansala sa lindol, ngunit pangaral na makapaghahatid sa atin sa higit na pang-unawa sa mga bagay na lampas sa mga makamundong katotohanan.

At ito ang katotohanan … Tingnan natin isa-isa…

“Gawin mong tinapay ang batong ito.” Di ba’t lahat tayo ay nabubulid sa tuksong ito? Gusto natin maging pera ang lahat ng ginagawa natin. Gusto nating lahat na ang ating katamaran ay magbunga ng madaling salapi. Gusto natin na matularan ang mga apat na taon lamang bilang comptroller ay makapag kamal ng 700 milyong piso. Gusto natin na kahit hindi mag-aral ay makakuha ng honor. Gusto nating gawin ang isang imposible, kahit walang kapuhu-puhunan, tulad ng isang batong dapat ay maging tinapay. Walang kahirap-hirap, walang kapagod-pagod ay biglang yaman, tulad ng mga pulis at kagawad ng gobyernong kasabwat sa mga carnapping … batong nagiging tinapay!

“Magpatihulog ka, sapagkat iingatan ka nila.” Hindi ba’t ito man ay kwento nating lahat? ang pag-iwas sa responsibilidad, ang bumaril muna bago magtanong, ang umasa sa mga higit na mataas na protektor upang makalusot sa lahat ng gusot?
Isa itong makatotohanang tukso sa lipunan natin ngayon … mga hostage taker na handang pumatay pati ng mga banyaga sapagka’t may mga panimdim sa gobyerno, mga taong walang pusong pumapatay sa iba at sa sarili makuha lamang ang gusto … mga politikong handang pumaslang ng 57 tao upang mahawi ang oposisyon sa buhay nila … Ito ang kwento ng mga taong nagmamaang-maangan … mga taong maingay kung pabor sa kanila ang usapan, at biglang nakakalimot kapag hindi pabor sa kanila ang usapan. Ito ang matinding tukso sa atin, ang umiwas sa responsibilidad, ang sumagot nang tulad ng sinagot ng mga Nazi noong araw … “Sumusunod lamang ako sa mga utos.” Sa panahon natin, sumusunod lamang ako sa kalakaran … Bumabagay lamang ako sa takbo ng lipunan. Wala akong magagawa rito.

“Magpatirapa ka at sumamba sa akin at mapapasaiyo ang lahat.” Hindi ba’t ito rin ay isang tuksong mataginting sa buhay natin? — ang ipagpalit ang Diyos sa anumang bagay? ang yurakan ang kanyang karangalan sapagka’t hinihingi ng pagkakataon? ang ipagpalit Siya sa mga bagay na materyal? Ilan sa ating mga mambabatas ang ipinagpalit ang dangal ng tao para sa isang mabilisan at di makataong pagpipigil sa pag-aanak sa ngalan ng reproductive health? Ilan sa atin ang handang ipagpalit ang wasto sa mali makuha lamang natin ang minimithi?

Totoo … napadala si Jesus sa ilang. Ngunit napadala siya upang tayo ay turuan. Napadala siya upang sa wakas ay matutunan natin ang dapat gawin sa harap ng mga pagsubok, ang unahin ang kalooban ng Diyos, at panatiliin ang kanyang paghahari sa buhay natin.

Sa panahong ito ng kwaresma, magandang tingnan ang mga iba-ibang tao o bagay ang humihila at nagdadala sa atin. Noong Miercoles sinimulan natin ang pagninilay sa isang dapat na siyang nagdadala sa atin at humihila. Ano at sino ang nagdadala sa iyo sa mga araw na ito?

, , , , , ,

LIMOT, LUGI, WAGI!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Kwaresma, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Marso 17, 2010 at 05:43


Ikalimang Linggo ng Kwaresma (K)
Marso 21, 2010

Mga Pagbasa: Is 43:16-21 / Filipos 3:8-14 / Juan 8:1-11

Kapaitan ang mga pinagdaanan ng bayan ng Diyos sa kanilang kasaysayan. Kapaitan rin ang salaysay ng bawa’t isa sa atin magpahangga ngayon … higit sa lahat, ang kapaitan ng pagkawalay sa Diyos, pagkaligaw ng landas, at ang karanasan ng mapait na pagtangis sa mga pagkakamali.

Tumbukin na agad natin ang buong katotohanan … Sino sa atin ang walang sala? Sino sa atin ang hindi naligaw ng landas? Sino sa atin ang hindi natulad sa alibughang anak na pinagnilayan natin noong nakaraang Linggo? Sino sa atin ang hindi natulad kailanman sa mainggitin at mapagtanim na kapatid na nakatatanda na nagtampo sa Ama, sapagka’t ang lapastangang kapatid ay bumalik at muli niyang tinanggap sa kanilang pamamahay?

Vamos a ver … sino ang walang bahid ng anumang sala sa atin?

Ito ang nais sana ipagunita sa atin ni Isaias sa unang pagbasa. Sa pamamagitan ng kanyang mga panulat, ipinagugunita sa atin ng Diyos kung paano dapat nang “ilibing sa limot at limutin na ngayon” “ang mga nangyari noong unang panahon.”

Limot … dito magaling ang Panginoon. Hindi siya mapagtanim. Hindi siya mapagkimkim. Handa niyang pawiin ang lahat-lahat, mapanuto lamang ang kanyang pinakamamahal na angkan.

Limot … dito tayo hirap na hirap bilang tao. Mabilis natin malimutan ang mga kabutihang nangyari sa atin, nguni’t hirap tayong limutin ang mga masasamang nagagawa sa atin ng kapwa.

Bilang isang tagapayo o counselor, isa sa mga pamamaraang mabisa upang mabago ang pananaw ng tao sa mga bagay-bagay, ayon sa aking karanasan, ay ang tinatawag ni Adler na “reframing.” Ito ang pagtingin sa isang pangyayari o suliranin sa pamamagitan ng isang panibagong “punto de vista” o ang paglalagay ng isang larawan sa isang naiibang kwadro (frame). Kung minsan, kapag pangit ang kwadro, kahit maganda ang larawan ay pumapangit na rin. Nguni’t kung maganda ang kwadro, ay pati masamang larawan ay tila gumaganda.

Ito ang gusto kong isipin na mensahe ni San Pablo sa ikalawang pagbasa. Nakita niya ang lahat bilang tila isang “pagkalugi.” Kung tutuusin, malaki ang nalugi kay San Pablo. Marami siyang alam sa buhay. Isa siyang siyudadano ng Roma (Roman citizen), na may karapatang nakalaan para sa mga siyudadanong Romano. Isa siyang matalinong tao, isang paham na Judio, na may sinasabi sa buhay. Nguni’t nang makilala niya si Kristo at sumunod nang lubusan, ang kanyang buhay ay sa biglang wari, ay nagkawindang-windang …. Napahamak … napariwara kumbaga. Nguni’t sa kabilang banda, kung titingnan ang kapalit ng lahat, nakuha niyang sabihin ito: “Inari kong kalugihan ang lahat ng bagay bilang kapalit ng lalong mahalaga, ang pagkakilala kay Kristo Hesus na aking Panginoon.”

Marami ang dahilan natin sa panahong ito upang makaramdam ng pagkalugi. Hindi natin malimutan ang mga kawalang hiyaaang ginawa at ginagawa ng mga namumuno sa ating bayan. Para sa mga inabuso ng mga kapwa naming pari sa maraming lugar sa buong mundo, hindi sila lubusang makalimot at makapagpatawad. Hindi natin malimutan ang mga pribilehiyong nakamit natin noong maganda ang takbo ng ekonomiya. Hirap tayong lumimot at lumisan sa iba-ibang uri at antas ng luho, ng kasarapan ng buhay, at ang pagkakamal ng kapangyarihan. Di ba’t ito lamang ang dahilan kung bakit ang mga pamilyang nakatikim maging mayor ng bayan at mga siyudad sa buong Pilipinas ay ayaw nang ibigay ang pagkakataon labas sa kanilang mga anak, apo, pamangkin at mga inangkin?

Mahirap limutin ang sarap ng buhay, ang pagkakataong kumadlo sa maraming pera, lalu na’t kalakip nito ang karapatang maturingang “honorable” o kagalang-galang, kahit wala ni hibla ng pagkakagalang-galang sa kanyang pagkataong walang matunghayan ang madla liban sa pagiging mandarambong!

Mahirap lumimot sa masarap. Mahirap lumimot sa kapaitan. Kalimitan, puro pagkalugi ang damdaming namamaulo sa ating isipan.

Luging lugi ang babaeng nahuli sa pakikiapid. Wala siyang kalaban-laban. Bagama’t dalawa ang gumawa ng kasalanan, ang babae lamang ang siyang dapat magbayad nang malaki at patayin sa walang patid na pagpupukol ng bato sa liwasan. Nasaan si lalaki? Malamang ay kasama duon sa madlang uhaw sa kanyang dugo. Walang sinumang nanggagalaiti sa lalaking kasama niya sa pagkakasala, nguni’t ang lahat ng kumukulo ang dugo sa kawawang babae na puro pagkalugi ang sinapit.

Nguni’t dito lumutang ang isang panibagong balita ng panibagong buhay ng isang gurong di maglalaon ay magiging larawan din ng pagkalugi … Si Jesus … na di magtatagal ay papatawan din ng walang kapantay na makamundong pagkalugi sa pamamagitan ng kamatayan sa krus.

Oo, kaibigan … may hustisya o katarungang maka-Diyos. May pagwawaging naghihintay sa mga lugi sa mundong ibabaw. At ang kampeon ng pagwawaging ito ay dili iba kundi siyang sa paningin ng daigdig ay lugi, talo, nagapi at at natapakan sa ulo ng makapangyayari sa mundo.

Nagtipon tayo ngayon sa simbahan upang makarinig ng magandang balita. Ito, kapatid, ang magandang balitang pahatid sa atin ngayon. Hindi maglalaon, hindi magtatagal, pasasaan ba, at ang lahat ng pagkaluging ito ay bibigyang-katarungan ng Diyos na hindi natutulog sa kabila ng susun-suson, at patong-patong nating pagkabigo.

Muli na naman natin nakikita ang mga guhit ng pagkabigo sa lipunan natin. Marami ito … at ang masaklap pa ay hindi nakikita ng karamihan ang suntok ng mga kapaitang ito. Nandiyan ang mayamang gumagastos ng bilyong piso para lamang sabihin sa taong siya ay mahirap. Nandyan ang kandidatong namuno na at ang kanyang tanging napatunayan ay madulas siya at matatas sa panloloko ng mga dukha, na pinalalabas niyang siya lamang ang may kaya at may puso upang tulungan (o pagsamantalahan!). Nandiyan ang katotohanang ang nagpapatakbo ng lipunan natin ay pawang kababawan galing sa mga mabababaw na palabas sa TV, ng mga taong nagsasamantala rin sa kamangmangan at kahirapan ng balana.

Mabaha ang listahan natin. Lugi ang lahat. Di tayo marunong lumimot sa dapat limutin, at di rin tayo marunong magtanda nang wasto at matuto sa mga aral ng kasaysayan.

Wala na baga tayong pag-asa? Hindi ito ang ipinunta natin sa simbahan ngayon. Hindi ito ang pinagsasayangan ko ng aking tinig at laway at panitik.

May magandang balita para sa atin lahat. “Ilibing na sa limot ang mga nangyari noong unang panahon.” “Ituring na pagkalugi ang lahat bilang kapalit ng lalong mahalaga.”

At tandaan … kung magagawa natin ito, kung kaya natin lumimot, hindi tayo lugi, bagkus, kasama ng babaeng tila siniphayo ng tadhana at ng buong daigdig, wagi siya sapagka’t nakarinig siya ng pangakong mas mahalaga sa lahat: “Hindi rin kita parurusahan. Humayo ka, at huwag nang magkasala.”

Bosco Hall, FDMS Campus
119-A Route 10
Tai, Mangilao, GUAM