frchito

Posts Tagged ‘Kadakilaan’

MATUWID, MARAPAT, TAPAT

In Uncategorized on Setyembre 19, 2015 at 10:50

5bd426449bf1642cd95938da8bcb9117

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-25 Linggo ng Taon_B

Setyembre 20, 2015

MATUWID, MARAPAT, TAPAT

Angkop na angkop ang sinasaad ngayon ng mga pagbasa. May mga taong matuwid. May taong hindi marapat. At may mga taong tapat.

Ang unang klase ay laging inuusig, tulad ng sinasabi ng unang pagbasa. Tinatambangan sila ng mga tampalasan; sinusubukan at inilalagay sa bingit ng lahat ng uri ng kamalasan.

Nguni’t sila, ayon sa aklat ng Karunungan, ay laging tinutulungan ng Diyos at inililigtas sa kaaway.

Ang ikalawang uri, ayon sa sulat ni Santiago, ay ang mga hindi marapat. Sila ang mga laging pinaghaharian ng inggit, may mga makasariling hangarin tuwina, at pinamumugaran ang isipan ng lahat ng uri ng kaguluhan at masamang gawa.

Pero mayroong ikatlong uri – ang mga ambisyoso at ambisyosa, na kahit walang kaya at hindi marapat, ay ang tingin sa sarili ay likas na karapat-dapat.

Ito ang malaking pinagtalunan ng mga disipulo … Sino raw sa kanila ang pinakadakila?

Kamakailan ay umatend ako ng isang mahalagang pagtitipon. Maraming malalaking tao, mararangal na tao diumano, at mga taong laman ng mga balita ng dyaryo at pinag-uusapan sa mga social media. Sa kintab pa lamang ng sapatos at kinang ng buhok guhit ng piston ng kanilang kasuutan (amerikana), ay talagang masasabi mong tila sila matuwid, tila marapat, at mistulang tapat.

Ang pinaka malaking bisita ay nagtalumpati pa … Bago siya nagsalita ang pakilala sa kanya ay siya raw ang larawan ng integridad … larawan ng katapatan, kabutihang-asal at kakayanan sa larangan ng paglilingkod.

Alumpihit ako sa aking kinauupuan. Bagama’t walang patunay at anumang malinaw na kaso, alam ng marami na ang taong ito ay hindi likas na larawan ng integridad, yamang laman siya ng maraming blog, maraming social media pages at posts, at alam naman ng buong mundo na walang politikong umaamen kailanman sa anumang katiwalian.

Mabuti pa ang mga nagtatalong mga disipulo. Hindi sila kumibo nang tanungin ng Panginoon kung ano ang pinagtatalunan. Mayroon pa silang delikadesa, ika nga. Pero kahit na may delikadesa, palpak at mali pa rin na ang pinagtalunan ay may kinalaman sa kung sino ang mas dakila at higit sa lahat.

Ang tao nga naman … tulad ko, tulad mo, tulad nating lahat … di na nga matuwid ay nag-aakala pang marapat, at nagpipilit makilalang karapat-dapat at tapat.

Kaya nakabibigla ang ginawa ni Kristong Panginoon. Sino ba ang dakila a ver? Digame … quien es el mejor?

Tinawag ang isang bata at pinaupo. Ito ang kadakilaan … ang tumulad sa isang bata, ang kumilos na parang batang walang pagkukunwari, walang pag-aasam nang hindi naman kaya o nararapat, at ang tumulad sa kanyang ang pakay lamang ay sumunod sa kagustuhan ng mga nakatataas sa kanya.

Dagok ito sa akin … Dagok ito sa ating lahat na mga feelingerong ang akala ay sila ay dakila.

Sino ang dakila? Alam na this … walang iba kundi ang handang magpakumbaba at maglingkod, hindi ang mga magagara ang suot at makikinang na sapatos, na tuwing SONA ay parang mga burikak sa palengkeng umaaskad at umaastang parang sila ang pinakamagandang nangyari sa bayan o sa buong mundo.

Tumigil nga tayo! Magbulay-bulay rin pag may time.

Di tayo isinilang na matuwid. Di tayo marapat sa mula’t mula pa liban sa kinasihan tayo ng biyaya mula sa itaas. Hindi tayo nararapat. At ang tanging karapat-dapat ay ang taong nabubuhay nang tapat sa Diyos, sa kanyang kalooban, sa kanyang kauutusan.

Tayo na at tumalima. Tayo na at tumulad sa isang simpleng bata.

KELANGAN PA BA I-MEMORIZE YAN?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Taon B on Setyembre 22, 2012 at 15:45

Image

Ika-25 Linggo ng Taon B

Setyembre 23, 2012

Mga Pagbasa: Kar 2:12, 17-20 / San 3:16-4:3 / Mc 9:30-37

Sabi nila, kapag may usok, ay may sunog. Kelangan pa bang i-memorize yan? Hindi naman ito malalim pa sa balon na katotohanang hindi maarok ninuman. Napatunayan ko ito noon lamang isang linggo. Habang nagtuturo, biglang may sumabog sa labas ng gusali at kapagdaka’y napatingin kami lahat sa labas ng bintana. Makapal at maitim na usok ang tumambad sa amin. Nagulantang ang lahat at nagsipagtakbuhan, kasama na ako. Kung may usok, dapat pa bang itanong kung may sunog?

Meron! At sa mga sumunod na tatlong oras, kami ay balisa at parang mga pugong abala sa paggawa ng dapat gawin upang iligtas ang mga kagamitan sa maliit na kapilya sa seminary na pinakamalapit sa pabrikang inubos ng apoy.

May katumbas ng usok ang binabanggit sa mga pagbasa. Sa una halaw sa aklat ng Karunungan, pagtatambang ang nasa puso ng mga tampalasang nagbabalak ng masama laban sa nagsasabi ng totoo at tapat. “Tambangan natin ang taong matuwid, pagka’t hadlang sila sa ating mga balak.” Di ba usok yan na nagbabadya ng inggit, ng poot, at ng anumang dinaramdam ng taong naunsyami ang madidilim na naisin?

Kelangan pa bang i-memorize yan?

Sa ikalawa, napa-isip si Santiago. May usok rin ng “inggit at makasariling hangarin.” Tulad namin na nagtakbuhan para malaman kung ano ang pinagmulan ng usok at apoy, nagtanong rin si Santiago. At sinagot niya ang sarili niyang tanong: “Ano ang pinagmumulan ng inyong alitan at paglalaban-laban?” “Hindi ba’t sa masasamang nasa na namumugad sa kalooban ng bawa’t isa sa inyo?”

Kelangan pa bang i-memorize yan?

Sa katunayan, alam nating lahat ito. Ang usok ay nagbabadya ng apoy. At ang anumang masamang gawa ay may pinagmumulang higit na malalim, higit na malaking katotohanan.

Magtataka pa ba kayo na ang ating mga mambabatas ay nagtutungayaw at nagpapasaringan? Dapat ba rin pagtakhan na ang mga disipulo mismo ay nagbabangay at nagdidiskusyon kung sino sa kanila ang pinakadakila?

Kelangan pa ba i-memorize yan?

Kelangan pa bang pagtakhan na ang puno at dulo ng lahat ng pagtutungayaw ay ang puso ng bawa’t isa sa atin?

Maraming kaguluhan sa buhay natin. Maraming mga gusot sa bayan natin. Tuloy raw ang pagtaas ng ekonomiya. Ngunit tuloy pa rin ang pagtaas ng krimen at ng korupsyon. Tuloy pa rin ang panglilinlang ng mass media, at ng mga survey, na hindi nagsisiwalat ng kabuuan ng katotohanan. Tuloy pa rin ang pagdami ng mahirap, at tuloy ang paglawak ng puwang sa pagitan ng mayaman at mahirap.

Sa kabila nito tuloy pa rin ang pagdami ng mga party list na aplikante. Tuloy pa rin ang epal ng mga politikong pawang nagnanais na sila, pati asawa, anak, pamangkin, at mga inangkin ang siyang maglingkod sa bayan. Tuloy pa rin ang makasalanang estruktura ng politica sa bayan nating sinisinta.

Nguni’t huwag na tayong lumayo pa. Huwag na tayong magtuturo pa ng iba. Sapat nang tingnan ang sari-sarili natin. Sapat nang sipatin natin ang konsiyensiya natin at duon, sa kaibuturan ng puso natin, ay nagkukubli ang dalawang pwersang magkasalungat: ang pagnanasa sa mabuti, at ang pagnanasa sa masama. “Saanman naghahari ang inggit at makasariling hangarin, maghahari rin doon ang kaguluhan at lahat ng uri ng masamang gawa.” (Ikalawang pagbasa).

Nais sanang isikreto ng Panginoon ang kanilang lakad padaan sa Galilea. Nais niya sanang makapulong nang tahimik ang kanyang mga disipulo upang unti-unting isiwalat sa kanila ang sikreto mesyaniko, ang hiwaga ng kanyang pagiging sugo ni Yahweh, na ayon sa kanyang turo “ay ipagkakanulo at papatayin, ngunit muling mabubuhay sa ikatlong araw.”

Pero hindi niya maisiwalat nang lubos ang nag-uumapaw na balita. Hindi nakikinig ang mga disipulo. Nagtatalo sila. Nagtutungayaw. Nagpapataasan ng ihe. Nagtatanong sila sa isa’t isa, kung sino ang pinakadakila sa kanilang lahat. Nguni’t ang akala nilang sikretong usapan ay hindi pala lingid sa kaalaman ng Panginoon. Nagtanong siya: “Ano ba’ng pinagtatalunan ninyo sa daan?”

Huwag na tayong magmaang-maangan pa. Lahat tayo ay sinasagian ng ambisyon. Lahat tayo ay maging sikat. Lahat tayo ay nangangarap nang gising at nag-aambisyong makilala ng balana. Lahat tayo ay nananaginip maging dakila, maging tanyag, at maging bukambibig ng sambayanan.

Kelangan pa bang i-memorize yan?

Sa ating lahat ngayon na ginugulantang ng katotohanang ito, isang magandang balita ang dulot ng Panginoon. Sige na … tahan na. OK lang mag-asam na maging dakila. Walang masama diyan. Pero … at ito ang matindi … ang kadakilaang tunay ay hindi ang mauna sa lahat. “Ang sinumang nagnanais na maging una ay dapat maging huli sa lahat, at maging lingkod ng lahat.”

Maging bata, ika nga. Walang yabang. Walang kahibangan na tulad ng sa mga matatandang tulad natin. Ang kadakilaan ay simple lamang – ang maging kasing simple ng batang kalong ni Jesus.

Kelangan pa ba i-memorize yan?