frchito

Archive for the ‘Sunday Homily’ Category


TAKOT NGA BA ANG PROBLEMA?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Homily, Sunday Reflections, Taon A on Agosto 6, 2008 at 21:11

Ika-19 na Linggo ng Karaniwang Panahon – Taon A
Agosto 10, 2008

Mga Pagbasa: I Hari 19:9a, 11-13 /Roma 9:1-5 / Mateo 14:22-33

Takot at pangamba ang siyang tila lumulutang sa mga pagbasa natin ngayon. Si Elias, puno ng takot dahil sa kapangyarihan ni Jesebel, ay nagkubli sa bundok ng Horeb. Si Pedro, na panandaliang nabalot sa takot, ay nagsimulang lumubog, gayong nakapaglakad na siya sa tubig, ayon sa panawagan ng Panginoon.

Takot at pangamba rin ang telon na nasa likod ng sari-saring eksena ng ating pang-araw-araw na buhay. Kung minsan, nagkukubli tayo sa iba’t ibang paraan.  May mga taong nagkukubli sa likod ng sari-saring panoorin sa TV. May iba namang nagtatago sa likod ng konsumerismo, ng walang patid na pagpapagal upang kumita nang higit pa. May mga nagsisikap lumimot sa pamamagitan ng sobrang pagkain o pag-inom, at mayroon namang nalululong sa masamang droga, at iba pang makapipinsalang bisyo tulad ng alak at sugal.

Ang takot at pangamba ay maaaring mauwi sa kaguluhan, sa kawalang-pagtititiwala, at sa iba pang mga suliranin. Ito ang isinasalarawan ng dagat, ng tubig, ng lawa ng Galilea kung saan natakot si Pedro. Ito ang larawan ng buhay natin na puno ng iba’t ibang uri ng pangamba at kaguluhan sa puso at isipan.

Marami ang dahilan upang  tayo ay madala ng pangamba. Takot tayo sa terorismo. Takot tayo sa hinaharap kung kailan ang lahat ng kalabisan ng mga tao sa kalikasan ay tuluyang hihingi ng malaking kabayaran. Takot tayo sa isang hinaharap na walang katiyakan … hindi natin tukoy kung ano  na namang mga bagong sakit ang dadapo sa sangkatauhan. Takot tayong magutom. Takot tayong maghirap. Takot tayong lahat na ang mga pangarap natin ay maaaring mawalan ng katuparan bukas o makalawa.

Subali’t ang takot ay hindi pawang masama ang bunga, depende sa kung ano ang ginagawa natin dito. Ang mga pagbasa natin ngayon ay may kinalaman sa takot na nagbunga nang maganda, sapagka’t nagamit nang tama. Ang takot ni Elias ay nagbunsod sa kanya upang magkubli sa bundok kung saan nakatunghay siya ng isang dakilang pagpapakilala ng Diyos – sa pamamagitan ng banayad na hangin. Ang kanyang pangamba ay sinuklian ng Diyos ng pagpapala – ang kanyang pagpapakilala ng sarili, o teopaniya.

Si Pedro ay may dahilan upang matakot rin. Bagaman at siya ang kinilalang pinuno ng mga apostol, si Pedro ay isang tao ring nababalot rin ng takot at pangamba. Nang siya ay palakarin ng Panginoon sa tubig at sumunod nang walang atubili, nakalakad siya. Ang kanyang pananampalataya at pagtalima ang naging tulay niya sa isang kamangha-manghang milagro. Nakalakad siya sa tubig, tulad ng kanyang Panginoon na naglakad sa tubig.

Humangin at ang alon ay nagpamalas ng kaguluhan, na hindi malayo sa mga kaguluhang atin ring pinangangambahan. Natakot si Pedro and nagsimulang lumubog. At sa sandaling yaon na lumubog siya, ang kanyang takot ay nagbunsod sa kanya sa isang napakaganda at mabungang pagsalig sa kanyang guro at Panginoon.

Ito ang pagsalig o pananalig ni Pedro. Ito ang dapat nating kapulutan ng aral at magandang balita. Hindi masama ang matakot. Hindi nakahihiya ang masagian ng pangamba. Maging si Pedro ay nakaranas at napasa-ilalim sa takot at pangamba.

Nguni’t dito siguro tayo naiiba kay Pedro. Si Pedro ay taong natakot nguni’t hindi napadala sa takot. Tinanggap niya at hinarap ang takot niya.

At ang taong humaharap at tumatanggap sa sariling takot ay nakakakita ng kahit na maliit na bintana ng pag-asa. Nanalig siya. Nanawagan at humiling nang buong puso. Nanalangin si Pedro. Nagpahayag siya ng kawalang kakayahan at kahinaan. “Panginoon, iligtas mo ako!” At ang higit na dakilang milagro ng kaligtasan ay naganap nang nanalig si Pedro sa isang higit na makapangyarihan sa kanya.

Hindi masama ang matakot. Ang masama ay ang mapadala sa takot. Ang taong tanggap ang takot niya, ay handang manawagan, humingi, at manikluhod. Batid niyang hindi niya kaya ang lahat, at nangangailangan siya ng tulong mula sa itaas.

Magulo ang mundo, tulad ng dagat ng Galilea na hinagupit bigla ng hangin. Tigib tayo ng pangamba sa maraming dahilan. Sa araw na ito, hindi takot ang problema. Ang tunay na problema ay kung marunong tayong manawagan, kung marunong tayong manalig at magtiwala sa kanyang sa atin ngayon ay nagwiwika: “Huwag kayong matakot. Ako ito!”


KALINGA, PAGPAPALA, PAGGAWA

In Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Homily, Sunday Reflections on Hulyo 27, 2008 at 21:35

Ika-18 Linggo ng Taon (A)
Agosto 3, 2008

Mga Pagbasa: Isaias 55:1-3 / Roma 8:35,37-39 / Mt 14: 13-21

Kalinga mula sa Diyos ang paksa sa unang pagbasa. Isang pangitain mula sa panulat ni Isaias ang naglalarawan sa Diyos na nagbibigay anyaya  sa lahat upang dumulog sa hapag niya. Ang paanyaya ay para sa mga nauuhaw, sa mga salat at walang salapi, sa mga walang pambayad. Maigting na panawagan at mahigpit na paanyaya sa isang panibagong kasunduan, na inilalarawan sa pamamagitan ng isang handaan, ang magandang balita ni Isaias.

Pagpapala naman ng isang maigting na ugnayan at pagmamahalan ang pinapaksa ng ikalawang pagbasa. Sa panulat ni San Pablo sa mga taga Roma, pinagtitibay ang katotohanang ang Diyos na nagkakalinga ay may higit pang pagpapala sa mga nagmamahal sa kaniya. Wala aniya anuman ang makapaghihiwalay sa Diyos at sa mga nagmamahal sa Kaniya. “Sa lahat ng bagay,” ani Pablo, “matagumpay tayong makapagwawagi sa pamamagitan niyang siyang unang nagmahal sa atin.”

Parang isang kabalintunaan na ang tinutumbok ng mga pagbasa ay pawang may kinalaman sa pagkain. Ang larawang ipinipinta ni Isaias ay isang makalangit na handaan. Ang kwento sa ebanghelyo ay may kinalaman sa pagpaparami ng tinapay at pagbubusog sa libo-libong tao. Isang kabalintunaan ito sa panahon natin kung kailan ang seguridad sa pagkain ay tinatanaw na malaking problema sa maraming bahagi ng daigdig. Sa araw na ito kung kailan natin isinisigaw ang tugon natin matapos ang unang pagbasa: “kaloob ng Diyos ay pagkain, tinutugon niya ang pangangailangan natin,” kay rami ang nagugutom, maging sa ating bansa. Kay raming salat na walang maibili ng pagkain, at kay raming lugar na wala ring mabiling pagkain. Bukod dito, maging sa ating bayan, ang halaga ng pagkain ay walang ampat na tumataas. Unti-unting nalalapit sa bingit ng pagkagutom ang napakaraming mga mahihirap.

Ito nga bang magandang balitang ito ay may kaugnayan sa tunay nating buhay? Ito nga bang sinasaad sa ebanghelyo ay makapagliligtas sa atin, at makapagtatawid-gutom sa balana? Ito nga bang pinag-uusapan natin Linggo-linggo sa simbahan ay may kakayahang magdulot ng nakikita at nasasalat na kaligtasan para sa mga nagugutom at naghihikahos?

Mahalaga na mailagay natin ang sarili sa sitwasyon ng mga Israelita na binusog ng Panginoon sa ebanghelyo. Mahalaga na maunawaan natin na bukod sa pisikal na pagkagutom, ay mayroon silang higit na malalim na pagkagutom – ang arap at hanap ng tao sa kaibuturan ng kaniyang puso na binanggit natin noong nakaraang Linggo. Ito ang dakilang pagkagutom ng tao sa Diyos, ang malalim na pag-aasam natin sa kanyang kabanalan, sa kanyang katarungan at kapayapaan.
Ang arap at hanap ng tao ay nagbunga sa yakap ng Diyos na nagkaloob ng dakilang pagpapala. At ang dakilang pagpapalang ito ay naisalarawan sa pagpapakain ni Kristo sa limang libong katao, hindi pa kasama ang mga babae at mga bata.

Tunay na magandang balita ito para sa atin na magpahangga ngayon ay nagugutom pa rin sa maraming bagay. Gutom tayo sa katarungan. Gutom tayo sa kapayapaan. Salat na salat ang tao ngayon sa pagkakaisa at pagtutulungan, at pagbibigayan. Uhaw ang maraming bahagi ng mundo ngayon sa tubig na mapagpala. Uhaw ang maraming bansa sa tulong ng mga nakaririwasang bansa sa daigdig. Marami ang gutom, salat, at uhaw sa kalinga ng kapwa, sa pagmamalasakit sa kalikasan at sa pag-iingat at pangangalaga sa mga kaloob ng Diyos sa daigdig ng kalikasan.

Tunay na ang mga kamay ng Diyos ay nakaunat para magkaloob sa atin ngayon ng kalinga at pagpapala. Naganap ito sa pamamagitan ng milagro na ginawa ni Jesus. Nagaganap pa rin ito sa patuloy na himalang nangyayari tuwing tayo ay dumadalo sa Misa. Nagaganap pa rin ito sa tuwinang tayo ay binubusog niya sa kanyang salitang nagbibigay-liwanag sa buhay ng tao.

Subali’t may isang mahalagang aspekto ang magandang balitang ito na hindi natin pwedeng kaligtaan. Ang kalinga at pagpapala ng Diyos ayon sa ebanghelyo ay hindi parang mana sa lumang tipan na nahulog na lamang at sukat. Hindi ito isang paalagwa mula sa langit na walang hinihinging puhunan mula sa atin. Kung titingnan natin muli ang salaysay ni Mateo, makikita natin, na ang himala ay naganap dahil sa dalawang mahalagang bagay: una, nagkaloob sila ng  5 tinapay at dalawang isda. Namuhunan sila nang tama. Hindi nila ipinagkait ang kaunting mayroon sila. Ikalawa, nang marinig ni Jesus ang mungkahi ng mga disipulo na pauwiin na ang mga tao, ang hamon ni Kristo ay maliwanag: “Kayo na mismo ang magbigay sa kanila ng pagkain.”

Narito ang susi sa magandang balita. Nasa Diyos ang kalinga at pagpapala, nguni’t nasa tao ang paggawa. Nasa Diyos ang  awa at biyaya, nasa tao ang gawa.

Takot ang marami sa nagtataasang presyo ng bilihin. Takot ang balana sapagka’t tila wala nang pag-ampat sa pagbulusok ang kalidad ng buhay ng tao sa ating bayan. Pahirap tayo ng pahirap. Parami nang parami ang mga suliranin. At napakadali ang magpadala sa kalakaran ng kultura at isipin na ang solusyong iminumungkahi ng mga mambabatas na pigilin ang pagdami ng tao sa pamamagitan ng Reproductive Health bill, ay siyang tunay na solusyon, kahit na ito ay labag sa kalooban ng Diyos at turo ng Iglesia Katolika.

Kalinga at pagpapala ang dulot at kaloob ng mga kamay ng Diyos. Ito ay batid natin. Subali’t dapat din natin mabatid na ang kaloob na ito ay makapangyayari lamang kung tayong lahat ay marunong mamuhunan. Ang solusyon sa napakaraming tao sa bansa ay hindi maaring lapatan ng lunas sa paraang yumuyurak sa dignidad ng tao, sa paraang artipisyal at bagay na nagpapababa sa dignidad humana. Lahat ay dapat mamuhunan dito. Ang mga mag-asawa ay dapat mamuhunan sa wasto at napapanahong pagpipigil sa sarili at pagsasakripisyo, na daan sa paglago ng tunay at wagas na pag-ibig sa isa’t isa. Ang mga namumuno sa lipunan ay dapat ding mamuhunan sa pamamagitan ng paggawa upang ang mga estruktura ng lipunan ay maisa-ayos at mapawi at mapuksa ang lahat ng estruktura ng kadayaan, katakawan, katiwalian, at pagkamakasarili. Ang lahat ay inaanyayahang dumulog sa hapag ng makalangit na bangkete sa pamamagitan ng daan ng wagas na pag-ibig at sakripisyo.

Tunay na tunay na ang Diyos ang simulain ng kalinga at pagpapalang kinakailangan ng balana. Pero ang kalinga at pagpapalang ito ay nagdadaan din sa ating lahat. Tayong lahat ang tulay na pinagdadaanan ng biyaya ng Diyos. Nasa Diyos ang kalinga at pagpapala, pero nasa tao ang paggawa.