frchito

Archive for the ‘Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

MULA SA LUSAK, TULAK AT GALAK

In Adviento, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Isaias, San Juan Bautista, Taon B on Disyembre 10, 2008 at 21:23

Ikatlong Linggo ng Adviento – Taon B
Disyembre 14, 2008

Mga Pagbasa: Is 61:1-2a, 10-11 / 1 Tesalonika 5:16-24 / Juan 1:6-8, 19-28

St. John the Baptist

Si Isaias ang isa sa mga bida sa telenobela ng Adviento. Isa pa, at lalung higit, si Juan Bautista. Tumulak si Juan, ayon sa ebanghelyo, mula sa balak ng Ama. “Isang nagngangalang Juan ang sinugo ng Diyos … Naparito siya upang magpatotoo, ang magpatotoo sa liwanag, upang ang lahat ay maniwala sa pamamagitan niya.”

Alam natin ang kinasadlakan ng bayang naghahanap at naghihintay sa Mesiyas – ang lusak ng kasalanan at kamatayang bunga nito. Alam natin ang pinakaaasam ng madla na nakatunghay sa nakamamanghang ginawa ni Juan Bautista. Si Juan Bautista ay hindi katumbas ni Manny Pacquiao – tanyag kahit saang dako ng daigdig lalu na ngayong umuwi siyang hatid na naman ang isang malaking karangalan para sa ating bayan. Si Juan Bautista ay hindi kilala. Tago ang buhay na kanyang tinahak … sa ilang. Pagkaing mahirap ang kanyang lamang tiyan – balang at pulut-pukyutan, kahit ano na lamang na masumpungan sa disyerto.

Nguni’t pinagkalipumpungan siya ng mga katumbas ng mga kapuso at kapamilyang mga tagapaglathala. “Ikaw ba ang Cristo? … Ikaw ba si Elias? … Ikaw ba ang propetang pinakahihintay?” Malutong na “hindi” ang sagot niya sa mga tanong na sunud-sunod at susun-suson. Hindi … Sapagka’t siya, aniya, “ay isang tinig sa ilang na humihiyaw: Ihanda ang daraanan ng Panginoon.”

Ang sugo ay hindi nag-asam ng hindi para sa kanya. Ang mensahero ay hindi nagbuhat ng sariling bangko o nagyabang. Buong kababaang-loob niyang idineklara: “Hindi man lang ako karapat-dapat magkalas ng tali ng kanyang sandalyas.”

Nguni’t ang kanyang balita ay siyang pinakaaasam ng maraming dantaon na … ang kanyang itinuturo ay walang iba kundi ang pinakahihintay ng maraming salinlahi magmula nang masadlak ang bayang pinili sa lusak ng sari-saring uri ng kamatayan.

Ito ang buod ng patuloy nating salaysay sa Adviento at sa buong taong liturhiko. At kung mayroong musikang dapat sumaliw sa salaysay na ito, ay isang himig na nag-uumapaw ng galak ang dapat na tema. Galak ang buod ng mga pagbasa ngayon. Galak ang bumungad sa ating tainga sa introito sa pagpasok: “Magalak sa Panginoon tuwina … Muli kong sinasabi … magalak, sapagka’t malapit na ang Panginoon!”

Bakit nga ba? Ano ba ang dahilan at tayo ay tinatawagan sa kagalakan? Ano ba ang nagtutulak sa atin upang umahon sa lusak ng kalungkutan at kawalang-pag-asa?

Tuntunin natin sa mga pagbasa ang hibla ng kagalakang ito …  Una, ito ang sinasaad sa pagbasa mula kay Isaias … “Ang Espiritu ng Panginoon ay nagtulak sa akin, aniya, upang maghatid ng magandang balita sa mga dukha …” Ito ang hula ni Isaias na nagtulak sa bayan ng Diyos upang umahon mula sa lusak ng kalungkutan. Ito ang naging dahilan upang ang nakatutunghay at nakababatid ng balitang ito ay nakukuhang magdasal tulad ng ating tugon matapos ang unang pagbasa: “Nagagalak ang aking Espiritu sa aking Diyos.”

Ito rin ang nagtulak kay Pablo upang magwika nang buong tatag: “Magalak tuwina … Magdasal nang walang patid. At sa bawa’t sandali ay magpasalamat.” … “Ang tumatawag sa inyo ay tapat … siya rin ang maghahatid sa inyo upang maisakatuparan ang lahat ng kanyang pangako.”

Galak na galak na naman ang bayang Pinoy. Umuwi ang pambansang kamao nang may pasalubong na malaking karangalan para sa ating nanlulupaypay na pagpapahalaga sa sarili. Mababa ang tingin ng buong mundo sa atin. Hindi sila naniniwala sa ating mga diploma na nabibili sa Recto o Legarda. Hindi sila naniniwala sa mga sertipiko na galing sa ating bansa sapagka’t lahat ay napepeke. Hindi sila kumbinsido sa ating mga protesta, sapagka’t totoo namang ang ating bayan ay pinamumugaran ng mga mandarambong at mandarayang mga politikong hindi maruong tumanggap ng pagkatalo. Hindi sila naniniwala sa resulta ng eleksiyong sa mula’t mula pa ay nabahiran na ng lahat ng uri ng kadayaan at karahasan.

Nguni’t hindi nila maipagkakait ang karangalang hatid ng isang simpleng tao na nakarating sa rurok ng tagumpay sa pamamagitan ng sariling sikap at tiyaga, pawis, at pasakit sa sarili. Malinaw na malinaw ang panalo ni Pacman. Malinaw na malinaw ang kanyang pagtitiwala, una sa Diyos, at pangalawa sa kanyang sarili.

Ang kagalakang ito ay mainam. Nguni’t hindi lamang ito ang kagalakang tulak ng liturhiya ngayon. Ang galak na dulot ng magandang balita sa araw na ito ay bunga ng malalim at mas makapangyarihang tulak ng Espiritu Santo. Ito ang parehong tulak na binabanggit ni Isaias. Ito rin ang tulak tungo sa kagalakan na sinasaad ni Pablo sa ikalawang pagbasa. Payo niya sa atin, na huwag siphayuin ang Espiritu. Tagubilin niya na ating pakinggan, pakiramdaman, at suriin ang tulak na ito ng Espiritu. Hindi lahat ay maghahatid sa tunay na galak. Hindi lahat ay magdudulot ng wagas na kaligayahan. Ani Pablo, dapat daw nating subukan ang lahat, ngunit dapat lang natin hawakan ang pawang mabuti at umiwas sa dilang masama.

Masaya ang mga nakakaisa sa kapwa. Masaya ang mga nakapanlalamang sa ibang tao. Malaki ang kita ng mga masisiba at madadaya. Malayo ang mararating ng mga hindi tapat sa sarili, sa Diyos, at sa kapwa. Nakabibili sila ng magagara at malalaking bahay saanman nila masintahan. Nguni’t ang halimbawa ni Juan Bautista ay nagtuturo sa isang mahalagang katotohanan … ang wagas at tunay na galak ay wala sa mga bagay na material, bagkus, makikita sa pagtalima sa tulak o inspirasyon na mula sa Diyos.

Ito ang tulak ng ating liturhiya sa araw na ito. At ang tulak na ito ay naghahatid sa tunay na galak, galak na hindi maipagkakait ninuman sa sinumang ang puso at damdamin ay nakatuon sa Diyos na Siyang tanging simulain at bukal ng kagalakan.

Maging masaya tayo sa pagwawagi ni Pacman. Subali’t maging puno nawa tayong lahat ng galak sa dakila at walang kapantay na pagwawagi ng Diyos para sa atin – ang kanyang pagdating at pagliligtas na siyang balitang tulak ni Juan Bautista.  Ni hindi siya karapat-dapat na magkalas ng sintas ng sapin sa paa ni Jesus. Ni hindi niya nakita at natunghayan ang bunga ng kaniyang balitang naging sanhi ng kaniyang maagang pagkamatay sa kamay ni Herodes.

Siya ang bida natin sa buong panahon ng Adviento. Mula sa lusak ng kamatayan, ang kanyang tulak at dulot sa atin ay walang iba kundi galak. Magalak. … Magalak … Nalalapit na ang pagdating ng Panginoon.

SANLIBONG PIGHATI; SANLAKSANG PAG-ASA

In Adviento, Gospel Reflections, Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Reflections, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Disyembre 3, 2008 at 20:55

Ika-2 Linggo ng Adviento(B)
Disyembre 7, 2008

Mga Pagbasa:  Is 40:1-5, 9-11 / 2 Pedro 3: 8-14 / Marco 1: 1-8

Nasadlak sa lusak ng pighati ang mga Israelita sa pagkatapon sa Babilonia. Isa ito sa pinakamapait na karanasang magpahangga ngayon ay may mayroong maituturo sa ating pamumuhay. Ano pa ba ang higit pang masakit na karanasan kaysa sa pagkatapon, sa pagkawasak ng templo sa Jerusalem, at sa pagdadala sa kanila sa isang katumbas na karanasan ng taggutom at tagtuyot sa isang bayang banyaga, kung saan ang buhay nila ay walang iniwan sa karanasan ng kanilang ninuno sa mahabang paglalakbay sa ilang noong panahon ni Moises.?

Ito ang konteksto ng unang pagbasa … sa kabila ng sanlibong dahilan upang manatiling malungkot, ay buong pag-asang ipinangaral ni Isaias: “Ginhawa, ginhawa ang ipagkaloob mo sa aking bayan, sabi ng iyong Panginoon.” Binigyang turing ni Isaias ang ginhawang darating na ito: “Isang tinig ang sumisigaw sa ilang: ihanda ang daraanan ng Panginoon.”

May isang libo at isang dahilan tayo ngayon upang malungkot at manghinawa. Sa kabila ng lahat nating pagnanasa tungo sa pagbabago, ang araw-araw na balita ay patuloy na nagpapakitang malayong-malayo pa tayo sa inaasam na ganap na kaisahan, katapatan, at pagpupunyagi para sa kapakanang pangkalahatan. Isang libo at isa ang mga imbestigasyon sa Senado at sa Congreso. Isang libo at isa ang mga balakid na humaharap sa mga taong ang tanging inaasam ay ang makita ang Pilipinas sa hanay ng mga bansang may kakayahang maglakad nang taas noo sa harap ng buong daigdig. Ang kanilang dalisay na adhikain ay patuloy na hinahadlangan ng mga makasarili at ganid na politikong ang tanging iniisip ay ang kanilang kapakanan.

Isang libo at isa ang kadahilanan upang ang daigdig ay mangamba, matakot, at mangimi sa likod ng mga atake ng teroristang tulad ng naghasik ng gulo sa Mumbai, o mga piratang patuloy na naghahasik ng lagim sa dagat sa Somalia at sa iba pang lugar.

Isang libo at isa ang dahilan upang tayo ay patuloy nang sumuko sa puwersa ng kasalanan at kultura ng kamatayan sa lahat ng antas ng ating buhay pansarili at panglipunan.

Ito ang kinapapalooban ng ating pagdiriwang na ito sa ika-2 Linggo ng Adviento. Ito ang kwadro na kinalalagyan ng buhay natin bilang Pinoy. Mayroon pa kayang pag-asa ang Pinoy? Mayroon pa kayang dahilan upang tayo ay umahon mula sa lusak na ito ng kawalang pansin sa katotohanang moral at sa kapakanang pangkalahatan?

Naparito tayo sa simbahan sapagka’t tayo ay naghahanap ng tugon sa mga katanungang ito. Nguni’t ano nga ba ang tugon natin sa mga tanong na ito?

Ang Simbahan ay walang blueprint o mapa tungo sa kalutasan ng maraming problema sa lipunan. Ang mga namumuno sa simbahan ay hindi mga ekonomista, ni mga politico na may angking kakayahan upang isulong ang anumang programa na maghahatid sa atin sa ginhawa at prosperidad o karangyaan.

Subali’t ang simbahan ay may kakayahan upang mangaral tungkol sa katotohanang moral na siyang dapat maging gabay sa anumang pagbabalangkas ng solusyon sa susun-susong mga problema sa lipunan. Nguni’t higit dito, ang simbahan ay may angking isang mahabang salaysay na dapat maging batayan ng anumang pagbabalangkas ng solusyon. Ang salaysay na ito ay nagmumula at nag-uugat sa isang mahalagang pangyayari – ang pagdatal ng Manliligtas o Mananakop.

Ito ang salaysay na ating pinagtutuunan ng pansin sa panahong ito ng Adviento. Ang salaysay na ito ang siyang binabalangkas ni Isaias: “Isang tinig ang sumisigaw: ihanda ang daraanan ng Panginoon … patagin ang mga lubak, gumawa ng isang patag na daan sa ilang …”

Mahaba ang salaysay na ito … libo-libong taon na ang nagdaan … matagal na tayong naghihintay … nguni’t tulad ng sinasabi ni Pablo, sa kabila ng mahaba nating paghihintay, ang katuparan ay tiyak na darating, malaon man o madali … “sa harap ng Panginoon, ang isang araw ay tulad ng isang libong taon, at ang isang libong taon ay tila isang araw lamang.”

Ang salaysay na ito na, nagsimula sa mga hula ng propeta sa Lumang Tipan, ay naging makatotohanan sa pagsilang ni Jesucristo at sa paghahandang ginawa ni Juan Bautista. Si Juan Bautista ay nagturo sa darating na Mesiyas: “May isang darating na higit na makapangyarihan sa akin. Hindi ako karapat-dapat na yumuko upang kalasin ang sintas sa kanyang sandalyas. Bininyagan ko kayo sa tubig; bibinyagan Niya kayo sa Espiritu Santo.”

Ang salaysay na ito ay nagpapatuloy sa ating panahon. Ito ang salaysay ng pag-asa. At ito ang kwentong isinasalaysay natin tuwing Adviento sa Simbahan. Ang wakas ng salaysay na ito, ayon sa hula ng mga propeta, at sa pangaral mismo ni Jesucristong Panginoon, ay tiyak at hindi mababago. Nasa panig ng Diyos ang ginhawa … nasa panig Niya ang kaganapan ng pangako … nasa panig ng Panginoon ang walang hanggang kaluwalhatian. Di maglalaon … sa kabila ng isang libo at isang pighati, ang ating inaasam at hinihintay ay isang laksang pag-asa … sapagka’t mabubunyag ang luwalhati ng Diyos … parating ang Diyos, narito Siyang may angking kapangyarihan, na namumuno nang buong tibay. Tulad ng isang pastol ay tinitipon Niya ang kanyang kawan, na tulad ng mga korderong kapit Niya sa kanyang mga bisig.

Ang lahat ng ito ay larawang nagpapataba sa ating puso.  Sa likod ng sanlibo at isang pighati, ay namamalas ng taong may sampalataya, ang sanlaksang pag-asa.

Angkop na angkop ang pambungad na panalangin sa araw na ito: “Tanggalin mo, O Diyos, ang lahat ng humahadlang sa buong puso at buong galak na pagtanggap namin kay Kristo, upang makibahagi kami kanyang karunungan at makiisa sa kanyang maluwalhating pagbabalik. Amen.”