frchito

Archive for the ‘Catholic Homily’ Category

SUSI, PAPURI, PAGSUSURI

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Agosto 19, 2011 at 06:32

IKA-21 LINGGO NG TAON (A)
Agosto 21, 2011

Mga Pagbasa: Isaias 22:19-23 / Roma 11:33-36 / Mateo 16:13-20

Tatlong kataga ang tila nagbibigay lagom sa mga pagbasa ngayon: susi, papuri, pagsusuri.

Sa unang pagbasa, narinig natin mula kay Isaias ang pangitain tungkol sa pagkakalooob ng Diyos ng susi sa isang pagkakalooban ng mahalagang panunungkulan at pananagutan sa bayan ng Diyos – isang pahimakas sa pananagutang ipagkakaloob ni Kristo Jesus kay Simon Pedro.

Sa ikalawang pagbasa naman, natunghayan natin ang isang matulain at wagas na awit ng papuri mula sa panulat ni San Pablo. Matapos niyang suriin ang Diyos, at limiin ang lahat ng kanyang ginawa, at bagama’t hindi lubusang maarok ang kahanga-hangang mga gawa ng Diyos, walang iba kundi papuri ang pumutok sa kanyang mga labi: “Sa kanya ang karangalan magpakailanman. Amen!” (Unang pagbasa).

Ngunit tulad ng sinuri ni Pablo ang mga ebidensya, at mga patunay sa kadakilaan ng Diyos, isa ring pagsusuri ang narinig natin sa ebanghelyo (Mt 16:13-20). Sinuri ni Jesus ang kanyang mga alagad. Tinanong niya ang kanyang mga disipulo. Nguni’t ibang uri ng pagsusuri ang ginawa niya, hindi tulad ng ginagawa ng Social Weather Station, o ng anu pa mang ibang pagsasaliksik na nakikita natin sa panahon natin, kung saan mga bilang at numero ang pinagsisikapang makita.

Kakaiba sa isang survey, hindi “ano” ang tanong ng Panginoon kundi “sino.” Hindi siya nagsuri kung ano ang libel ng kanyang katanyagan, o kung marami ang sumusunod sa kanyang pangaral. Hindi siya gumawa ng isang survey upang mapagtanto kung gaano siya kapopular, o kung ang higit na nakararaming mga tao ay nasa panig niya, o sa panig ng katotohanang moral.

Subali’t sa kabila nito, pagsusuring ganap at malalim pa rin ang ginagawa ng Panginoon, sa mga disipulo, at lalu na, kay Simon Pedro. “Sino raw ang Anak ng Tao ayon sa mga tao?”

Panay na panay, at sunud-sunod ang mga survey sa panahon natin. Ano ang sabi ng marami tungkol sa RH bill? Ano ang pandama ng nakararami tungkol sa mga isyung bumabalot sa lipunan? Matapos walang puknat na banatan ng mass media ang isang usapin, matapos walang patid na ilahad ang kanilang posisyon, o posisyon ng mga nagbabayad sa kanila, matapos walang habas na ituon ang opinyong popular sa isang panig, isang survey ang magpapatunay na ang karamihan ay panig sa kanilang isinulong na ideolohiya o usapin!

Matapos bansagan ang mga Obispo at tinaguriang “Pajero 7” ng isang iresponsableng mamamahayag, isang survey ang kanilang isinasagawa upang patunayang wala diumanong kredibilidad ang simbahan at hindi na dapat sundin.

Numero … bilang … isang mapanlinlang na propaganda at marami pang iba … ito ang araw-araw na naririnig ni Juan de la Cruz … na ang simbahan ay makaluma, na ang mga pari at Obispo ay walang iniwan kay “Padre Damaso,” at hindi na dapat sundin at paniwalaan.

Sa araw na ito, hindi “ano” ang tanong sa bawa’t isa sa atin. Gusto natin ngayong malaman kung ano ang “susi” ng tunay na pananagutan, ayon sa pangarap ni Isaias na nabanggit sa unang pagbasa. Gusto natin tingnan kung ano ang tunay na batayan upang tayo ay patuloy na magpuri at magpugay sa Diyos, tulad ng ginawa ni San Pablo.

At para natin masagot ito, dapat nating suriin ang batayan ng lahat ng pagpupunyagi at pagsisikap natin. Dapat natin tukuyin ang tunay na haligi ng paniniwala at pananampalataya natin bilang mga tagasunod ni Kristo.

Ang batayang ito ay hindi isang survey … hindi sapagka’t ang “higit na nakararami” ay ganito o ganire ang posisyon o paniniwala. Ang batayang ito ay hindi “ano” kundi “sino.”

Hindi nasiyahan ang Panginoon sa unang sagot ng mga disipulo. Sagot ito galing sa isang “survey.” “Sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta.”

Sabi nila … Sabi ng survey … sabi ng nakararami … sabi ng mga statistics …. Numero … paramihan … Mas maraming nakataas ang kamay, mas tama!

Pagsusuring wagas ang dulot sa atin ng liturhiya sa araw na ito. Hindi “sila” ang gustong marining sa atin ng Panginoon ngayon. Hindi “sabi-sabi” ang nais niyang makita sa atin ngayon. Hindi “sila” kundi “ikaw.” Hindi “ano” kundi “sino” at “kayo!” “Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?”

Pumasa sa matinding pagsusuri si Simon Pedro. Siya lamang ang sumagot ng wasto … sagot na galing sa puso, hindi sa isipan; sagot na galing sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, at hindi galing sa survey. “Kayo po ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.”

Ito ang susi na naghatid sa wastong papuri. Ito ang pagsusuri na dapat natin gawin ngayon sa sarili natin: “Sino si Kristo para sa iyo?”

BUBUKLURIN, PADADAMAHIN, KAHAHABAGAN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Isaias, Taon A on Agosto 10, 2011 at 17:32

Ika-20 Linggo ng Taon(A)
Agosto 14, 2011

Pambihira ang isang malaking taong yumuyuko at nagpapakababa. Bihira ang lumiliban sa kabilang panig upang makipagniig sa mga hindi niya kasamahan, hindi kababayan, at hindi kapanalig. Di ba’t saanmang bansa tayo magpunta bilang Pinoy ay pilit tayong nagsasama-sama, nagbubuklod, at nakikisalamuha sa kapwa nating Pinoy?

Ito ang isa sa mga malinaw na turo ng mga pagbasa natin sa araw na ito. Sa unang pagbasa, mga “dating dayuhan” ang nabilang sa bayan ng Diyos. Sa mga dating dayuhan na ito ay binitiwan ni Isaias ang isang pangako: “Dadalhin ko kayo sa Sion, sa aking banal na bundok.” Ang mga dating hindi kabilang, hindi katapong, at hindi kaisa at kaniig ay mabibilang sa angkan ng Diyos.

Pangako itong maluwag ang dating sa ating puso. Saanman tayo magpunta ay mayroong pagtatangi-tangi, pagkakahiwa-hiwalay, at pagkabilang sa iba-ibang mga pulutong. Sa London sa mga araw na ito, ang katiwasayan at kaayusan ay binasag ng matinding mga riot at kaguluhan, dahil sa isang karahasang ginawa ng kapulisan sa isang taong hindi puti ang balat. Sa ating bayan, bawa’t kalye na yata sa mga subdivision ay may harang, may bantay, may balakid. Iba ang iniikutang mundo ng mga may kaya, at iba ang iniinugang daigdig ng mga salat sa buhay.

Pangako itong tunay na tumitimo sa kaibuturan ng puso nating lahat. Di ba’t tayo ay mga pakawala kung minsan sa buhay natin? Di ba’t tayo ay nahihiwalay ng maraming beses sa kapwa dahil sa ating kasalanan at pagkamakasarili? Di ba’t tayong lahat ay napapadala kung minsan sa pagtatangi-tangi at paghahati-hati? Di ba’t tayo man ay nagiging banyaga kung minsan sa ating bayan? Di ba totoong kung minsan ay parang mas marami pang karapatan ang mga banyaga sa ating lupain kaysa sa ating lahat na taal na taga Pinas?
Ang pangakong ito mula sa bibig ni Isaias ay bunga ng isang pangarap ng Diyos para sa atin. At ano ba ang pangarap na ito?

Tingnan natin kung ano ang namumutawi sa bibig ni San Pablo … Kausap niya ang mga Hentil, mga taong hindi kabilang sa bayan ng Diyos, mga hindi Judio, mga hindi kapanalig. Subali’t bilang isang apostol, si San Pablo na mismo ang nagsabi: “pinangangatawanan ko ang aking ministeryo upang mangimbulo ang mga kababayan ko, at sa gayo’y maligtas ang ilan sa kanila.” “Ang muling pagtanggap sa kanila’ para na ring pagbibigay-buhay sa mga patay.” Pagyakap, pagtanggap, pakikipagkaisa ang dulot na mensahe na kaakibat ng kaligtasan … hindi pagtatangi, at lalung hindi ang paghihiwalay.

Ano ang naging daan ng pakikipagkaisa? Sinagot rin ito ni Pablo … “Sila’y naging masuwayin ngayong kayo’y kinahahabagan upang sila’y kahabagan din. Sapagkat hinayaan ng Diyos na maalipin ng kanilang kasalanan ang lahat ng tao upang maipadama sa kanila ang kanyang habag.”

Bawa’t isa sa atin ay halimbawang mataginting ng habag na ito ng Diyos. Ako ang una … Buhay na larawan ako ng banal na habag ng Diyos. Hindi karapat-dapat, masuwayin, at makasalanan, patuloy pa rin niya akong tinatanggap, ipinagkakaisa sa inyong mga kapanalig.

Ito ang dakilang aral na malinaw pa sa sikat ng araw sa ebanghelyo sa araw na ito. Nagtungo si Jesus sa Tiro at Sidon, mga lugar na hindi dapat iniikutan ng isang Judio. Hindi lamang iyon, hinayaan niyang siya at kausapin ng isang babaeng Cananea. Bawal na bawal … hindi karapat-dapat … Nguni’t lumiban sI Jesus, pumunta sa kabilang ibayo, kumbaga, at tumanggap sa isang dapat ay ipinagtatabuyan ng mga Judio.

Ito ang buod ng magandang balita natin ngayon. Walang pagtatangi ang Diyos, bagkus, may pagtingin sa higit na nangangailangan. Tinugon niya ang babae… sa kanyang matinding pangangailangan, dahil sa kanyang matimyas na pananampalataya. “Tulungan po ninyo ako, Panginoon.” Bagama’t batid ni Jesus na hindi dapat binibigyan ng pagkain ang mga aso galing sa dapat ay sa mga anak, nagdalang-habag siya sa Cananea.

Ito ang dakilang habag na tinitingala at hinihintay rin natin. Ako ang una sa lahat ang nangangailangan nito. Ito ang dakilang awa ng Diyos na naparito, hindi upang paglingkuran, kundi para maglingkod. Sa iyo. Sa akin. Sa ating lahat.

Sa araw na ito, tatlong kataga ang dapat mamutawi sa ating mga labi: bubuklurin niya
tayo, padadamahin ng kanyang pag-ibig, at kahahabagan. Purihin nawa ang Diyos na Ama ng awa at habag!