frchito

Posts Tagged ‘Pakikinig sa Salita ng Diyos’

MAKINIG, SUMUNOD, AT MATITIKMAN NATIN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Hulyo 30, 2011 at 11:10

Ika-18 Linggo ng Taon (A)
Julio 31, 2011

Para sa isang katulad kong may konting hilig sa pagluluto, nakatutuwa ang unang pagbasa, nakatatakam, nakabibighani. Payo sa mga nauuhaw at nagugutom, halina, diumano, at bumili nang nais kahit walang bayad!

Kailan ang huling pagkakataong bumili tayo nang walang bayad? Malayo na sa alaala ko ang mga pagkakataong, nakakahingi ng kung ano-ano sa kapitbahay, sa kahanggan, sa aming salita sa Mendez, Cavite, na sa iba ay kapitbahay! Maaring humingi ng baga, para hindi na gumastos sa posporo (casafuego) … puedeng makihingi ng ginataan, kapag ang kapitbahay ay sinipag magluto … at puede rin panaka-naka ay magbigay ng pansit, kung ito ang maliit na handa sa bertdey. Puedeng maki-inom sa bahay ng may bahay. Puedeng makisilong kung umuulan, at sa pagdating ng piyesta, ang lahat ng mapadpad o mapadaan ay kasama sa kainan!

Ganito yata talaga ang kultura ng mga taong gipit, mga taong payak, at walang masyadong rangyang aasahan sa buhay. Ito rin ang kultura ng mga taga disyerto kung saan ang hospitalidad o ang pagtanggap sa bisitang naglalakbay ay sukdulan na. Ito ay sapagkat ang paglalakbay sa disyerto ay puno ng panganib, tigib ng kawalang katiyakan, kung kaya’t ang pagtanggap sa mga naglalakbay ay isang birtud, isang kagandahang-asal.

Ang sinasaad ni Isaias dito ay patungkol sa mga Israelitang napatapon sa Babilonia. Uhaw na uhaw sila at gutom na gutom sa katiwasayan, kapayapaan at pamamatnubay ng Diyos.

Ang paanyaya na galing sa Diyos ay bilang pagtugon sa pagkauhaw at pagkagutom na ito.

Uhaw at gutom rin tayo sa maraming bagay. Uhaw na uhaw ang bayan sa mga katugunan sa katiwaliang palasak sa lipunan. Gutom na gutom ang lahat sa mga malinaw na tugon sa mga katanungang tila wala sinuman sa nakinabang nang malaki sa kaban ng bayan ay may alam isagot. Lahat sila ay nakalimot sa sariling pirma, nakalimot sa mga pinagbibili nilang mga bahay sa America. Lahat sila ay biglang nagkakasakit ng alta presyon; lahat ay biglang nangangailangan ng duktor at pagtigil sa ospital.

Di lingid sa ating kaalaman na hindi lamang uhaw at gutom ang nararanasan natin. Alam rin nating hating-hati ang bayang Pinoy sa maraming usapin. Hati ang Pinoy kung dapat bang ilibing si Marcos sa libingan ng mga bayani. Hati rin ang bayan kung dapat bang ipasa ang RH bill. Hating hati at hiwa-hiwalay ang mga tao sa maraming isyu, pati sa isang uri ng pananalitang tinatawag na jejemon, na marami sa mga kaedad ko ay walang kamuang-muang!

Nagkakahiwalay rin ang taong bayan dahil sa kasalanan, sa kasakiman, sa pagkagahaman sa pansariling kapakanan.

May magandang balita pa kayang nagkukubli sa likod ng lahat ng ito?

Tungkulin ko bilang pari ang bigyang-diin ang balitang bumabagtas sa ngayon at dito … mga pangako ng Diyos na higit na lumalampas sa mga makataong kondisyon ng kasakiman at kasalanan. At sa araw na ito, nais kong isipin na tigmak ng magandang balita ang mga pagbasa.

Una sa lahat ay ito … pangarap rin ng Diyos ang kapayapaan at katiwasayan. Hindi gusto ng Diyos na tayo ay maging terrorist na lang lahat at magpatayan sa isa’t isa, na gamit pati Kanyang ngalan! Hindi gusto ng Diyos na tayo ay magkawatak-watak at maghilahan paroo’t parito dahil lamang sa mga batas, o panukala. Hindi gusto ng Diyos na tayo ay mawalay sa Kanya dahil sa kasalanan.

Ikalawa, sa wika ni San Pablo, wala ni anuman, aniya, ang puedeng maglayo sa atin sa pag-ibig ng Diyos. Walang anumang maaaring mamagitan sa atin at sa kalinga ng Diyos na mapagligtas. Himayin natin ito nang kaunti …

Paghihirap? Nabura na ni Kristo sa kanyang pagpapakasakit at pagkamatay ang kagat ng paghihirap. Hindi kaya nitong ihiwalay tayo sa Diyos!

Kapighatian? Ito man ay hindi pinaligtas ng Diyos. Sa pighati ng kanyang Ina sa pagkakita ng kanyang mapait na pagkamatay sa krus, napawi ang lahat ng bahid ng pagkatalo dahil sa pighati. Sa masaganang luhang tumulo sa pisngi ng mahal na Ina, at sa pagtangis din mismo ng Diyos kay Kristo, napawi ang lahat ng kapangyarihan ng pighati upang tayo ay malugmok sa kawalang pag-asa!

Kahubaran? Kay raming mga walang bubong at walang marangyang kasuutan sa lipunan natin na hindi nanghihinawa sa paggawa ng tama at mabuti. Kay raming mga payak at simpleng taong hindi ginagawang problema ang kasalatan, at patuloy na nabubuhay nang tapat sa kalooban ng Diyos!

Panganib? Di ba’t kay raming Pinoy ang sumusuong sa lahat ng uri ng panganib makakita lamang ng ipagtatawid buhay ng kanilang pamilya? Di ba’t kay rami ang nagsisikap pumunta sa Afghanistan man o saan mang sulok ng mundo makapagtrabaho lamang? Di ba’t kay raming mga misyonero ang patuloy na nabubuhay sa gitna ng tiyak na panganib maipahayag lamang ang magandang balita ng kaligtasan? Hindi … hindi nito kayang ihiwalay tayo sa pag-ibig ng Diyos!

Tabak? Natapos ba ang paggawa ng mabuti ng mga Obispo sa mahihirap na lugar ng bayan natin dahil lamang sa tabak na matalas ng kasinungalingan at PR media blitz bilang pagtuligsa at pagpapahina sa kredibilidad ng Simbahan? Natahimik ba ang simbahan dahil sa mga kasinungalingang ipinukol sa kanya? Wala … Walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos.

Natakot ba si Juan Bautista sa tabak ni Herodes? Naputol ba ang kanyang pagmamalasakit para sa pangakong Mananakop dahil lamang sa isang pinunong sinagian ng kawalang seguridad kung kaya’t siya ay pinapugutan ng ulo?

Ang mensahe sa Linggong ito ay mensahe ng pag-asa … Wala … Walang binatbat ang lahat ng panunuligsa at pang-uusig. Kahit ang dami ng mga dapat pakainin ay hindi naging sagabal para gumawa ng isang himala ang Panginoon.

Tulad noong araw, hindi mo kailangan ng maraming pera … hindi mo kailangan ng posporo … Hindi mo kailangan ang magarang kasuutan para makikain, makituloy o makisilong sa bahay ng may bahay. Marami ang libre … walang bayad.

Ito ang pag-asang nais kong ikintal sa aking sarili at sa ating lahat. Kaya natin ang lahat… kaya ng Diyos ang lahat. Kaya natin ito!

Lilimang tinapay at dadalawang isda ang puhunan ng Panginoon. Sa kanyang kasalatan, napakain niya ang higit sa limang libong katao. Ano ang kanilang ginawa?

Nakinig sila. Sumunod. At natikman nila ang kagandahang loob ng Diyos!

KUMAKALINGA SA TUMATALIMA

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Hulyo 2, 2010 at 15:20

Ika-14 na Linggo ng Taon (K)
Julio 4, 2010

Mga Pagbasa: Is 66:10-14c / Gal 6:14-18 / Lk 10:1-12, 17-20

Maganda ang unang mga yapak ng bagong presidente. Nangako siya na ang gobyerno ay isang pamahalaang makikinig, isang pamahalaang hindi magbibingi-bingihan sa mga hinaing ng taong-bayan. Noong bata pa ako, isa sa mga parusang aking natanggap ay kapag tinatawag ng magulang at nagkukunwaring hindi namin naririnig. Matay kong isipin, hindi nga naman susunod ang bata kung hindi nya naririnig ang utos, di ba? Walang pagtalima, kung walang pandinig.

Ang mga pagbasa natin sa araw na ito ay may koneksyon sa pagtalima, na may kaugnayan din sa pakikinig.

Sa unang pagbasa, matulain at marubdob na pagmamalasakit ang dulot ni Isaias sa kanyang bayan. Pahatid nyang balita ang kagalakan para sa lahat: “walang katapusang pag-unlad, kayamanang dadaloy na tila agos ng ilog,” at mga larawan ng isang sanggol na busog na busog at panatag ang kalooban.

Pero may kabilang dako ang lahat ng ito… may kailangang gawin … may dapat gampanan ang bayan na hindi natin dapat kaligtaan. Kakalinga ang Panginoon, diumano, sa mga tumatalima sa Kaniya!

Noong bata kami, may dahilan kami para magbingi-bingihan. Mahirap kapag tumawag ang mga nakatatanda. Simple lang yan … may utos. At kapag may utos, tapos na ang laro … tapos na ang masasayang sandali. Mayroong dapat gawin. Mayroong dapat asikasuhin: magsibak ng kahoy, umigib ng tubig, magbunot ng sahig, o kumuha ng dahon ng saging, o mangahoy sa bukid! Mahirap ang makarinig ng tawag. May kaakibat na tungkulin … may kaakibat na krus!

Ito naman ang paalala ni Pablo sa mga taga Galatas … Nang dinggin ni Pablo ang tawag at paanyaya ni Kristo, krus ang kanyang sinapit … krus ang naging pasanin niya … krus din ang umutas sa kanya! Subali’t sa kanyang tumalima, ay pagkalinga ng Diyos ay ipinagkaloob. Ito ang dahilan kung bakit ngayon, “ang krus lamang ng Panginoon ang siya niyang ipinagmamapuri!” Ano ang naging bunga ng pagkakalingang ito ng Diyos? Siya na rin ang sumagot: “Ang mahalaga’y ang pagiging bagong nilalang!” Bagama’t may pilat sa katawan, itinuring niyang isang biyaya, maging ang pilat at pasakit sa katawan at kaluluwa.

Si Pablo ay isa sa mga haligi ng simbahan. Kasama ni Pedro, silang dalawa ang tambalan na nagpalaganap nang ganap sa Inang Santa Iglesya. Sa pamamagitan nilang dalawa, at ng mga apostoles at mga disipulo noong una, naipakita ng Diyos kung paano siya magkalinga sa kanyang bayan na marunong tumalima.

Ito ang dahilan kung bakit sa kanyang pagmamalasakit sa kawan, ay hiniling niya sa ebanghelyo natin ngayon: “Idalangin ninyo sa may-ari na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang bukirin.”

Tambak ang trabaho ng mga sugo niya. Susun-suson ang pagsubok na pinagdadaanan ngayon ng mga Obispo at mga pari sa buong mundo, dahil sa kawalan ng pagtitiwala ng marami bunsod ng kawalang pananagutan ng ilan sa amin. Mahirap ang landas na tinatahak ngayon ng sugo ng Panginoon. Matinik ang landas, at puno ng dawag at nababalot ng matinding pangamba. Hirap kami magpagal sa isang “bukirin” na pinamumugaran ng internet, social networking sites, at personal entertainment saan ka man sumuling at lumingon. Sa “bukiring” ito, hirap na ang mga kabataan sa pakikinig, tulad ng hirap kami noon na makinig sa tawag ng magulang.

Ang pandinig ng mga kabataan ngayon ay nakatuon sa Ipod, cellphone, cyberspace, 3G at 4G na mga celfon, at marami pang iba. Bagama’t kakaunti na sa kanila ang nanonood ng TV, marami pa silang larangan ng personal entertainment. Sa medaling salita, ibang iba na ang mundo nilang iniikutan.

Ito ang bukirin kung saan kami isinusugo ng Panginoon …

Ito ang bagong Areopagus, kung saan nangaral si Pablo …

Kung hirap ngayon ang mga taong makinig, lalung hirap ang mga tao upang tumalima. Walang pagsunod kung walang pandinig.

Sa kabila nito, malinaw ang kagustuhan ng Diyos … “Sinusugo ko kayong parang kordero sa gitna ng mga asong gubat.”

Sa araw na ito, paki-usap ko sa lahat. Huwag nyo akong tularan sa aking pagbibingi-bingihan. Makinig tayo sa tawag ng Diyos. Bigyan nating pansin ang kanyang hinaing, tulad ng pakiki-usap ng bagong Presidente Aquino, na magsasama-sama sa isang panibagong umaga, sa isang panibagong pamahalaan na hindi nagbibingi-bingihan sa hinaing ng taong-bayan.

Ang puno at dulo ng lahat ng ito ay iisa … Karugtong nito ay isang pangako ng buhay …

Ang Panginoon ay nagkakalinga sa mga tumatalima sa Kanya!