frchito

Posts Tagged ‘Taon ng Pananampalataya’

NANG DAHIL SA PANANAMPALATAYA …

In Adviento, Catholic Homily, Panahon ng Pagdating, Simbang Gabi, Taon K on Disyembre 21, 2012 at 17:44

advent-angelico-annunciationIkapitong Araw ng Simbang Gabi (K)

Disyembre 22, 2012

Mga Pagbasa: 1Samuel 1:24-28 / Lucas 1:46-56

NANG DAHIL SA PANANAMPALATAYA!

Ilang beses na ring naging paksa ng kanta ang mga katagang “NANG DAHIL SA PAG-IBIG.”  Naging pamagat pa ito ng isang telenobela, na pinangunahan nina Piolo Pascual at Jericho Rosales. Alam kong madali kayong makakaunawa sa mga salitang ito. Maraming nagagawa ang tao kapag puno ng pag-ibig ang puso. Maraming pati imposible ay nagaganap, at napangyayari.

Pero sapagka’t hindi ako nanunuod ng teleserye, hindi ko na pakikialaman ang hindi ko nalalaman. Wala yata akong pasensyang manuod ng TV na sa bawa’t 1 minutong eksena ay may 2 minutong patalastas. Napakabagal tumakbo ng kwento pero napakabilis tumakbo ng mga pang-akit para bumili, gumastos, mag-shopping, at magnasa ng higit pa.

Walang masama ang magnasa at mag-asam. Hindi kasalanan ang maghangad, ang magsikap ng higit pa, at maghanap ng mas makabubuti sa ating kalagayan. Hindi sumisimangot ang simbahan kung ang tao ay nagsisikap, at nagpapagal upang mapabuti ang lipunan, ang takbo ng pamemera, o ang ekonomiya ng bayan.

Ilang taon na ang lumipas, isang artikulo sa Tima Magazine na ang pamagat ay “WHY IS EVERYTHING GETTING BETTER?” ay lumabas. Marami siyang binanggit. Gumaganda nga naman ang mga bagay-bagay sa mundo. Dumadami ang bilihin, ang gamit. Tuwing anim na buwan ay may bagong cellphone, o tablet, o phablet, o anumang electronic gadget. Gumaganda ang mga bahay, lumalaki, at dumadami ang modelo ng kotse.

Gumaganda nga ba ang lahat ng bagay? Sabi sa artikulo, gumaganda raw. Pero kung titingnan ninyo ang mga dahilan kung bakit gumaganda raw, iisa at iisa ang batayan ng paghuhusga – ekonomiya, o larangan ng pamemera.

Pero tingnan natin ang nasa likod ng sinasabing pagganda ng pamemera sa buong mundo. Sa nakalipas na 50 taon, ang mga kabataang nagpatiwakal ay dumami ng 5,000 porsiyento. Sa ilang mga mayayamang bansa, mas marami ang aso o poodle kesa sa mga bata. Pero, di rin kaila sa inyo na ang suicide rate ay naka-ayon kumbaga sa pagtaas ng ekonomiya ng bansa.  Sinulat ni Peter Kreeft: “The richer you are, the richer your family is, and the richer your country is, the more likely it is that you will find life so good that you will choose to blow your brains out.”

Hindi magandang batayan, sa aking wari, ang pamemera kung kaligayahan ang pinag-uusapan. Totoo ngang mas marami tayo ngayong mga gamit kesa noong araw, pero ang sabihing ang buhay ay gumaganda dahil lamang sa ekonomiya o panukat na pamemera ay isang kababawan o kakitiran ng isipang walang katulad. Gusto ko sanang kalkalin ninyo nang kaunti ang mababaw na ipinipinta ng mass media. Sapagka’t sa kabila ng dami ng gamit at dami ng pagkain, milyon-milyon ang hindi lubos na masaya. Laging mayroong kulang. Ano mang timbangan ang gamitin mo, laging may kulang.

Tanda ng lahat ng ito? — Tanungin ninyo ang Vivere sa Alabang. Ilan na ang nagpatiwakal doon. Tanungin ninyo ang mga kaibigan ninyong dati ay masayang masayang nagpakasal … marami sa kanila ay hindi na mag-asawa, kundi magkasawa na. Hindi na kaya ng marami ang magpatuloy sa relasyon. Hindi na kaya ng marami ang magtiis, ang mag-agguanta, ang magparangya sa kapwa, at magdaan sa pagsubok. Sa buong mundo, higit sa isa sa bawa’t dalawang kasal ang nauuwi sa diborsyo o paghihiwalay.

Ayon sa mga lumilitaw na kalakaran, marami ay hindi na lang nagpapakasal. Nagsasama na lamang. Sa dami ng mga wedding planners na unti-unting ginagawang mala-Hollywood ang kasal ng mga tao, hindi na kaya ng karamihan ang kasal sa simbahan, at tapos ay sisisihin ang simbahan kasi ang mahal daw ng kasal sa simbahan. Gagastos sila ng 1 milyon sa reception at sa restaurant at sa wedding planner, at nanggagalaiti sa mga pari sapagkat siningil raw sila ng simbahan ng 10 libong piso! Sa aking 30 taon pagkapari, nalulungkot ako tuwinang magkakasal ako sa mararangyang lugar sa Maynila. Galing pa mandin ako sa Canlubang, Laguna, at ang envelope na iaabot sa akin ay 300 piso ang lamang, kulang pa sa gasolinang ginamit ko sa pagpunta sa Intramuros! Nakakapikon lalu na kapag nakita mong sa kalapati pa lamang na pinalipad at bulaklak na itinapon libo na ang ginastos.

Sa panahon natin, napaka swerte ng mga batang hindi napatay ng abortifacient drugs, o hindi tinanggihan sa pamamagitan ng artipisyal na paraan … sa kanyang unang birthday, na hindi pa niya nauunawaan, ay 50 libong piso na ang ginagastos ng mga magulang para sa isang party na matatanda naman at photographer ang nag-eenjoy. Gumaganda talaga ang buhay!

Gumaganda nga, ayon sa mga nagsusulong ng batas na hindi maka-diyos. At gusto nilang pagandahin pa nang mabilis, nang hindi na mag-iintay. Gusto nilang mangyari ang lahat ng ito nang hindi na nahihirapan. Paano? Sa pamamagitan ng pag-ako sa kalayaan ng mahihirap na sila mamili nang kung paano mapaiigi ayon sa utos ng Diyos ang kanilang pamumuhay. Sabi ng batas na ito, “Huwag na kayo mag-isip! Gobyerno na bahala dyan. Eto, lahat ng kelangan nyo para maging malusog kayo at magkaroon ng safe and satisfying sex … gamitin nyo lang lahat ito.” Kelangang mawala sa mundo ang mga mangmang, ang mga nahihirapang manganak. Pag nahirapan kayo, may solusyon dyan.”

Gumaganda nga naman ang buhay ng tao. Kumokonti na ang mahihirapan, at magiging kaunti rin ang ipanganganak ng mga mahihirap, sapagka’t gobyerno na ang tutulong sa kanila para guminhawa ang buhay nila, kahit na ang mga paaralan ay wala ni bangkito para maupuan ng mga bata.

Maganda, di ba? Sino nga ba naman sa atin ang hindi gusto ng magagandang parke, magagandang liwasan? Sino nga ba sa atin ang aayaw sa napakaraming mga bahay na gawa sa lata at karton, at sa mga kalyeng walang mga nagpapalimos at kalbit sa inyo nang kalbit na humihingi raw ng pagkain pero kapag binigyan mo ng pagkain ay sumisimangot kasi ang gusto nila ay pera?

Gumaganda ang buhay – ayon sa panuntunang pang ekonomiya! Dumarami ang mall, at kahit saan ka sumuling ay may Puregold Jr, at may Waltermart, at may SM at Jollibee. Hindi lang yan, magiging malusog na ang mga kababaihan, magiging marunong na sila, sa kabila nang kahit na singkong duling ay hindi tinaasan ang budget sa bagong eskwelahan, o ni kapurit na budget ay napunta sa pag-aangat ng kalinangan o kultura ng madlang bayan. Hindi baleng walang alam sa sining at kultura. Hindi baleng walang kamuang-muang sa agham at sa pagpapahalagang makatao, basta malusog, basta hindi daraming parang daga, at siempre, basta’t madaling makahingi ng kailangan para sa kalusugan ng mga kababaihan. Kawawa naman ang mga kalalakihan. Wala kayong kalusugan. Hanggang ngayon ay hindi ko pa mawari ang koneksyon ng condom at kalusugan ng kababaihan.

Gumaganda ang buhay, pero hindi ibig sabihin nito ay nagiging mas makabuluhan at mas makahulugan ang buhay. Sa dami ng mga taong hindi pa rin masaya, kahit gumastos ng daang libo o milyon sa extreme makeover, o sa mga pagpapapayat sa paghigop ng taba sa katawan, tunay ba kayang gumaganda ang buhay? Bakit mayroon pang kulang? Bakit mayroong hindi pa masaya?

Kung merong babae na hindi dapat masaya, ay si Hannah.  Ang tagal niyang naghintay ng anak. Montik pang mamatay sa gutom. Nguni’t naligtas siya sa pagdatal ng propeta. At nang maligtas, may isa pang hiningi sa kanya – ang ialay ang kanyang baby na si Samuel sa templo. Napakasakit Kuya Eddie! Tanging anak, na kamontik nang mawala, ngayon ay pinag interesan pa ng Diyos! Kahit anong pagsusuma ang gawin mo … pagbali-baligtarin mo man ang iyong calculator, iisa ang sagot makatao nito … Talunan ka Hannah!  Baog … Loser … Kawawa ka naman.  Hindi ka malusog. Hindi ka masaya. Mag-isa ka na nga, hiningi pa ng Diyos ang tangi mong kaligayahan.

Ito ang takbo ng isip ng taong masaya dahil lang sa pamemera. Nang dahil sa pera … Nang dahil sa salapi, kay rami ngayong ayaw tumulad kay Hannah. Ano ako, hibang? Ginto na nga, hahayaan ko pang maging bato? Timang!

Ito ngayon ang magandang balita. Bakit laging kulang? Sapagka’t wala sa larawan ang Diyos. Tanging makataong solusyon, tanging makamundong mga paglapat ng lunas.

Isa pang babae ang ngayon ay iniaalay bilang larawan ng isang malusog na babae, malusog sa ganang kaniyang kabuuan bilang tao – pisikal, emosyonal, sikolohikal, at espiritwal. “Nagpupuri ang aking kaluluwa sa Panginoon!” Hindi niya sinabing, “nagpupuri ang aking matres, sapagka’t wala itong virus … malusog!”

Ano ang kanyang batayan? Hindi makamundong batayan tulad ng materyal na bagay … hindi mababaw na pangako ng kalusugang pangkatawan lamang kundi kapakanang pangkabuuan bilang tao, bilang wangis at larawan ng Diyos.

May higit pa sa pamemera. May higit pa sa luhong pangkatawan. Mayroong espiritwal na batayan ang tunay na kaligayahan, at ito ay ang PANANAMPALATAYA.

Kay daming taong dahil sa iba-ibang antas ng pananampalataya, ay naganap ang mga dakilang bagay.

Nang dahil sa pananampalataya, kay raming naganap:

By faith, Mary said Yes.

By faith, Mary stood with Jesus.

By faith, Mary tasted the fruits of the resurrection of Jesus.

By faith, the apostles left everything to follow their Master.

By faith, the apostles believed Jesus’ teachings.

By faith, the apostles preached the Gospel throughout the whole world.

By faith, the disciples offered the first Eucharist and gathered reading Scripture.

By faith, the martyrs gave their lives.

By faith, men and women have consecrated their lives to Christ.

By faith, unknown men and women have confessed Jesus and borne witness to Him in the workplace and in public life.

We too live by faith.

Hindi lang dahil sa pag-ibig.

Hindi lang dahil sa pera.

Kundi dahil sa pananampalataya.!

SIMBANG GABI O SIMBANG TABI?

In Adviento, Homily in Tagalog, Life Journey, Panahon ng Pagdating, Simbang Gabi, Taon K on Disyembre 16, 2012 at 10:31

438d780358b24db04f10b1767806_grande

Ikalawang Araw ng Simbang Gabi (Taon K)

Disyembre 17, 2012

Mga Pagbasa: Gen 49:2, 8-10 / Mt 1:1-17

SIMBANG GABI O SIMBANG TABI?

Hiniram ko ang mga katagang pabiro na ginamit ni Cardinal Tagle tungkol sa karaniwang nagaganap sa buong kapuluan. Kahapon, kay dami ang nasa simbahan. Kay rami rin, at sa katunayan, mas marami ang nasa tabihan – sa parking lot, sa devotion garden, sa ilalim ng mga puno, at kung saan madilim, liblib, o may upuan! Sa tuwing magsisimbang gabi, dumarami rin ang mga nasa simbang tabi. Sa amin sa Mendez, Cavite, ang tawag namin noon dito ay “simbang balete” – sa ilalim ng puno ng balete kapag oras na ng sermon.

Kahapon pinaksa natin ang simula ng ating pagninilay sa buong 9 na araw ng nobena … TIWALA SA GITNA NG MUNDONG TILA PAKAWALA. Sinimulan nating ipaliwanag na ang pananampalataya natin ay parang isang pinto (PORTA sa Latin), na dapat pasukin, pintong dapat buksan, mula sa loob at sa labas. Dalawa ang may hawak ng susi sa PORTA FIDEI – pinto ng pananampalataya – ikaw at ang Diyos.

Dagdagan natin sana ang ilang mga mahalagang diwa ng pintong ito. Sabi ng turo ng liham apostolika ni Papa Benito XVI, ang pintong ito ay bukas tuwina para sa atin. Puedeng puedeng pumasok sa pintuan tuwing ang Salita ng Diyos ay ipinahahayag. Pero puede ring magmatigas ng kalooban at ang mangyari ay tila baga tulad ng isang taong pumasok sa simbahan, at tuloy-tuloy palabas sa kabilang lagusan, tulad ng malimit mangyari sa ating simbahan dito.

Sa panahon natin, maraming ganito ang saloobin – papasok kunwari, pero isinasara ang puso sa patuloy na pangaral ng Dios at ng Simbahan. Ito ang katulad ng mga tao, tulad ng mga congressmen na nagsasabing “katoliko” raw sila at pro-life, pero pro abortion, pro-quality life raw, at kung ano-anong kaek-ekan. Binuksan nila ang pinto ngunit ipininid ang puso, at kinandaduhan pati mga kamay at paa sa paggawa ng tama at moral.

Puede ring mangyari na bukas na bukas ang bibig sa pagsamba sa Diyos sa tuwing magsisimba. Pero mas malaki ang bukas ng bulsa, at kung masapalpalan ng pork barrel, ay uurong na sa botohan, at kung ano-anong mga dahilan ang namumutawi sa bibig. Bukas ang pinto papasok … bukas ang bibig sa pusok … bukas rin ang bulsa sa bungkos ng salapi, at cerrado ang puso at kamay sa kabutihang hindi lamang sa kanilang ipinagmamakaingay na kabutihan ng mahihirap.

Puede ring mangyari na bukas ang bibig sa papuri, tulad ng mga katoliko diumano na nanggagalaiti sa aming mga pari dahil daw hindi namin nirerespeto ang separation between church and state. Tinanggap ang mababaw na pang-unawa sa separation … nguni’t hindi lumalim nang sapat upang malamang ang orihinal na doktrinang ito ay ginawa upang pangalagaan ang karapatan ng relihiyon, at hindi baligtad, upang hindi makapang-himasok ang relihiyon sa mga gumagawa ng batas at nagpapatakbo ng pamahalaan. Simpleng kasaysayan lang ito kapatid! Magbasa ka nang kaunti upang maliwanagan. Walang separation between Church and State kung ang usapan ay bagay moral, bagay pang buhay na walang hanggan.

May dagdag pa sana akong dapat pagnilayan tungkol sa PORTA FIDEI … Sabi ng dokumento na ang pagpasok sa pinto ng pananampalataya ay hindi minsanang gawain lamang. Ito ay isang nagpapatuloy na lakbayin.

Kawawa naman ang mga nagsasabing katoliko raw sila, pero ito ay naganap lamang noong sila ay binyagan, o pumasok sa isang mamahalin at exclusibong catholic school. Nang nagtapos ay nagtapos na rin ang kanyang lakbayin sa pananampalataya. Natutunan lamang nila magdasal nang kaunti, o magsimba, (pag may Misa) o magbigay ng kaunting “limos” sa simbahan. Walang iniwan sila sa maraming taong tuwing Linggo ay ganito ang ginagawa … Papasok sa simbahan hanggang sa may pintuan lamang … yuyuko nang kaunti … at bago matapos ang komunyon ay patakbo nang palabas. Hindi nakinig sa mga pagbasa … hindi rin nakinig sa homiliya … at lalung hindi nakibahagi sa mga panalangin at pag-awit.

Ito ang tunay na simbang tabi, na gumawa lamang ng minimum, ng pinakamaliit masabi lamang na katoliko pa rin siya. Ang pananampalataya nila ay isang bitbitin, hindi isang lakbayin.

Sa Misa natin kahapon, araw ng Linggo, mahigit isa’t kalahating beses ang mga kabataang nasa labas, nasa devotion garden, nasa parking lot, nasa tabi.

Mahaba pa ang ating lakbayin … Marami pang dapat unawain at pagnilayan …

Itong mga simbang tabi na ito kahit sa simbang gabi ang galit na galit kapag nagwika ang Simbahan nang turo na hindi angkop sa turo ng ABS-CBN, at mga jukebox journalists, at mainstream media. Ito ang madaling humusga na makaluma ang simbahan, at ang turo nila ay hindi na angkop sa modernong panahon.

Mahirap ihatid ang mga taong ayaw pumasok, at ayaw maglakbay. Mahirap hilahin ang mga taong ayaw magpaturo at ayaw magpatulong o ayaw humingi ng payo.

Sa ebanghelyo natin ngayon, mahabang lakbayin ang tinahak ng angkan ni Jesucristo, mula kay Abraham hanggang kay David, mula kay David hanggang sa pagkatapon sa Babilonia, at mula sa pagkatapon hanggang kay Kristo, na isinilang ng Birheng Maria, esposa ni Jose, na angkan ni David.

Ang mensahe natin sa ikalawang araw ay ito … Lakbayin ang pananampalataya. Para maganap ito, dapat kang pumasok sa loob ng pinto. Simbang gagi tayo, hindi simbang tabi. At kami naman ay ito ang wika … TULOY PO KAYO … TAYO NA AT MATUTO … TAYO NA AT PATULOY NA MAG-ARAL AT MANAGANA SA KANYANG PANGAKO … Maghahari ang katarungan at ang kaganapan ng kapayapaan magpasawalang hanggan! Saan pa kayo?