frchito

Posts Tagged ‘Ika-3 Linggo ng Pagkabuhay’

KASAMA KO KAYA’T HINDI AKO MATITIGATIG

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 4, 2011 at 08:55

Ika-3 Linggo ng Pagkabuhay(A)
Mayo 8, 2011

Mga Pagbasa: Gawa 2:14.22-33 / 1 Pedro 1:17-21 / Lucas 24:32

Mahirap maligaw ng landas … mahirap kapag hindi mo alam ang iyong patutunguhan. Kung ang pag-uusapan ay ang pag-akyat ng bundok, o pagpasok sa gubat, hindi lamang mahirap, kundi delikado kung wala kang kasama, at hindi mo alam kung saan ka susuling.

Maraming taon na ang lumipas nang kami ay masuong sa isang lakbaying nauwi sa wala. Mahigit kami noong 300 katao na pawang patungo sa tuktok ng isang bundok sa Pilipinas. Wala kaming kamuang-muang sa sasapitin namin. Hindi namin alam na sa grupo pala ay mayroong ilang mga palsong gabay na nagsuong sa amin sa panganib. Pagdating namin sa taas ng 3,000 talampakan, sa unang araw ng aming pagtahak, hinarang kami ng mga “taong-bundok: at walo sa amin, kasama ako, ang ginawa nilang “bihag.”

Sa buhay natin, mayroong palsong gabay at wastong gabay … mayroong naghahatid at mayroong nagliligaw sa atin … Mayroong kasamang kabutihan ang dulot, at mayroong kasamang kasamaan ang hatid sa atin.

Naalala ko pa noong ako ay mga 6 na taong gulang. May isda pa noon sa ilog Pasig. May mga namimingwit pa noong panahong yaon ng mga biya at ayungin at iba pang isda. Sa isang musmos na kagaya ko noon, parang napakalaki ng ilog, napakalawak, at ang mura kong isipan ay hindi magkamayaw tingnan ang mga mangingisdang naghahagis ng lambat sa ilog upang manghuli ng ayungin at biya.

Isang araw, niyakag ako ng ilan naming kapitbahay upang maglangoy sa ilog. Wala akong paalam. Tumakas ako sa bahay at sumama sa kanila. Hindi ko alam na isa sa mga kapitbahay naming may malasakit ang nagsumbong sa lola ko. Nakita ako ni Mang Emiliano na sumama sa mga papuslit sa ilog Pasig.

Pag-uwi ko, nakatikim ako ng matinding palo at parusa. Ang ipinataw sa aking parusa ay bagay na nagpunla ng isang pangaral na hindi ko na nakalimutan sa tanang buhay ko! At anong aral ito? May kasamang naghahatid sa kabutihan, at may kasamang naghahatid sa kasamaan. May paglalakbay na nauuwi sa maganda, at may paglalakbay na naghahatid sa kapariwaraan!

Paglalakbay ang tinutumbok ng ebanghelyo natin ngayon. Dalawang disipulo ang malungkot at bagsak ang damdamin, naguguluhan ang isipan sapagka’t ang kanilang inaasahan at pinag-ukulan ng panahon ay pinahirapan at pinatay sa krus. Ang kanilang kasama sa tatlong taong paglalakbay sa buhay ay biglang pinatahimik, biglang naglaho sa kanilang piling. Wala silang laman ang isipan liban sa lahat ng naganap sa mga nakaraang araw. At wala silang nais gawain noon liban sa bumalik sa pinagmulan nila at magsimula nang panibago, at tuluyan nang kalimutan ang kanilang guro na nagbigay kahulugan sa kanilang buhay sa loob ng tatlong maiikling taon.

Subali’t ang naganap ay nagbigay alab muli at nagpanibago sa kanilang kalooban. Nakipaglakbay ang Panginoong muling nabuhay sa kanila … sa gitna ng kadiliman, sa gitna na kaguluhan ng isip, sa gitna ng pag-aagam-agam at kawalang katiyakan!

Ang pinagdadaanan natin ngayon ay walang iniwan sa pinagdaanan ng dalawang disipulo. Magulo ang mundo, at hindi komo napaslang na si Bin Laden ay titino at huhusay ang takbo ng buhay ng tao sa buong daigdig. Nababalot pa rin ang buhay ng tao ng puwersa ng kasalanan. Ang pagkamatay at muling pagkabuhay ng Panginoon ay hindi garantiyang ang kalayaan ng tao sa buong mundo ay gagamitin ng lahat para sa kabutihan. Tuloy pa rin ang mainit na debate tungkol sa RH bill. Tuloy pa rin ang pagkakanya-kanyang grupo o panig ng mga tumatawag sa sarili bilang Katoliko, kahit na hindi sila sumusunod sa katolikong pangaral. Tuloy pa rin ang pagtutungayaw at tuloy pa rin ang kalakarang korap sa Pilipinas!

Madilim ang landas na tinatahan natin … puno ng hilahil, at tigib ng paghamon.

Sa paglalakbay natin, ang magandang balitang dulot ngayon ng liturhia ay walang iba kundi ito … May kalakbay tayo … may katoto … may kasama … at ang kasama nating ito ay hindi magsusuong sa atin sa masama! Hindi nya tayo ihahatid sa ilog na mapanganib. Hindi tayo isusuong sa mga “asong gubat” na mapanlaso at mapanlinlang. Inihahatid niya tayo sa buhay – buhay na walang hanggan at ganap!

Subali’t hindi ibig sabihin nito ay landas na maluwang at maalwan! Hindi ibig sabihin nito ay isang lakbaying walang problema, walang paghamon, walang hirap at walang pananagutan. Siya mismo ang nagpamalas ng kung anong uri ng landas ito … paakyat sa bundok ng Kalbaryo, patungo sa kamatayan upang marating ang panibagong buhay.

Ang nagsuong sa amin sa paglalakbay namin sa bundok na binanggit ko ay wala na … napatay siya sa isang “encounter” hindi naglaon matapos kami harangin. Kay rami nang naging pinuno ang Pilipinas … ang ilan ay mabuti at ang ilan ay palso, palpak, korap at sinungaling at mapagsamantala. Naging kalakbay natin sila, ngunit hindi naging katoto. Naging kasama, ngunit hindi naging kadaup at kaisang palad sa iisa at parehong paghahangad. Marami ngayon ang nagpapanggap na pinuno at gabay, nguni’t hindi yapak ng Diyos ang sinusundan, kundi sarili nilang pangarap at kagustuhan!

Tulad ng natutunan ko sa aking karanasan, mahalaga na dapat mamili ng kasama, ng ating susundan at pakikinggan. May kasama sa kabutihan, at may katuwang sa kasamaan. May naghahatid sa kabutihan, at may nagsusuong sa kapariwaraan.

Sa kabila nito, sa araw na ito, may isang nagpapakita na Siya at Siya lamang ang tunay nating kalakbay … at ganap at wagas na katoto. Hindi niya tayo ililigaw ng landas. Hindi niya tayo ihahatid sa kapahamakan. Siya ang Daan, Katotohanan, at Buhay! Kasama natin Siya, kaya’t hindi tayo matitigatig!

HANGGANG SUMAPIT ANG WALANG HANGGAN!

In Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pag-Akyat ng Panginoon sa Langit, Panahon ng Pagkabuhay, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Abril 25, 2009 at 11:30

jesusoneastersunday

IKA-3 LINGGO NG PAGKABUHAY(B)
Abril 26, 2009

Mga Pagbasa: Gawa 3:13-15, 17-19 / 1 Juan 2:1-5a / Lucas 24:35-48

Sa unang dakilang panalangin ng Misa sa araw na ito, na ang tawag ay “kolekta,” tila nagsasalpukang diwa at larawan ang binibigyang-diin: kadiliman, liwanag, libingan, pagkabuhay, liwanag ng isang bagong araw, at ang diwa ng kawalang hanggan. Ating dinasal sa ikalawang panalangin sa kolekta:

“Ama namin sa langit, may-akda ng lahat ng katotohanan, ang iyong bayan na dati ay nababalot ng kadiliman ay nakapakinig sa iyong Salita at sumunod sa iyong Anak na bumangon mula sa libingan. Dinggin ang panalangin ng bagong silang mong bayan, at patatagin ang Simbahan upang tumugon sa iyong panawagan. Nawa’y kami ay bumangon sa liwanag ng isang panibagong araw, upang kami ay manatiling nakatayo sa iyong harapan hanggang sa pagsapit ng kawalang hanggan. Hinihiling namin ito sa ngalan ni Kristong aming Panginoon. Amen.”

Hanggang sumapit ang kawalang hanggan … Di ba’t ito ang tinutumbok ng lahat ng pagbasa sa araw na ito? Di ba’t itong pag-asa sa darating na luwalhati ang siyang dahilan kung bakit si Pedro ay tumayo at naghayag ng magandang balita sa kabila ng kamatayang dinanas ng Panginoon? Hindi ba’t ito ang binibigyang-diin niya sa kanyang pahayag? “Ipinapatay ninyo ang may-akda ng buhay, subali’t siya ay muling binuhay ng Diyos; kami ay mga saksi sa pangyayaring ito.” Nguni’t ayon sa diwa ng pag-asang ito ay ipinagtagubilin ni Pedro: “Magsisi, kung gayon, at magbalik-loob, upang ang inyong pagkakasala ay mapawi nang lubusan.”

Hanggang sumapit ang kawalang hanggan … Hindi ba’t ito rin ang siyang ipinagtatagubilin ni Juan sa kanyang unang liham? Ayon rin sa diwa ng pag-asang ito sa pagdatal ng kawalang hanggan, ay buong pagmamalasakit niyang isinulat: “Sumulat ako sa inyo upang hindi na kayo magkasala … Ang patunay na kilala natin Siya ay ang pagtupad ng kanyang mga kautusan.”

Hanggang sumapit ang kawalang hanggan … Hindi ba’t ito ang panalangin nating mataimtim bilang tugon sa unang pagbasa? “Panginoon, matungyahayan nawa namin ang iyong mukha.”

Hanggang sumapit ang kawalang hanggan … Ito rin ang diwang lumulutang sa salaysay ni San Lucas, karugtong sa kanyang salaysay tungkol sa dalawang disipulong papunta sana sa Emmaus, nguni’t nakasaksi sa Panginoong muling nabuhay. Dapat nating tandaan na hindi na sila nagtuloy sa kanilang paglalakbay, palayo sa Jerusalem, bagkus nagsipagbalikan upang ipamalita ang kanilang karanasan. At para saan ang lahat ng ito? Walang iba kundi bunsod ng malalim na pag-asa at masugid na paghihintay “hanggang sumapit ang kawalang hanggan.”

Walang kahulugan ang lahat … walang kakahu-kahulugan ang lahat ng ating pag-asa kung si Kristo ay hindi muling nabuhay. Walang dapat hintayin pa … walang dapat asahan pa … at lalung walang dapat ipagmakaingay pa – kung walang dakilang himala na gawa ng Diyos – ang muling pagkabuhay ng Kanyang bugtong na Anak, na nagbata ng hirap, nagpakasakit, namatay sa krus at muling nabuhay sa ikatlong araw.

Ito ang dakilang pag-asa ng bayan ng Diyos. Ito ang patuloy na salaysay ng Inang Simbahan, at patuloy na daloy ng kamalayan ng pananampalataya ng mga Kristiyano. Itong pag-asang ito ang siya nating ipinagdiriwang at ginugunita. Ito rin ang parehong pag-asang patuloy na isinasa- katuparan ng bayan ng Diyos. Ito ang ginugunita at ginaganap. Ito rin ang patuloy na pangako at patuloy na katuparan. Ito ang lex orandi at lex credendi – ang pamamaraan ng pananalangin ay siya ring pamamaraan ng pananampalataya. Ang paniniwala ay nauuwi sa pagsisiwalat sa buhay, sa kilos, at sa asal. Nguni’t ito rin ang lex vivendi – ang pamamaraan ng pamumuhay.

Malayo pang landas ang dapat tahakin ng mga Pinoy tulad natin. Tulad ng dalawang disipulo na patungo sa Emmaus, tayong lahat at naglalakbay tungo sa pangako ng kawalang hanggan at lahat ng kaakibat nito. Nguni’t ang pananampalataya natin ay malayo sa pagsisiwalat ng parehong sampalataya sa buhay, pansarili man o panlipunan. Kay dali natin magtampo … Sa pagkamatay ni Kristo, ang dalawang disipulo ay akmang palayo sa Jerusalem, malungkot na nag-uusap habang naglalakbay. Wala nang pagtataya ng sarili sa kanilang sampalataya. Tulad ng isang kawan na nawalan ng pastol, ay nagkalat ang mga tupa, kanya-kanyang balikan sa kani-kanilang kinasanayang gawi sa buhay.

Si Pedro ay bumalik sa Capernaum – sa kanyang pangingisda. Nagsambulat ang mga disipulo at natakot sa mga Judio. Pati si Marco ay nagsiwalat ng kanyang pagtakbo sa takot, kahit walang saplot ang katawan, nang si Kristo ay dinakip matapos ang huling hapunan. Ang dalawang disipulo ay palayo sa sentro ng lahat, sa pinangyarihan ng lahat.

Nguni’t sa pagtakas at paglayo lalung nag-ibayo ang pagsasakatuparan ng balak ng Diyos. Ang panalanging dasal natin matapos sa unang pagbasa ay naganap at patuloy na nagaganap sa buhay natin: “Matunghayan nawa namin ang iyong mukha, O Panginoon.” Sumikat nawa ang liwanag ng Iyong mukha sa amin … magliwanag nawa sa amin ang iyong mukha, O Panginoon.

Ito rin ang ating pag-asa at hanap sa panahon natin. Ito rin ang ating panalangin, ang atin ring pagsusumamo. Ito ang katuparan ng pangakong sa tuwing Linggo ay ating ipinagmamakaingay at isinasalaysay sa buong sandaigdigan: “Kami ay mga saksi sa pangyayaring ito.” “Vidimus Dominum … Nakita namin ang Panginoon.”
Ito ang pag-asang hindi lamang laman ng isipan at puso natin. Ito ang simulain at pundasyon ng lahat ng ginagawa natin sa loob at labas ng Simbahan. Ito ang ating lex orandi, lex credendi, at lex vivendi… Sa Misang ito, dasal natin, pag-asa natin, at pinagsisikapan natin … bumangon nawa kami sa liwanag ng isang panibagong araw, upang kami ay manatiling nakatayo sa iyong harapan, hanggang sa pagsapit ng kawalang hanggan. Amen.