frchito

Archive for the ‘Tagalog Sunday Reflections’ Category

,

DI MALAYO; NASA BIBIG, NASA PUSO

In Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Hulyo 8, 2010 at 10:59

Ika-15 Linggo ng Taon(K)
Julio 11, 2010

Mga Pagbasa: Dt 30:1—14 / Col 1:15-20 / Lucas 10:25-37

Noong nakaraang Linggo, nagwika tayo nang kaunti tungkol sa pagbibingi-bingihan. Mahirap tawagin ang taong nagbibingi-bingihan. Mahirap gamutin ang taong nagsasakit-sakitan. Ang tunay na bingi ay may pakiramdam. Ang nagpapanggap na bingi ay manhid, walang pakundangan sa anuman!

Nakakatuwang makita ang mga nahuhuli dahil sa wangwang, blinkers, sirena, o dahil sa “color coding” na wala namang kinalaman sa “color.” Kanya-kanyang palusot, kanya-kanyang dahilan … “bagong dating lang ako sa Pilipinas,” ang sabi ng isang medyo tisoy … “hindi ko alam,” ang sabi naman ng isang matronang con todo colorete sa mukha … “iisa lang ang sasakyan namin,” ang pilit ng isang matabang ale. Ang sabi naman ng isang halos mahimatay sa iyak, “nagmamadali kami dahil sa may hinahabol na apointment sa duktor!” Maraming dahilan …maraming sandalan …

Nguni’t tingnan natin saglit … may kawawaan ba talaga ang lahat ng dahilang ito? May saysay ba at kahihinatnan? May kahulugan ba ito at kaugnayan sa mga pagbasa natin ngayon?

Sagot ko … simple lang! meron, malaki … at karapat-dapat lamang!
At bakit? Nandyan lang yang batas na iyan, eh! 1973 pa nga sa katunayan. Presidential decree diumano laban sa mga wangwang at anik-anik na kabuwangan! At marami pang iba! Tulad nang sinabi sa unang pagbasa … “nandyan lang yan … nasa bibig at nasa puso ninuman.” “ang kautusan ay di malayo sa inyo: nasa inyong bibig, nasa inyong puso, kaya magagawa ninyo.”

Marami pa rin tayong mga palusot. Palasak pa rin ang korupsyon sa lahat ng antas ng lipunan. Sa mga araw na ito, isa-isang naglalabasan sa lungga ang mga tila may kinalaman sa kung ano-anong hiwaga sa nakaraang administrasyon … mga patabang wala namang pinataba kundi ang bulsa ng mga matataba nang mga “lingkod ng bayan” … mga patubig sa parang na walang pinalago liban sa kanilang mayabong nang mga bank accounts sa abrod!

Ngunit tingnan natin ang ginagawa natin lahat. Kung ayaw natin, dumidistansya tayo … kunwari hindi alam … kunwari hindi mabasa ang mga nakasulat. Kung ayaw natin makita ang kabuuan, long shot ang gamit, long lens, mahirap na ang lumapit demasiado … baka mabuking. Ngayon na wala na sa puesto ang dating naninirahan sa tabing Ilog Pasig, kanya-kanyang talunan at lipatan sa kabi-kabilang partido ang mga dati rati ay rah-rah boys ng mga tampalasan! Bakit kaya ganito ang buhay?

Kung gusto natin makilala at malaman ang kabuuan, hindi long lens ang gamit kundi microscopio … close-up camera … blow up na larawan, tulad ng higanteng mga tarpaulin sa EDSA … kapag underwear ang itinitinda, nangaglalakihan ang mga tarpaulin! Zoom lens pa ang gamit, at 360 degree panoramic camera pa ang ipinangangalandakan! Kung gusto natin, inaarirat natin nang husto, inaaninag, tinitingnan nang mataman at masusi. Di ba’t iyan ang ginagawa ng mga grandstanding politicos sa bayan nating mahal?

Inuusisa ang lahat kapag gusto nila. Ikinukubli ang lahat kapag ayaw nila. Zoom lens at close-up kung gusto nilang malaman ang lahat. Long shot at long lens kapag dumidistansya sila.

Di ba’t ito rin ang ginawa ng mga ayaw tumulong antemano sa taong pinagsamantalahan ng mga tulisan sa ebanghelyo? Dumistansya … lumihis … lumayo … umiwas! Walang nakita. Walang narinig. Walang napansin. Wala ba kayong napapansin? Kung gusto, lumalapit, may nakikita, may napapansin, natitinag at lumalapit nang higit pa.

Tingnan natin ang sarili natin …nang malapitan, hindi malayuan! May problema talaga tayo. Wangwang pa nga lang, sandamakmak na ang palusot … ng mga dating kongresman, mga dating barangay tanod. Sa tanod na tanod pa lang marami na tayong suliranin. Eh yung mga senators pa kaya!
Uriratin natin … siyasatin natin … tingnan natin nang mataman. Ano nakikita natin? Kanya-kanyang palusot. Kanya-kanyang kabig! Ananigin nating mabuti.

Ano ang nakikita natin?

Heto … Alam natin ang tama. Alam natin ang batas. Alam natin kung ano ang dapat gawin. Alam natin lahat na tayo ay mahirap dahil sa dami ng kurap, at dami ng mga batas na butas ang pagsasakatuparan. Nasa Pinas ang pinakamagandang batas sa kalikasan. Ginaya pa nga ito ng ilang mayayamang bansa. Sa pagalingan ng dada at bukada ng bunganga, walang tatalo sa atin.

Ang galing galing natin sa mga debate at oratorical contests. Walang kama-kamag-anak; walang kumpa-kumpare; walang kai-kaibigan … yung ang sabi ng isang bigotilyo … subali’t pagka-alis sa Luneta, ay pinamugaran ang magarang bahay ng anik-anik na kaibigan, kainuman, at kasamahan.

Kwento ito natin lahat. Kasama ako sa problemang ito. Ano ang magandang balita na siyang maghahatid sa atin? Heto … Malapit sa inyo … nasa bibig at nasa puso. “Gawin mo iyan, at mabubuhay ka.”

, , , ,

KUMAKALINGA SA TUMATALIMA

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Hulyo 2, 2010 at 15:20

Ika-14 na Linggo ng Taon (K)
Julio 4, 2010

Mga Pagbasa: Is 66:10-14c / Gal 6:14-18 / Lk 10:1-12, 17-20

Maganda ang unang mga yapak ng bagong presidente. Nangako siya na ang gobyerno ay isang pamahalaang makikinig, isang pamahalaang hindi magbibingi-bingihan sa mga hinaing ng taong-bayan. Noong bata pa ako, isa sa mga parusang aking natanggap ay kapag tinatawag ng magulang at nagkukunwaring hindi namin naririnig. Matay kong isipin, hindi nga naman susunod ang bata kung hindi nya naririnig ang utos, di ba? Walang pagtalima, kung walang pandinig.

Ang mga pagbasa natin sa araw na ito ay may koneksyon sa pagtalima, na may kaugnayan din sa pakikinig.

Sa unang pagbasa, matulain at marubdob na pagmamalasakit ang dulot ni Isaias sa kanyang bayan. Pahatid nyang balita ang kagalakan para sa lahat: “walang katapusang pag-unlad, kayamanang dadaloy na tila agos ng ilog,” at mga larawan ng isang sanggol na busog na busog at panatag ang kalooban.

Pero may kabilang dako ang lahat ng ito… may kailangang gawin … may dapat gampanan ang bayan na hindi natin dapat kaligtaan. Kakalinga ang Panginoon, diumano, sa mga tumatalima sa Kaniya!

Noong bata kami, may dahilan kami para magbingi-bingihan. Mahirap kapag tumawag ang mga nakatatanda. Simple lang yan … may utos. At kapag may utos, tapos na ang laro … tapos na ang masasayang sandali. Mayroong dapat gawin. Mayroong dapat asikasuhin: magsibak ng kahoy, umigib ng tubig, magbunot ng sahig, o kumuha ng dahon ng saging, o mangahoy sa bukid! Mahirap ang makarinig ng tawag. May kaakibat na tungkulin … may kaakibat na krus!

Ito naman ang paalala ni Pablo sa mga taga Galatas … Nang dinggin ni Pablo ang tawag at paanyaya ni Kristo, krus ang kanyang sinapit … krus ang naging pasanin niya … krus din ang umutas sa kanya! Subali’t sa kanyang tumalima, ay pagkalinga ng Diyos ay ipinagkaloob. Ito ang dahilan kung bakit ngayon, “ang krus lamang ng Panginoon ang siya niyang ipinagmamapuri!” Ano ang naging bunga ng pagkakalingang ito ng Diyos? Siya na rin ang sumagot: “Ang mahalaga’y ang pagiging bagong nilalang!” Bagama’t may pilat sa katawan, itinuring niyang isang biyaya, maging ang pilat at pasakit sa katawan at kaluluwa.

Si Pablo ay isa sa mga haligi ng simbahan. Kasama ni Pedro, silang dalawa ang tambalan na nagpalaganap nang ganap sa Inang Santa Iglesya. Sa pamamagitan nilang dalawa, at ng mga apostoles at mga disipulo noong una, naipakita ng Diyos kung paano siya magkalinga sa kanyang bayan na marunong tumalima.

Ito ang dahilan kung bakit sa kanyang pagmamalasakit sa kawan, ay hiniling niya sa ebanghelyo natin ngayon: “Idalangin ninyo sa may-ari na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang bukirin.”

Tambak ang trabaho ng mga sugo niya. Susun-suson ang pagsubok na pinagdadaanan ngayon ng mga Obispo at mga pari sa buong mundo, dahil sa kawalan ng pagtitiwala ng marami bunsod ng kawalang pananagutan ng ilan sa amin. Mahirap ang landas na tinatahak ngayon ng sugo ng Panginoon. Matinik ang landas, at puno ng dawag at nababalot ng matinding pangamba. Hirap kami magpagal sa isang “bukirin” na pinamumugaran ng internet, social networking sites, at personal entertainment saan ka man sumuling at lumingon. Sa “bukiring” ito, hirap na ang mga kabataan sa pakikinig, tulad ng hirap kami noon na makinig sa tawag ng magulang.

Ang pandinig ng mga kabataan ngayon ay nakatuon sa Ipod, cellphone, cyberspace, 3G at 4G na mga celfon, at marami pang iba. Bagama’t kakaunti na sa kanila ang nanonood ng TV, marami pa silang larangan ng personal entertainment. Sa medaling salita, ibang iba na ang mundo nilang iniikutan.

Ito ang bukirin kung saan kami isinusugo ng Panginoon …

Ito ang bagong Areopagus, kung saan nangaral si Pablo …

Kung hirap ngayon ang mga taong makinig, lalung hirap ang mga tao upang tumalima. Walang pagsunod kung walang pandinig.

Sa kabila nito, malinaw ang kagustuhan ng Diyos … “Sinusugo ko kayong parang kordero sa gitna ng mga asong gubat.”

Sa araw na ito, paki-usap ko sa lahat. Huwag nyo akong tularan sa aking pagbibingi-bingihan. Makinig tayo sa tawag ng Diyos. Bigyan nating pansin ang kanyang hinaing, tulad ng pakiki-usap ng bagong Presidente Aquino, na magsasama-sama sa isang panibagong umaga, sa isang panibagong pamahalaan na hindi nagbibingi-bingihan sa hinaing ng taong-bayan.

Ang puno at dulo ng lahat ng ito ay iisa … Karugtong nito ay isang pangako ng buhay …

Ang Panginoon ay nagkakalinga sa mga tumatalima sa Kanya!