frchito

Archive for the ‘Gospel Reflections’ Category

IBANG KLASE ANG ATING DIYOS!

In Gospel Reflections, Homilies, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Reflections on Mayo 8, 2007 at 11:39

Ika-6 na Linggo ng Pagkabuhay
Mayo 13, 2007

PAANYAYA, PANGAKO, PAG-IBIG, PAG-ASA

Puede nating bigyang-buod ang mga pagbasa sa araw na ito sa apat na salita: paanyaya, pangako, pag-ibig, at pag-asa. Sa unang pagbasa, narinig natin kung paano ipinagtanggol nina Pablo at Barnabas ang mga hentil (pagano) na sumampalataya kay Kristo. Bagama’t pinangunahan ito ng isang matinding diskusyon (o alitan) sa pagitan ni Pedro at ni Pablo, ang pangakong pangkalahatang kaligtasan ng tanan ang siyang naghari sa wakes. Ang mahalaga ay ang pagkilala at pagsampalataya kay Jesus. Ang mga kagawiang kultural ng mga Judio ay hindi siyang pangunahing pagpapahalaga ng isang kristiyano. Tanging mga pinakamahalagang gawain lamang ang ipinataw ni Pablo sa mga bagong sapi kay Kristo.

Ang ikalawang pagbasa ay isang matulaing paglalarawan ng isa pang pangako ng Diyos: ang bagong langit at bagong lupa na binanggit na noong nakaraang Linggo. Ang banal na siyudad ng Jerusalem ay isinalarawang bumababa mula sa kalangitan, na nababalot ng mga mahalaga at mararangyang mga bato at kristal. Iisa ang pinupuntirya ng mga sagisag na ito … Ang Diyos ay ipinapakitang tumutupad at tutupad pa ng kanyang pangako. At ang buod ng kanyang pangako ay may kinalaman sa ganap na pagpapanibago na dulot ng kanyang gawang pagliligtas. Ang pangakong hantungan ng bayan ng Diyos ay may kinalaman sa isang panibagong takbo ng panahon at buhay ng mga nabubuhay nang tapat sa Diyos. Ganap na kaliwanagan ang babalot sa lungsod na nabanggit. Masasabi nating ang ikalawang pagbasa ay pangakong tigib ng pag-asa.

Ang ebanghelyo naman ay umiikot sa isang paanyaya at isang pangako. Anyaya ng Diyos na tayo ay mabuhay sa pag-ibig: “sinomang nagmamahal sa akin at sa aking salita ay mamahalin rin ng aking Ama.” Ngunit ang paanyaya at pangako ay tumutuon sa dalawa pang mahalagang pangako: pag-ibig ng Ama at ng Anak, at ang pagpapadala at pagdating ng Espiritu Santo.

Iisang kataga ang iniiwan sa aking guniguni ng mga pagbasang ito … pananahan. Ibang klase ang ating Diyos. Hindi lamang siya manlilikha. Hindi lamang siya mapagmahal. Siya ay lahat ng ito, at higit pa. Siya ay puno ng pangako. At ang pangako niya ay tunay at buhay. Hindi siya isang Diyos na nananatili sa alapaap. Siya ay Diyos na nakikipamayan. Siya ay Diiyos na nakikipanahan sa piling natin. At bago pa man siya lumisan at umakyat sa langit, nagbitaw siya ng pangako ng pag-asa. “Ang parakleto, ang Banal na Espiritu, na isinugo ng Ama sa aking ngalan, ay magtuturo sa inyo ng lahat at magpapaalaala ng lahat ng sinabi ko sa inyo.”

Ibang klase ang ating Diyos. Naghatid siya ng paanyaya sa atin. Pinagkalooban tayo ng pangako. Tinupad niya ang kanyang pangako sa pagkakaloob ng pag-ibig. Bagma’t lumisan, nagiwan siya ng dahilan upang manatili ang pag-asa.

At higit sa lahat, pinatunayan niya na ang ating pag-asa ay hindi mauuwi sa kawalan. Nakipamayan siyang lubusan sa atin. Nakipanahan siya sa atin sa pamamagitan ng Espiritu Santo.

Ibang klase ang ating Diyos. Purihin Siya magpakailanman.

Ika-5 Linggo ng Pagkabuhay

In Gospel Reflections, Homilies, Sunday Reflections on Mayo 3, 2007 at 17:42

ISANG BAGONG KAUTUSAN
(Ika-5 Linggo ng Pagkabuhay)

N.B. Ito ay halaw sa ebanghelyo sa Mayo 6, 2007 –

Jn 13:31-33a, 34-35

“Isang bagong utos ang bigay ko sa inyo: magmahalan kayo sa isa’t isa, tulad ng pagmamahal ko sa inyo”

Kahit luma na, bago pa rin ang utos na ito ni Jesus. Bago sapagka’t hindi pa lubos na naisasagawa at naisasakatuparan.

Puno ng kataga ng pag-ibig ang ating lipunan, ang ating mga pahayagan, ang himpapawid sa pamamagitan ng TV, ang internet … Subali’t sa kabila nito, ay nababalot pa rin ang daigdig ng kilabot, ng pagkamuhi, alitan, iba’t ibang uri at antas ng galit at poot.

Tunay na bago ang kauutusang ito … hindi pa lubos na nasusubukan … hindi pa lubos na napatutunayan.

Mahirap ang magmahal … lalu na sa mga taong naging dahilan ng iyong paghihirap, mga taong naging sanhi ng iyong pagbagsak sa pagtingin ng kapwa. Mahirap ang magpatawad sa taong ni hindi man lamang tumatanggap sa kanilang pagkakamali. Ito ang laman ng lahat ng teleserye sa ating panahon, paksa ng lahat ng balita sa ating mga pahayagan. Ang mga patayan habang lumalapit ang eleksyon … ang mga paghihiganti sa mga kaaway … ang walang saysay na pagpaslang sa mga taong kasalungat natin sa lahat ng larangan ng ating buhay.

Ito ang lumang balita. Ito ang lumang paksa kung saan umiikot ang lahat ng kwentong pang teleserye, o telenobela. Ito ang dahilan kung bakit walang pagkaubos ang intriga, at siyang dahilan din kung bakit hindi mauubos ang paksa sa ating mga telenobela kung saan tayo makakakita ng sampalang walang katapusan, at iyakang walang patumangga.

Ngunit ito ay lumang tugtugin, lumang paksain, at lumang kwento. Nahirati na tayo sa pag-inog ng ganitong uri ng salaysay.

Ito kung bakit tama si Kristong Panginoon. Nagbibigay siya sa atin ng isang bagong kautusan … bago, hindi luma.

Isa sa mga dalang balita na kaakibat ng imahen ng Mesiyas ay ang pagpapanibago … ang pagdadala niya ng ganap na pagbabago. Sa Griyeo, kainos ang ginamit na salita, hindi neos. Ito ay may kinalaman sa isang uri ng pagpapanibagong taos at lubos, hindi lamang pang-ibabaw at panglabas.

Panawagan ito sa ating mga tagasunod ni Kristo sa isang ganap na pagbabago ng pananaw. Kung ay buhay natin ay parang teleserye, tigib ng poot at nagpupuyos na damdamin, nabubuhay tayo sa lumang balita. Kung ang puso natin ay nababalot pa rin ng kagustuhang maghiganti, umiiral pa rin sa atin ang lumang kaayusan. Wala pa tayo sa bagong tipan. Malayo pa tayo sa pagpapanibagong dulot ng Mesiyas, na nagdusa, namatay, at muling nabuhay.

Marami nang poot ang umiiral sa daigdig. Hindi na natin siguro dapat dagdagan pa. Marami nang patayan at siraan sa mundo nating ito. Hindi na tayo dapat makilahok pa. Simulan natin sa mga simpleng paraan. Baguhin natin ang takbo ng inaakalang “normal” ng lipunan. Kung normal ang makipag-gitgitan sa trapiko, baguhin natin ang ating taktika. Huwag tayong padala sa unahan at lamangan. Kung normal sa mundo ang siraan ang kapwa upang tayo ay umangat at umasenso, huwag tayong padala sa agos. Baguhin natin ang ating pamamaraan. Kung ang lahat ay nagbibili ng boto, ibahin natin ang takbo ng ating isip. Gawin natin ang hindi ginagawa ng karamihan. Kung ang lahat ay nandadaya, ibahin din natin ang kilos natin.

Maging bago tayo sa mata ng Panginoon. Tanging ito lamang ang paraan para maisakatupan natin ang kanyang utos: “Isang bagong kautusan ang kaloob ko sa inyo: magmahalan kayo sa isa’t isa, tulad ng pagmamahal ko sa inyo.”