frchito

Posts Tagged ‘Langit’

MAY HANGGANAN AT HANTUNGAN ANG TANAN

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Taon K on Setyembre 27, 2013 at 15:21

Dives

Ika-26 na Linggo ng Taon K
Setyembre 29, 2013

MAY HANGGANAN AT HANTUNGAN ANG TANAN

Lungkot, galit at gimbal na magkakahalo ang nanunuuot sa ating kaisipan at damdamin sa mga araw na ito … Ito ay kung kasama tayo sa nakababatid sa mga nagaganap … mga inosenteng taong pinapaslang, isang batang pati kalamnan ay pinagkukuha … isang batang-batang executive na babae ang napag-tripan ng mga kabataang naghahanap ng mabibiktima isang madaling araw … isang halos buong pamilya at dalawang katulong at isang masahista ang walang-awang pinagpapatay sa loob ng kanilang bahay … isang katotohanang unti-unting lumiliwanag na halos ang buong gobyerno, mga mambabatas at mga kagalang-galang ay sangkot sa isang malawakang pagnanakaw sa kaban ng bayan.

Ano ba ang magagawa ng tulad nating ordinaryong mamamayan sa gitna ng lahat ng katiwaliang ito, liban sa magalit at malungkot na lamang?

Nagtitipon tayo tuwing Linggo upang maghanap ng kahulugan sa buhay na tila wala nang katuturan. Naghahanap tayo ng mga kasagutan … naghahanap tayo ng anumang puede nating gamiting gabay sa pang-araw-araw nating buhay, upang sa gayon ay magkaroon ng patutunguhan ang masalimuot nating pamumuhay sa isang daigdig na tila pinanawan na ng pag-asa.

Parang walang nagbago magmula sa panahon ni Amos sa lumang tipan. Nagwika siya laban sa mga taong nagpapasasa sa yaman … mga taong “namumuhay na maginhawa sa Sion.” Sa biglang wari, ito ay isang pasaring sa mga mayayaman. Totoo bang ito nga ay pasaring sa mayayaman?

Tingnan natin sumandali ang kabuuan, kasama na rin ang dalawang pagbasa sa Bagong Tipan …

Hindi kailanman sinabi ng Panginoon na ang pagiging mayaman ay isang kasalanan. Sinabi lamang niya na mas madaling pumasok ang kamelyo sa butas ng karayom kaysa sa isang mayaman na makapasok sa langit.

Subalit mayroon siyang isang kagimbal-gimbal na kwento na may mahalagang aral para sa atin. At ito ay hindi upang kamuhian ng mahirap ang mayaman, kundi ang matuto ang mayaman man at mahirap na mayroong higit na mahalaga kaysa sa pagpapasasa sa salapi at karangyaan.

May paalaala si Amos: “”Matitigil na ang inyong mga pagpipiging at pagsasaya.” May hantungan ang lahat. May hangganan ang lahat. At lahat ng sine ay may katapusan.

Sa buhay natin, madaling makalimutan ang higit na mahalaga. Kung sa ating lipunan, ay handang kumitil ng buhay ang isang grupo ng kabataang wala pang 20 taong gulang para lamang magkaroon ng kaunting pera, ay isa itong tunay na kahindik-hindik na sitwasyon.

Kung halos lahat ng mga mambabatas ay tila nahirati na sa isang maruming sistema ng kadayaan at pagsasamantala sa kaban ng walang malay na ordinaryong tao, tunay ngang nararapat nating pag-usapan ang paalaala ni Amos. Kung handang mandaya ang mga sumasali sa timpalak mula sa ibang bansa, at pati retrato ng may retrato ay ipinapasa na para bagang kanyang sariling gawa, makakita lamang ng pera, ay tunay na kalungkot-lungkot ang sitwasyon.

Hindi yaman ang pinupuntirya ng mga pagbasa ngayon. Hindi masama ang maging mayaman. Pero kung ang yaman ay nagdudulot sa kawalan ng pansin at malasakit sa iba, sa kapwa, lalu na sa mga walang kaya at mangmang, ito ay isang tunay na krimen sa harapan ng Diyos at ng bayan ng Diyos.

Tingnan natin sandali ang sinabi ni Pablo kay Timoteo: “sikapan mong mamuhay sa katuwiran, kabanalan, pananalig, pag-ibig, pagtitiis at kaamuan.” May higit na mahalaga kaysa pera at yaman.

Tingnan natin rin ang kwento tungkol kay Dives at kay Lazaro … Hindi masamang magdamit ng marangya ang mayaman at kumain ng masasarap na pagkain. Pero hindi tama na ang lahat ng ito ay maghatid sa kanya sa kawalan ng pansin, at tigas ng kalooban sa harap ng isang nanlilimahid sa kahirapan at kakapusan sa lahat ng bagay na makamundo.

Malalim na ang narating ng kultura ng ating bayan na puede nating sabihin: “pera-pera lang ang lahat.” Kung totoong para magawa ng mga salarin ang malawakang krimen ay kinailangan nila ng tulong ng marami, dahil sa “pera-pera” lamang ang lahat, may saysay ang sumbat ni Amos: “Matitigil na ang inyong mga pagpipiging at pagsasaya.”

May wakas ang lahat ng bagay. May langit at may impyerno. May hangganan at hantungan ang lahat …At kung may pagkakautang ay dapat may kabayaran.

LANGIT ANG TUNAY NATING BAYAN

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Taon K on Pebrero 23, 2010 at 07:21

Ikalawang Linggo ng Kwaresma(K)
Pebrero 28, 2010

Isa sa mga palatandaan ng postmodernismo ay ang palaisipang ang mahalaga ay ang nakikita, ang nahihipo, ang nabibilang, at nasusukat. Ang katotohanan ay hindi tiyak, hindi maipapako sa iisang paka-unawa, at bagay na napapalitan, nababago, at nahuhubog. Ang objetivong katotohanan, ayon sa palaisipang ito, ay hindi makakamtan ninuman.

Isa ito sa pinakamahalagang dahilan kung bakit ang karamihan ng tao ay puno ng pagdududa, at ang pagtitiwala ay tila naglaho nang parang bula. Wala tayong tiwala sa mga namumuno. Wala tayong tiwala sa mga naghahatid ng balita. Ang lahat ng institusyon ay pinagsususpetsahan ng balana. At ang nagsisikap mamuno ay nananalo lamang kung pina-aandar ang pera o dili kaya ay malawakang pandaraya.

Bunga ng lahat ng ito ang paniniwalang ang buhay ay nakatuon lamang dito sa lupang ibabaw. Kung ang mahalaga ay dito at ngayon, ang impiyerno, ang purgatoryo, at ang langit ay hindi na masyadong pinag-uusapan.

Tutumbukin ko na agad ang gusto kong sabihin … May langit, kaibigan. May purgatoryo at may impiyerno. Ito ang turo ng Simbahan magmula pa noong una, sapagka’t ito ang nilalaman ng Banal na Kasulatan.

Ito rin ang paalaala sa atin ng mga pagbasa natin ngayon. Una, si Abraham ay tinawag mula sa Ur upang humayo at maging pinuno ng isang malaking angkan. Pinangakuan siya ni Yahweh, na ang kanyang magiging supling ay higit na marami pa kaysa sa mga bituin sa langit. Larawan ito ng isang malinaw na turo ng Biblia – na ang buhay ay kahalintulad sa isang paglalakbay, at ang hantungan ng paglalakbay na ito ay hindi lamang Canaan o Israel. Ang hantungan ng paglalakbay na ito ay walang ibang kundi ang pakikipagniig sa Diyos sa langit na tunay nating bayan!

Binabanggit ni San Pablo sa liham niya sa mga taga Filipos ang kabaligtaran ng pangaral na ito – ang pagpapahalaga sa mga bagay na makamundo lamang: “Ikinararangal nila ang mga bagay na dapat sana nila ikahiya at ang pinag-uukulan lang nila ng pansin ay ang mga bagay na panlupa.”

Ang pagpapahalaga lamang sa mga bagay na panlupa ay kawalan ng wastong pananaw – kawalan ng tinatawag nating perspektibo, ang wastong pagtingin at tamang pagturing sa lahat ng nakikita, nahihipo, nabibilang, at nasusukat. Alam nating lahat na ang pera ay nabibilang. Alam nating lahat na may bahay na maliit at may bahay na sobra ang lalaki, kahit tatatlong butil lamang ang nakatira. Alam natin na pangarap ng lahat na magkaroon ng komportableng tirahan, magarang sasakyan, at maraming ipong pera sa bangko. Walang masama sa lahat ng ito. Tungkulin natin ang magsikap upang mapaganda ang kinabukasan natin.

Ngunit ang taong walang wastong perspektibo ay nabubulagan sa lahat ng ito at hindi na nakikita ang higit pa sa ngayon at sa rito.

Sa ebanghelyo isang pahimakas ng katotohanang may langit at may hantungang marangal ang buhay ng tao ang ipinaaalala sa atin. Nang umakyat si Jesus sa bundok upang manalangin, ayon kay San Lucas, nagbago ang kanyang anyo, nagmistulang bulak o niyebe ang kaputian at naging busilak ang kanyang katawan. Nakatikim si Pedro, Juan, at Santiago ng kung ano ang naghihintay sa kanila at sa atin lahat.

May langit kaibigan. May higit pa kaysa sa politikang pinamumugaran ng mga tampalasan. Bagama’t kay raming kawalan ng katarungan sa mundong ito, alam nating may hangganan ang lahat, may katapusan. At ang wakas ng lahat ay ganap na kapayapaan, katarungan, at kaligayahan para sa naging tapat sa kanya, tulad ni Abraham, tulad ni Pablo at ang mga tagasunod ni Kristo na tumahak sa landas ng Panginoon.

Ang mga salaysay sa Biblia na binabasa natin sa Liturhiya ay salaysay na may kinalaman sa buhay natin lahat. Ang kwento tungkol sa pagtawag kay Abraham ay kwento rin ng patuloy na pananawagan ng Diyos sa kanyang bayang pinili. Ang suliranin at pagsubok na pinasan ng mga Israelita noong araw, ay katumbas ng atin ring mga pasanin noon, ngayon, at bukas.

Subali’t para sa taong may wastong pagtingin at tamang pagturing – mga taong may sapat at tapat na perspektibo sa mga bagay-bagay, ang mga mata nila ay nakatuon, hindi lamang sa lupang ibabaw, kundi “sa langit na tunay nating bayan!”