frchito

Archive for Mayo, 2011|Monthly archive page

ISANG BUHAY NA GANAP AT KASIYA-SIYA!

In Catholic Homily, Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 10, 2011 at 08:05

Ika-4 na Linggo ng Pagkabuhay(A)
Mayo 15, 2011

Ayaw natin ng mga pailalim ang banat, kumbaga … mga taong may ibang motibo nguni’t hindi lumalantad … mga nilalang na may pailalim na layunin at pakay, nguni’t hindi nagpapakita agad ng tunay na kulay.

Ito ang mga mapagsamantala, ang mga gumagamit ng kamangmangan ng iba, o kawalang-malay, kawalang kaalaman at kabatiran sa mga bagay-bagay.

Ayaw natin ng mga patago … mga bantay-salakay, na naghihintay ng tamang kondisyon at hudyat, upang gawin ang kanilang maiitim na balak. Sa biglang-wari ay pawang kabutihan ang kanilang gusto at layunin, nguni’t sa bandang huli ay kapaitan ang hatid.

Isa sa mga gusto kong panoorin sa TV kung may oras ay ang “animal planet.” Kapag nagpapaantok ako at gumagawa ng tulog, dito ko inilalagay ang pihitan o remote ng TV. Nguni’t kung minsan, sa halip na antukin, ako ay naaaliw, at lalung hindi nakakatulog, lalu na kapag nakikita ko ang ilang hayop na mapagsamantala, pailalim, panakaw, at papuslit ang ugali at kilos.

Iyan ang dahilan kung bakit ayaw ko ng hyena … nang-aagaw at nagnanakaw lang sila ng mga hayop na nabitag at nalaso na ng iba, kagaya ng lion o lepardo. Iyan din kung bakit ayaw ko ng mga buwaya … matyagang nagmamanman, matiising naghihintay nang buong tahimik, hanggang may maligaw na kawawang hayop o nilalang, na kapagdaka’y kanilang lalapain at lulunurin, at pagkatapos ay sasakmalin nang pira-piraso.

Magaling na guro ang Panginoon. Sa kanyang kwento ngayon, humabi siya ng isang pangaral mula sa bagay na madaling maunawaan ng kanyang tagapakinig. Ginamit niya ang larawan ng isang pastol, at ang kanyang pagmamalasakit sa kanyang kawan. Ang kanyang pagmamalasakit ay nakatuon sa mga mapagsamantala, mga pailalim ang banat, at mga mapanlinlang. Nakapako ang kanyang atensyon sa mga maninila na hindi dumadaan sa tamang pintuan, mga nagkukubli sa likod ng pagkukunwari, at naghihintay ng pagkakataon upang makapuslit paloob sa kulungan ng kawan, nang hindi dadaan sa tamang pintuan!

Marami tayong gusto sa buhay. Gusto nating lahat yumaman at guminhawa ang buhay. Gusto natin na ang bayan natin ay makihanay sa mga bansang mayayaman at ganap … mga bansang walang mahirap, walang iskwater, at walang namamatay sa gutom. Gusto natin ng maluluwang na kalye, magagarang bahay, at magagandang pangitain sa lansangan. Gusto natin na malinis ang mga ciudad, mga liwasang bayang hindi nabubuntunan ng basurang nabubulok at nangangamoy.

Nguni’t alam ng lahat na bagama’t walang masama sa mga layunin at kagustuhang ito, may higit tayong pinapanagimpan … may higit tayong inaasam at hinihintay … may higit na mahalaga tayong hinahanap at pinagsisikapang marating. At alam nating lahat na ang mga bagay o kalalagayang itong higit nating hinahanap ay hindi lamang material … hindi lamang nabibilang, nasusukat, at natitimbang, dahil sa ang mga ito ay mga pagpapahalagang espiritwal, na may kinalaman sa buhay na walang hanggan.

Kung gusto natin ang mga nabanggit ko, ay iyon lamang, mayroong short cut para sa mga ito … mayroong pinakamadaling daang puedeng tahakin. Ito ang dahilan kung bakit, kay raming ang maling akala nila ay ang pagbabawas ng tao sa mundo ang pinakamagandang paraan upang makamit ito. Sa isinusulong na panukalang batas, madaling mararating, ayon sa kanilang kalkulasyon, ang minimithing material na kalagayan. Sino nga ba ang hindi gustong dumami ang liwasan, at kumonti ang mga barung-barong sa mga lupa ng may lupa? Sino nga ba ang hindi magkakagustong mabawasan ang mga sakit at problema ng lipunan? Sino nga ba ang ayaw malutas ng kahirapan?

Gusto natin lahat ito … Nguni’t hindi tayo nagkakasundo sa pamamaraang ginagamit natin. Gusto ng ilan ang short-cut. Gusto ng ilan ang dumaan, hindi sa pintuan, kundi sa bintana. Gusto ng ilan na makamit ito pero sa pamamagitan ng pagiisang-tabi sa kagustuhan ng Diyos, at pagsasantabi rin ng mga pagpapahalagang siyang garantiya ng dignidad ng tao, at hindi lalapastangan sa karangalang ito ng tao.

Ito ang dahilan kung bakit ang Inang Simbahan ay tutol sa kalakarang ito. Buhay na material lamang ang pakay ng panukalang ito. Ito ay isang paglapastangan sa kalooban ng Diyos, na tumatawag sa atin, sa buhay na ganap, at hindi lamang sa buhay material, dito sa lupang ibabaw. Gusto natin ng ginhawa at yaman, at rangya, nguni’t hindi sa pamamagitan ng pagsangkalan ng lahat ng pagpapahalagang espiritwal at pang kaluluwa na siyang tunay na layunin ng Diyos para sa atin.

Ang kahirapan ay isang malaking problema, ngunit hindi ito bunga ng pagdami ng tao. Ang kahirapan ay isang problemang moral, hindi lamang problemang pisikal na dapat lapatan ng lunas, hindi lamang sa pamamagitan ng estruktural o material na pamamaraan, kundi sa tamang hanay ng pagpapahalagang moral ng tao at ng lipunan. Alam ng lahat na isa sa mga dahilan ng kahirapan ay ang kaswapangan, kadamutan, katakawan ng tao, at ng organisadong korupsyon sa gobyerno at lipunan, at sa puso ng bawa’t tao. At alam rin natin na ang mga nagsusulong ng mga pamamaraan upang bawasan ang tao, ay hindi lamang marangal na layunin ang laman ng puso at isipan. Huwag na tayo magbolahan pa … isa itong business, hanap-buhay, negocio … at alam natin kung sino sino ang kikita kapag naipasa ang batas na ito.

Sa Linggong ito, paalaala sa atin ng ebanghelyo … may iisang daan, may iisang pintuan na wasto at tama at wagas. Maraming nagpapanggap na pintuan, maraming nagpapanggap na propeta ng kabutihan at kagalingang pantao …. Nguni’t iisa lamang ang nagsabing ang siyang dumaraaan sa tamang pintuan ay ang tunay na pastol … Wala siyang ibang pakay at kagustuhan … Wala siyang ibang motibo at layunin, liban sa buhay … isang buhay na ganap at kasiya-siya!

KASAMA KO KAYA’T HINDI AKO MATITIGATIG

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 4, 2011 at 08:55

Ika-3 Linggo ng Pagkabuhay(A)
Mayo 8, 2011

Mga Pagbasa: Gawa 2:14.22-33 / 1 Pedro 1:17-21 / Lucas 24:32

Mahirap maligaw ng landas … mahirap kapag hindi mo alam ang iyong patutunguhan. Kung ang pag-uusapan ay ang pag-akyat ng bundok, o pagpasok sa gubat, hindi lamang mahirap, kundi delikado kung wala kang kasama, at hindi mo alam kung saan ka susuling.

Maraming taon na ang lumipas nang kami ay masuong sa isang lakbaying nauwi sa wala. Mahigit kami noong 300 katao na pawang patungo sa tuktok ng isang bundok sa Pilipinas. Wala kaming kamuang-muang sa sasapitin namin. Hindi namin alam na sa grupo pala ay mayroong ilang mga palsong gabay na nagsuong sa amin sa panganib. Pagdating namin sa taas ng 3,000 talampakan, sa unang araw ng aming pagtahak, hinarang kami ng mga “taong-bundok: at walo sa amin, kasama ako, ang ginawa nilang “bihag.”

Sa buhay natin, mayroong palsong gabay at wastong gabay … mayroong naghahatid at mayroong nagliligaw sa atin … Mayroong kasamang kabutihan ang dulot, at mayroong kasamang kasamaan ang hatid sa atin.

Naalala ko pa noong ako ay mga 6 na taong gulang. May isda pa noon sa ilog Pasig. May mga namimingwit pa noong panahong yaon ng mga biya at ayungin at iba pang isda. Sa isang musmos na kagaya ko noon, parang napakalaki ng ilog, napakalawak, at ang mura kong isipan ay hindi magkamayaw tingnan ang mga mangingisdang naghahagis ng lambat sa ilog upang manghuli ng ayungin at biya.

Isang araw, niyakag ako ng ilan naming kapitbahay upang maglangoy sa ilog. Wala akong paalam. Tumakas ako sa bahay at sumama sa kanila. Hindi ko alam na isa sa mga kapitbahay naming may malasakit ang nagsumbong sa lola ko. Nakita ako ni Mang Emiliano na sumama sa mga papuslit sa ilog Pasig.

Pag-uwi ko, nakatikim ako ng matinding palo at parusa. Ang ipinataw sa aking parusa ay bagay na nagpunla ng isang pangaral na hindi ko na nakalimutan sa tanang buhay ko! At anong aral ito? May kasamang naghahatid sa kabutihan, at may kasamang naghahatid sa kasamaan. May paglalakbay na nauuwi sa maganda, at may paglalakbay na naghahatid sa kapariwaraan!

Paglalakbay ang tinutumbok ng ebanghelyo natin ngayon. Dalawang disipulo ang malungkot at bagsak ang damdamin, naguguluhan ang isipan sapagka’t ang kanilang inaasahan at pinag-ukulan ng panahon ay pinahirapan at pinatay sa krus. Ang kanilang kasama sa tatlong taong paglalakbay sa buhay ay biglang pinatahimik, biglang naglaho sa kanilang piling. Wala silang laman ang isipan liban sa lahat ng naganap sa mga nakaraang araw. At wala silang nais gawain noon liban sa bumalik sa pinagmulan nila at magsimula nang panibago, at tuluyan nang kalimutan ang kanilang guro na nagbigay kahulugan sa kanilang buhay sa loob ng tatlong maiikling taon.

Subali’t ang naganap ay nagbigay alab muli at nagpanibago sa kanilang kalooban. Nakipaglakbay ang Panginoong muling nabuhay sa kanila … sa gitna ng kadiliman, sa gitna na kaguluhan ng isip, sa gitna ng pag-aagam-agam at kawalang katiyakan!

Ang pinagdadaanan natin ngayon ay walang iniwan sa pinagdaanan ng dalawang disipulo. Magulo ang mundo, at hindi komo napaslang na si Bin Laden ay titino at huhusay ang takbo ng buhay ng tao sa buong daigdig. Nababalot pa rin ang buhay ng tao ng puwersa ng kasalanan. Ang pagkamatay at muling pagkabuhay ng Panginoon ay hindi garantiyang ang kalayaan ng tao sa buong mundo ay gagamitin ng lahat para sa kabutihan. Tuloy pa rin ang mainit na debate tungkol sa RH bill. Tuloy pa rin ang pagkakanya-kanyang grupo o panig ng mga tumatawag sa sarili bilang Katoliko, kahit na hindi sila sumusunod sa katolikong pangaral. Tuloy pa rin ang pagtutungayaw at tuloy pa rin ang kalakarang korap sa Pilipinas!

Madilim ang landas na tinatahan natin … puno ng hilahil, at tigib ng paghamon.

Sa paglalakbay natin, ang magandang balitang dulot ngayon ng liturhia ay walang iba kundi ito … May kalakbay tayo … may katoto … may kasama … at ang kasama nating ito ay hindi magsusuong sa atin sa masama! Hindi nya tayo ihahatid sa ilog na mapanganib. Hindi tayo isusuong sa mga “asong gubat” na mapanlaso at mapanlinlang. Inihahatid niya tayo sa buhay – buhay na walang hanggan at ganap!

Subali’t hindi ibig sabihin nito ay landas na maluwang at maalwan! Hindi ibig sabihin nito ay isang lakbaying walang problema, walang paghamon, walang hirap at walang pananagutan. Siya mismo ang nagpamalas ng kung anong uri ng landas ito … paakyat sa bundok ng Kalbaryo, patungo sa kamatayan upang marating ang panibagong buhay.

Ang nagsuong sa amin sa paglalakbay namin sa bundok na binanggit ko ay wala na … napatay siya sa isang “encounter” hindi naglaon matapos kami harangin. Kay rami nang naging pinuno ang Pilipinas … ang ilan ay mabuti at ang ilan ay palso, palpak, korap at sinungaling at mapagsamantala. Naging kalakbay natin sila, ngunit hindi naging katoto. Naging kasama, ngunit hindi naging kadaup at kaisang palad sa iisa at parehong paghahangad. Marami ngayon ang nagpapanggap na pinuno at gabay, nguni’t hindi yapak ng Diyos ang sinusundan, kundi sarili nilang pangarap at kagustuhan!

Tulad ng natutunan ko sa aking karanasan, mahalaga na dapat mamili ng kasama, ng ating susundan at pakikinggan. May kasama sa kabutihan, at may katuwang sa kasamaan. May naghahatid sa kabutihan, at may nagsusuong sa kapariwaraan.

Sa kabila nito, sa araw na ito, may isang nagpapakita na Siya at Siya lamang ang tunay nating kalakbay … at ganap at wagas na katoto. Hindi niya tayo ililigaw ng landas. Hindi niya tayo ihahatid sa kapahamakan. Siya ang Daan, Katotohanan, at Buhay! Kasama natin Siya, kaya’t hindi tayo matitigatig!