frchito

Posts Tagged ‘Pagkamakasarili’

TATAYO AKO’T BABALIK, SAPAGKA’T AKO’Y NAGKASALA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Taon K on Setyembre 13, 2013 at 10:49

narcissus-by-caravaggio1

Ika-24 na Linggo ng Taon K
Setyembre 15, 2013

Matindi ngayon ang social networking sites … dami selfies, dami rin ng selfish o makasarili … dami piktyur, at marami ring inaasahang “likes” tunay man o hindi ang get-up ni Kiko o ni Kikay.

Kung selfish and Diyos, gagawin kaya niya ang ginawa niya ng gumawa ng napakalaking selfie ang mga Israelita? Nagtayo sila ng diyus-diyosan … isang diyus-diyosang tanso at asero. Hinimok niya si Moises: “hali, puntahan mo ang aking bayan, na ngayon ay hibang na hibang sa kanilang imahe” … nahawahan ng pagiging makasarili na usong-uso ngayon saanman.

Ganyan magmahal ang Diyos … Makatarungan … oo. Pero mahabagin rin. Sa huli,”hindi na itinuloy ng Panginoon ang balak na paglipol sa mga Israelita.” Ginawa niya ito kahit nagumon sa selfie ang mga taong ito.

Tulad natin … Gahaman tayo kung minsan sa selfie. Panay sarili ang atupag natin. Panay ako, kami, tayo … laban sa iba. At ang selfie ang nagiging diyus-diyusan, tulad ng ating paghahanap sa “likes” mula sa marami sa facebook. Ganon kaganid ang tao sa “likes” kung kaya’t pati sariling posts ay nilalagyan nila ng like.

Tingnan natin ang turo ni Pablo. Dati siyang gahaman rin sa pag-uusig sa mga kristiyano. Tinuligsa niya at tinugis ang mga mananampalataya at tagasunod ni Kristo. Nguni’t nagising siya sa katotohanan at ito ang kanyang sinabi: “Inusig ko siya at nilait. Sa kabila nito ay kinahabagan ako ng Diyos sapagka’t hindi ko nalalaman ang aking ginagawa.”

Kababaang-loob ito, hindi selfie. Pagpapakumbaba ito, hindi paghahanap sa sarili.

Makamandag talaga ang pagkamakasarili. Pati ang dalwang magkapatid ay natalsikan ng kamandag nito. Sabi ng bata: “Akin na ang aking mana.” “Magsasarili na ako.” Ang kuya naman ay nahabag sa sarili: “Paano naman ako?” “Ni isang bisirong kambing ay ipinagkaloob sa akin upang gawing pulutan at ipagdiwang kasama ng aking barkada!” “Paano naman ako?”

Sukdulan ng katakawan at pagkamakasarili ang narinig natin … daan-daang milyong piso ang pinaghatian ng mga mambabatas at ng magaling mag-magic na taong nakinabang sa hindi nila pera.

Lahat tayo ay kabilang sa bayang ito. Tayo ang bumoto. Tayo ang nagpaloko. Tayo ang tumanggap marahil ng suhol o nagbigay ng suhol. Tayo ang puno at dulo ng kasalanan, sapagka’t ang kasalanan ay nagmumula sa puso ng tao.

Subali’t mahabagin at maawain ang Diyos. At dito ngayon masusubukan ang ating tugon, ang ating pakikibagay at pagtalima sa halimbawa ni Pablo, at halimbawa ng Ama sa ebanghelyo. Tanging ito lamang ang magpapaangat sa atin at magbabalik ng dangal sa atin:

“Babalik ako sa Ama, sapagka’t ako ay nagkasala.”

HINDI SA ATIN, KUNDI SA DIYOS LAMANG

In Adviento, Homily in Tagalog, Tagalog Homily, Taon K on Disyembre 23, 2009 at 18:21

Ika-9 na Araw ng Simbang Gabi / Misa de Gallo
Diciembre 24, 2009

Mga Pagbasa: 2 Samuel 7:1-5, 8b-12, 14a,16 / Lk 1:67-79

Natural na yata sa tao, na kapag nakatikim ng kaunting kapangyarihan ay nagbabago ang pagtingin sa mga bagay-bagay. Hindi rin kakaiba si Haring David. Di naglaon, ang kanyang kapangyarihan ay nagbunsod sa kanya na isiping sa kanya nagdidipende ang maraming bagay.

Wala namang masama sa pagpapaganda ng tirahan ng kaban ng tipan. Kapuri-puri ang balakin ni David. Sa katunayan, ang propeta Natan sa simula ay sang-ayon. Nguni’t sa pagkakataong ito, may higit na mahalagang liksyon ang itinuro ng Diyos kay David. “Ang kaban ng tipan ay nasa isang tolda lamang, samantalang nahihilata ako sa isang bahay na gawa sa matibay na kahoy ng sidro,” ani David. Dahil dito, nagbalak siyang magpatayo ng magarang bahay para sa kaban ng tipan.

Dito siya sinansala ng Diyos at binigyang-aral na dapat rin natin matutunan. “Ako ang tumawag sa iyo mula sa pagpapastol sa parang. Ako ay naparoon saan mo man ninais, at aking pinuksa ang lahat mong mga kaaway. Ako ang magtitiyak na ikaw ay magiging tanyag, at ako ang magtatalaga ng isang lugar para sa aking bayan.”

Malayo ito sa isang taong nagmula sa pagpapastol na ngayon ay biglang nagpapasya ng mga bagay na mahahalaga.

Kalakaran ito ng buhay ng tao. Nagmula sa lupa, nagbabalik sa lupa. Pero malimit na tayo ay nabubulagan ng panandaliang katanyagan, kayamanan, at katalinuhang kumukupas. Mula sa isang malamang na mabaho at gusgusing pastol, si David ay naging hari ng bayan ng Israel. Di naglaon, inakala niyang kaya niyang pagpasyahan ang lahat. Inakala niya ring kaya niyang takasan ang malaking krimen ng pagsusuong sa kamatayan ng asawa ni Batsheba, upang mapasakanya ang alindog ni Batsheba.

Ito ang kalakaran ng tao … marupok at kay daling lumimot.

Pero meron bang magandang kinahinatnan ang kwentong ito tungkol sa konting kayabangan ni David? Nais kong isipin na meron … Ito ang layunin ng banal na kasulatan – ang ipahayag sa atin ang kahulugan ng kasaysayan – ang ipamulat sa atin na lahat ng nagaganap ay nagaganap upang mapulutan natin ng aral na may kinalaman sa kasaysayan ng kaligtasan.

At ito ang magandang balita para sa atin. Ang Diyos ang may akda ng lahat. Ang Diyos mismo ang gagawa ng isang bahay para kay David at sa kanyang mga supling. Ang Diyos at ang Diyos lamang ang may pagpapasya kung ano ang mahalaga para sa ating kaligtasan. “Ako ang pipili sa iyong tagapagmana, at gagawin kong matatag ang kanyang paghahari. Ako ay magiging isang ama sa kanya, at siya ay magiging isang butihing anak ko.”

Katatapos ko lang basahin ang isang bestseller – ang librong ang pamagat ay “The Narcissism Epidemic” nina Twenge at Campbell (2009). Ang buod ng aklat na ito ay simple lang. Ang buong daigdig, anila, ay nababalot ng isang epidemia ng pagkamakasarili. Ang pagkamakasarili o ang pag-iisip ng tao na siya ay higit na mahalaga, higit na magaling, at karapat-dapat paglingkuran ng buong mundo, kahit wala namang ibubuga. Ito ang nasa likod ng mga batang hindi makatanggap ng sagot na “hindi.” Ito rin ang dahilan kung bakit malaking pera ang ginagastos sa plastic surgery, sa pagpapaputi ng balat, sa pagpapatangos ng ilong. Ito rin ang nasa likod ng mga kabataang handang pumatay kapag hindi napagbigyan sa gusto nila. Ilang mga kabataan na ang narinig nating pumatay sa sariling magulang sapagka’t hindi sila napagbigyan, o mga batang sinasaktan ang kapwa mag-aaral sapagka’t hindi nila nakursunadahan.

May kaunting bahid ng narsisismo sa pasya ni David. Ako ang magpapagawa. Ako ang magpapasya. At kagya’t inilagay ng Diyos si David sa kanyang karampatang puesto. Hindi ikaw, David, kundi ako. Ako mismo ang magtatayo ng isang tahanan para sa iyo. Ako ang pipili at tatawag, at ako ang magsisikap upang mapanuto ang kaharian niya.

Sa hinaba-haba ng mga taong pinagdaanan ko sa paghuhubog ng kabataan, marami na akong natutunan. At ako ay sang-ayon kina Twenge at Campbell, sa kanilang pagsasabing ang pagdami ng mga narsisista sa mundong ito ay patuloy na dumadami, tulad ng pagdami ng mga batang hindi mapakali sa isang lugar, at walang kapapaguran maghapon … mga batang hindi makapokus sa anumang paksa o gawain, at laging alumpihit sa pagkakaupo (ADHD). Sa kasawiang-palad, ayon sa mga sikologo at mananaliksik, isang katlo ng lahat ng mga pari, madre, guro, politico at lahat ng mga “naglilingkod sa kapwa” ay pawang mga narsisista – makasarili, puno ng sarili, bilib sa sarili, at sobra ang pagpapahalaga sa kanilang sarili, sa kanilang kakayahan at kagalingang wala namang batayan sa totoo.

Isa sa mga makatotohanang salmo ay salungat sa saloobing ito. Ayon sa salmong ito, tanging sa Diyos lamang dapat nakalaan ang papuri at pasasalamat, tulad ng isinagot natin pagkatapos ng unang pagbasa: “Aawit ako ng papuri sa Iyong kagandahang-loob, O Diyos, magpakailanman.”

Hindi tayo, David. Hindi tayo ang nagpapaikot sa mundo. Hindi tayo, mga politico at mga namumuno sa simbahan at lahat ng makapangyarihang kapantay sa luwalhati ng mga mamamatay-tao sa Maguindanao at sa iba pang lugar … hindi tayo ang nagpapasya kung sino ang dapat mabuhay at mamatay.

Tanging sa Diyos lamang ang ating pananalig. Tanging Siya lamang ang makapaghahari at makapangyayari. Purihin nawa ang kanyang ngalan magpakailanman.