frchito

HIHIGIT PA BA TAYO SA KANYA?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Jeremias, Taon A on Agosto 24, 2011 at 06:11

Ika-22 Linggo ng Taon (A)
Agosto 28, 2011

Mga Pagbasa: Jer 20:7-9 / Roma 12:1-2 / Mt 1:17-18

Hindi maipagkakaila ng kasaysayan ang sinapit ng Mananakop. Bagama’t tinanggap bilang isang bayani noong siya ay pumasok sa Jerusalem, at nilatagan ng mga balabal, sanga ng kahoy at mga palaspas, ay ipinagbunyi bilang Haring pinakahihintay, hindi naglaon at napalitan ang lahat ng ito ng isang matinding pag-uusig.

Matapos nila makarinig ng mga pangaral na hindi katanggap-tanggap, hindi kaaya-aya, at hindi angkop sa kanilang nais, nagsipagbaligtaran sila at ang itinanghal bilang Hari, ay pinatawan ng kamatayan sa krus.

Hindi kailanman hihigit ang disipulo sa kanyang guro.

Ito ang sinapit ng batang-batang si Jeremias. Matapos siya mahikayat ng Diyos upang mangaral sa Kanyang ngalan, ano ang sinapit niya? Panunuya, panlilibak, pang-uuyam, at pag-uusig!

Nakita natin ito sa mga nakaraang araw – ang unti-unting pagbabago ng simoy ng hangin … ang dahan-dahang pagpapakita ng pagkamuhi sa Inang Simbahan at sa mga namumuno rito. Nakita natin kung pati ang Panginoon ay nilapastangan ng isang diumano ay artista na gumawa ng mga larawang walang pakundangan sa kabanalan ng Poong Maykapal. Nakita natin kung paano, batay sa isang kasinungalingan, ay nilibak ang pitong Obispo at tinaguriang ‘Pajero 7’ kahit wala naman ni isang Pajero, upang usigin sa halagang 6.9 milyong piso na ginamit para sa kapakanan ng mga maysakit at mga salat.

Naranasan ko rin ito nang hindi iisang pagkakataon. Napakahabang kwento ang dapat igugol dito upang balangkasin ang karanasang ito. Nguni’t sapat na sigurong sambitin ko, na halos sampung taon na ang nakararaan, ako man ay inusig at pinagbantaan, dahil sa pamumunong ginawa ko upang mapawi ang droga at bawal na gamut sa komunidad na nasa paligid ng kung saan ako naroon noon.

Marami ang natuwa. Marami ang sumama at sumali sa kilusan. Nguni’t mayroong hindi nasiyahan, dahil sa kami ay naging balakid sa kanilang malaking kita dahil sa droga. Pinagbantaan ako. Ano raw ang gusto ko, ang patuloy na makapag-Misa o ang bumulagta na lamang sa kalye. Ang pari, diumano, ay hindi dapat maki-alam sa mga paksang secular, sa mga bagay na hindi dapat trabaho ng pari, at ang pari, diumano, ay dapat manatili lamang sa sakristiya!

Bilang pari sa halos tatlumpung taon na nakaraan, pinagdadaanan ako minsan ng panghihinawa. Bilang isang guro sa mahigit na tatlong dekada, minsan ako ay nawawalan ng lakas at pinapanawan ng tapang. Sa mga nakaraang taon, para bagang nagbubuhos lang ako ng tubig sa likod ng pato. Parang walang silbi, parang walang katuturan at kahihinatnan. Ang lahat ay nabubura at napapalitan ng mga pagpapahalagang lako at hatid ng mass media, at napapatungan ng mga turong walang kinalaman sa turo ng Poong Maykapal, at kalooban ng Panginoon.

Matapos usigin ang pitong Obispo, matapos bungkalin ang isyu na batay sa isang kasinungalingan, noong ang lahat ay mabigyang-liwanag, ni isa sa mga nag-usig sa TV at radyo, ni isa sa mga mamamahayag na hindi tinantanan ang isyu laban sa mga Obispo, ang humingi ng gaputok man na paumanhin. Patay malisya lamang silang lahat. Walang kibo, walang imik, at walang ipinakitang anumang pagsisisi sa ginawa.

Totoo ang sinasaad ng mga pagbasa ngayon. Ang pag-uusig ay nasa paligid natin, dumarating, at darating pa. Lahat ng paraan upang mapawi at mabale wala ang autoridad ng simbahan ay ginagawa ng mga kinauukulan. Lahat ng paraan upang maisulong ang isang panukalang batas na tinututulan ng Simbahan ay ginagawa. At kasama rito ang pang-uusig.

Gusto ko sanang sa araw na ito ay bigyan ng higit pang katatagan ang mga kapatid kong, katulad ko, at kaisa ng Simbahan, ay nagpupunyagi sa ngalan ng katotohanang moral. Gusto ko sanang ang lahat ng nakakabasa nito ngayon ay hindi matulad sa aking kung minsan ay sinasagian ng panghihinawa.

At nais ko sanang tulad ni San Pablo, ay matutunan nating “ialay ang sarili bilang handog na buhay, banal at kalugud-lugod sa Kanya.” (Ika-2 pagbasa)

Sa kasaysayan ng Simbahan, libo-libo ang nag-alay ng katawan at buhay para sa Panginoon. Tinitingala natin sila bilang mga martir at kumpesor ng pananampalataya. Sila ang mga tinagurian ni Juan Ebanghelista, na mga tupang hinugasan ng dugo ng kordero. Sila ang mga hindi tulad ko, ay hindi nanghinawa.

Nguni’t may pag-asa pa sa tulad natin at tulad kong kung minsan ay nagagapi ng pangamba at takot. Ito ang ipinakita ni San Pedro. Ipinagkanulo niya ang Panginoon, Tatlong beses niya siya ipinagtatwa. Natakot rin siya sa mga alon sa dagat at lumubog. Sa ebanghelyo natin ngayon, hiniling niya sa Panginoon: “Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos!” Sumandali siyang umurong, nangamba, natakot.

Parang ako. Parang tayo. Para sa atin ang mga salitang binitiwan ng Panginoon kay Pedro: “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin.”

Hihigit pa ba tayo sa ating Guro at Panginoon?

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: