frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

MULA SA LUSAK, TULAK AT GALAK

In Adviento, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Isaias, San Juan Bautista, Taon B on Disyembre 10, 2008 at 21:23

Ikatlong Linggo ng Adviento – Taon B
Disyembre 14, 2008

Mga Pagbasa: Is 61:1-2a, 10-11 / 1 Tesalonika 5:16-24 / Juan 1:6-8, 19-28

St. John the Baptist

Si Isaias ang isa sa mga bida sa telenobela ng Adviento. Isa pa, at lalung higit, si Juan Bautista. Tumulak si Juan, ayon sa ebanghelyo, mula sa balak ng Ama. “Isang nagngangalang Juan ang sinugo ng Diyos … Naparito siya upang magpatotoo, ang magpatotoo sa liwanag, upang ang lahat ay maniwala sa pamamagitan niya.”

Alam natin ang kinasadlakan ng bayang naghahanap at naghihintay sa Mesiyas – ang lusak ng kasalanan at kamatayang bunga nito. Alam natin ang pinakaaasam ng madla na nakatunghay sa nakamamanghang ginawa ni Juan Bautista. Si Juan Bautista ay hindi katumbas ni Manny Pacquiao – tanyag kahit saang dako ng daigdig lalu na ngayong umuwi siyang hatid na naman ang isang malaking karangalan para sa ating bayan. Si Juan Bautista ay hindi kilala. Tago ang buhay na kanyang tinahak … sa ilang. Pagkaing mahirap ang kanyang lamang tiyan – balang at pulut-pukyutan, kahit ano na lamang na masumpungan sa disyerto.

Nguni’t pinagkalipumpungan siya ng mga katumbas ng mga kapuso at kapamilyang mga tagapaglathala. “Ikaw ba ang Cristo? … Ikaw ba si Elias? … Ikaw ba ang propetang pinakahihintay?” Malutong na “hindi” ang sagot niya sa mga tanong na sunud-sunod at susun-suson. Hindi … Sapagka’t siya, aniya, “ay isang tinig sa ilang na humihiyaw: Ihanda ang daraanan ng Panginoon.”

Ang sugo ay hindi nag-asam ng hindi para sa kanya. Ang mensahero ay hindi nagbuhat ng sariling bangko o nagyabang. Buong kababaang-loob niyang idineklara: “Hindi man lang ako karapat-dapat magkalas ng tali ng kanyang sandalyas.”

Nguni’t ang kanyang balita ay siyang pinakaaasam ng maraming dantaon na … ang kanyang itinuturo ay walang iba kundi ang pinakahihintay ng maraming salinlahi magmula nang masadlak ang bayang pinili sa lusak ng sari-saring uri ng kamatayan.

Ito ang buod ng patuloy nating salaysay sa Adviento at sa buong taong liturhiko. At kung mayroong musikang dapat sumaliw sa salaysay na ito, ay isang himig na nag-uumapaw ng galak ang dapat na tema. Galak ang buod ng mga pagbasa ngayon. Galak ang bumungad sa ating tainga sa introito sa pagpasok: “Magalak sa Panginoon tuwina … Muli kong sinasabi … magalak, sapagka’t malapit na ang Panginoon!”

Bakit nga ba? Ano ba ang dahilan at tayo ay tinatawagan sa kagalakan? Ano ba ang nagtutulak sa atin upang umahon sa lusak ng kalungkutan at kawalang-pag-asa?

Tuntunin natin sa mga pagbasa ang hibla ng kagalakang ito …  Una, ito ang sinasaad sa pagbasa mula kay Isaias … “Ang Espiritu ng Panginoon ay nagtulak sa akin, aniya, upang maghatid ng magandang balita sa mga dukha …” Ito ang hula ni Isaias na nagtulak sa bayan ng Diyos upang umahon mula sa lusak ng kalungkutan. Ito ang naging dahilan upang ang nakatutunghay at nakababatid ng balitang ito ay nakukuhang magdasal tulad ng ating tugon matapos ang unang pagbasa: “Nagagalak ang aking Espiritu sa aking Diyos.”

Ito rin ang nagtulak kay Pablo upang magwika nang buong tatag: “Magalak tuwina … Magdasal nang walang patid. At sa bawa’t sandali ay magpasalamat.” … “Ang tumatawag sa inyo ay tapat … siya rin ang maghahatid sa inyo upang maisakatuparan ang lahat ng kanyang pangako.”

Galak na galak na naman ang bayang Pinoy. Umuwi ang pambansang kamao nang may pasalubong na malaking karangalan para sa ating nanlulupaypay na pagpapahalaga sa sarili. Mababa ang tingin ng buong mundo sa atin. Hindi sila naniniwala sa ating mga diploma na nabibili sa Recto o Legarda. Hindi sila naniniwala sa mga sertipiko na galing sa ating bansa sapagka’t lahat ay napepeke. Hindi sila kumbinsido sa ating mga protesta, sapagka’t totoo namang ang ating bayan ay pinamumugaran ng mga mandarambong at mandarayang mga politikong hindi maruong tumanggap ng pagkatalo. Hindi sila naniniwala sa resulta ng eleksiyong sa mula’t mula pa ay nabahiran na ng lahat ng uri ng kadayaan at karahasan.

Nguni’t hindi nila maipagkakait ang karangalang hatid ng isang simpleng tao na nakarating sa rurok ng tagumpay sa pamamagitan ng sariling sikap at tiyaga, pawis, at pasakit sa sarili. Malinaw na malinaw ang panalo ni Pacman. Malinaw na malinaw ang kanyang pagtitiwala, una sa Diyos, at pangalawa sa kanyang sarili.

Ang kagalakang ito ay mainam. Nguni’t hindi lamang ito ang kagalakang tulak ng liturhiya ngayon. Ang galak na dulot ng magandang balita sa araw na ito ay bunga ng malalim at mas makapangyarihang tulak ng Espiritu Santo. Ito ang parehong tulak na binabanggit ni Isaias. Ito rin ang tulak tungo sa kagalakan na sinasaad ni Pablo sa ikalawang pagbasa. Payo niya sa atin, na huwag siphayuin ang Espiritu. Tagubilin niya na ating pakinggan, pakiramdaman, at suriin ang tulak na ito ng Espiritu. Hindi lahat ay maghahatid sa tunay na galak. Hindi lahat ay magdudulot ng wagas na kaligayahan. Ani Pablo, dapat daw nating subukan ang lahat, ngunit dapat lang natin hawakan ang pawang mabuti at umiwas sa dilang masama.

Masaya ang mga nakakaisa sa kapwa. Masaya ang mga nakapanlalamang sa ibang tao. Malaki ang kita ng mga masisiba at madadaya. Malayo ang mararating ng mga hindi tapat sa sarili, sa Diyos, at sa kapwa. Nakabibili sila ng magagara at malalaking bahay saanman nila masintahan. Nguni’t ang halimbawa ni Juan Bautista ay nagtuturo sa isang mahalagang katotohanan … ang wagas at tunay na galak ay wala sa mga bagay na material, bagkus, makikita sa pagtalima sa tulak o inspirasyon na mula sa Diyos.

Ito ang tulak ng ating liturhiya sa araw na ito. At ang tulak na ito ay naghahatid sa tunay na galak, galak na hindi maipagkakait ninuman sa sinumang ang puso at damdamin ay nakatuon sa Diyos na Siyang tanging simulain at bukal ng kagalakan.

Maging masaya tayo sa pagwawagi ni Pacman. Subali’t maging puno nawa tayong lahat ng galak sa dakila at walang kapantay na pagwawagi ng Diyos para sa atin – ang kanyang pagdating at pagliligtas na siyang balitang tulak ni Juan Bautista.  Ni hindi siya karapat-dapat na magkalas ng sintas ng sapin sa paa ni Jesus. Ni hindi niya nakita at natunghayan ang bunga ng kaniyang balitang naging sanhi ng kaniyang maagang pagkamatay sa kamay ni Herodes.

Siya ang bida natin sa buong panahon ng Adviento. Mula sa lusak ng kamatayan, ang kanyang tulak at dulot sa atin ay walang iba kundi galak. Magalak. … Magalak … Nalalapit na ang pagdating ng Panginoon.

BUKAL SA KABILA NG SUKAL

In Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pagninilay sa Ebanghelyo, San Juan de Letran, Sunday Reflections, Taon A on Nobyembre 6, 2008 at 10:27

Kapistahan ng Pagtatalaga ng Basilica ni San Juan de Letran
Nobyembre 9, 2008

Mga Pagbasa: Exequiel 47:1-2, 8-9, 12 / 1 Corinto 3:9c-11, 16-17 / Juan 2:13-22

Masukal na di biro ang buhay natin lahat sa masalimuot na daigdig na ito. Mabuti pa ang asukal, matamis. Nguni’t sa sakahang masukal at makapal ang mga dawagan at tinikan, mahirap magtrabaho; mahirap magpagal. Mahirap maghawan ng masusukal na dawagan at halamang hindi mo itinanim. Subali’t bago ka makapagtanim ay dapat hawanin muna ang sukal. Mapait at mabigat na trabaho, ngunit wala itong tinatawag nating short cut.

Madawag at masukal ang buhay natin. Puno ng intriga. Puno ng katiwalian. Puno ng suliranin saanman at kailanman. Nguni’t kung kayo ay nakapagsaka na sa tanang buhay ninyo, alam  ninyo na ang paghahawan ng sukal ay nagbubunga ng masagana. Ang isang magsasakang bihasa magpagal, maghintay, at magdasal ay nakakakita balang araw, ng karampatang ginhawa.

Ginhawa … ito ang sinasaad ng mga pagbasa ngayon. Isang pangitain ng propetang Exequiel ang ating pinanghahawakan, isang bukal ng tubig na bumabalon mula sa templo. Ang tubig na ito ay patuloy na dumadaloy patungong Arabah, patungong dagat, at ito ang nagpapasariwa sa tubig alat.  Ito rin ang nagdudulot ng buhay sa mga taong tigang, sa mga masaganang isda at lahat ng uri ng buhay, na umaasa sa tubig na dumadaloy mula sa ilog o bukal na ito.

Ewan ko sa inyo, pero ito para sa akin ay larawan ng pag-asa. At bakit ba hindi tayo dapat mapuno ng pag-asa? Tingnan na lamang natin ang karanasan ng America. Akala ng marami, wala nang pag-asa na makakatuntong ang isang taong may kulay sa White House. Akala ng marami, na ang pipiliin ng mga Kano ay isang tulad ng kanilang tiniis sa loob ng walong taon. Ngunit, nang magbotohan, nagdagsaan ang mga botante at nagpahayag ng kung sino ang nararapat. Nagapi ang mga maling akala, at nagwagi ang kalooban ng nakararami. Kay raming mga bata na ngayon lamang bumoto ang naglabasan at nagpahayag ng kanilang napupusuang kandidato.

Sa masukal na sitwasyon ng economic meltdown, sa madawag na kalagayan ng isang bansang nanghihinuhod ngayon sa ilalim ng balag ng alanganin, ay nagising ang mga kabataang dati-rati ay tulog nguni’t nagbalikwasan, at nangagsipagbotohan.

Tinatanggap ko na habang nanonood ako sa mga nagaganap sa America, ako ay napaluha sa galak para kay Obama. Napaluha ako sa pasasalamat sa katotohanang kahit puno ng sukal at kahit na ang mundo ay nababalot sa kawalang katiyakan, ay mayroong bukal na nagpapasariwa, mayroong ihip ng hanging nagpapabago sa takbo ng kasaysayan.

May Diyos na naggagabay. May Diyos na nagmamahal. May Ina na nagbabantay sa kanyang mga supling.

Ito ang diwa ng Ina ng lahat ng dambanang Kristiyano sa buong mundo – ang basilica ni San Juan de Letran. Ito ang katedral ng Papa bilang Obispo ng Roma. Ito ang simbahang tinitingala natin bilang Ina sa lahat ng mga dambana sa buong daigdig.

Angkop na angkop ang pangitain ni Exequiel. Isang ilog, isang bukal na dinadaluyan ng mapagbigay-buhay na sariwang tubig. Ito ang larawan ng pagbabantay at pangangalaga ng Inang Simbahan na pinapatnubayan ng Amang Diyos.

Ang tugon sa unang pagbasa ay hindi na mas liliwanag pa. Ang Diyos, sabi natin, ay ating muog at lakas, isang taga-tabang o tagatulong sa oras ng ligalig. Di dapat tayo sagian ng pangamba, mangyari man na ang mga bundok ay magsipagdagsaan patungong karagatan!

Tayo ani San Pablo ay gusaling itinatag ng Diyos mismo. Tayo ay walang iniwan sa isang matibay na muog na hindi magagapi na anumang puwersa ng kasukalan o kadiliman. Tayo, aniya rin, ay mga templo ng Diyos at dito nananahan ang espiritu ng Diyos.

Matindi ang pag-asang dulot ng mga pagbasa. Masukal ang mundo. Magulo ang buhay natin. Ang Pilipinas ay patuloy na nagiging higit na magulo sapagka’t walang sumusunod sa batas. Ang mga politico ay ganid at makasarili. Ang mga bus drivers ay walang magawa kundi sumunod sa “kalakaran” ng mga tsuper, na dapat ay magkarera at makamatay sa ating mga lansangan, lalu na sa EDSA. Wala na tayong magagawa kundi sumunod sa “kalakaran” – isang salitang ipinauso ni Lozada. At hindi kaila sa marami na kasama sa kalakarang ito ang pagtungga ng droga o bawal na gamot.

Masukal ang landasin natin. Magulo. At masalimuot. Parang tuyot at tigang na lupa ang larangan ng buhay natin sa pananampalataya. Mahirap magpakatino, kung lahat ng katabi mo ay masukal ang pag-uugali. Mahirap maging halimbawa kung ang lahat ng kasama mo, sa kaliwa at kanan mo ay sumusunod na lamang sa kalakaran ng mundong makasalanan.

Subali’t may isang naparito hindi upang sumunod sa uso at kalakaran kundi magturo ng landasing hindi tinatahak ng marami – the road less traveled by, ika nga. Ito si Kristo na nagpalayas ng mga manininda sa templo. Siya ay magandang balita sa gitna ng kasukalang nakakasuka sa lipunan. Siya ang simoy ng hangin na nagpapanariwa sa tunay na layunin ng kung bakit tayo nilikha ng Diyos – ang maging simulain ng buhay, buhay na ganap, buhay na nagbibigay-buhay sa kapwa, buhay na handang ialay, bilang pag-alalay sa mga higit na mahihina.

Ito ang ating Inang Simbahan. Ito ang ginugunita natin sa pagtatalaga ng basilica ni San Juan de Letran sa Roma – isang daloy ng malamig at mapanariwa at mapagbigay-buhay na tubig, mula sa bukal na siyang magpapanibago sa sukal ng buhay natin na unti-unting nalalayo sa Diyos, na siyang bukal ng buhay!