frchito

Archive for the ‘Karaniwang Panahon’ Category

, , , ,

HAMAK O PAYAK, SUBALI’T PINAGPALA

In Karaniwang Panahon, Linggo ng Karaniwang Panahon Taon K, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Isaias, Taon K on Pebrero 6, 2016 at 06:01

Konrad_Witz_–_Petri_fiskafänge

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-5 Linggo ng Karaniwang Panahon Taon K

Pebrero 7, 2016

HAMAK NGA O PAYAK, SUBALI’T PINAGPALA

Isa sa mga katangian ni Isaias ay ang pagiging tapat. Walang ere, ika nga. Walang matayog na ambisyon para sa sarili. Tinanggap niya ang katotohanan tungkol sa sarili. At ang katotohanang ito ay tinanggap niya tulad nang pagtanggap niya sa katotohanan tungkol sa Diyos: matayog, banal, at walang katulad o kapantay sa lupa: “Banal, banal, banal ang Panginoong Diyos ng mga hukbo. Ang kanyang kaningningan ay laganap sa sanlibutan.”

Kung paanong ipinagbunyi niya ang Diyos, ganoon din naman na ipinahayag niya ang kanyang pagiging hamak: “Kawawa ako. Marumi ang aking labi at naninirahan sa piling ng mga taong marurumi rin ang labi.”

Hindi rin nalalayo ang makatotohanang pagkilala ni San Pablo sa kanyang sarili: “Sapagkat ako ang pinakahamak sa mga apostol, ako’y di karapat-dapat tawaging apostol, sapagkat inusig ko ang simbahan ng Diyos.”

Kung tutuusin, ito ang kwento ng bawa’t buhay natin … Tulad ng nakararaming mga Pilipino, tayo ay mga simpleng tao, payak ang pinagmulan, at isinilang nang walang kutsarang pilak sa bibig. Kakaunti sa atin ang may lahing hacendero, ika nga. At kung ihahambing sa Diyos, ay sadyang wala tayong anumang puedeng ipagyabang, liban sa ating mga kasalanan.

Subali’t ang salaysay ng buhay ni Isaias at ni Pablo, bilang propeta at apostol ay siya ring dapat maging takbo ng buhay natin. Tulad nila, hamak man o makasalanan; payak man o walang sinasabi sa buhay, tayo ay pinagkalooban ng biyaya ng Diyos … hinirang at tinawag upang gumanap sa isang tungkuling hindi karapat-dapat para kaninuman.

Ganito magmahal at humirang ang Diyos. Ganito siya magbigay-buhay at magtaguyod ng buhay. Wala siyang itinatangi. Hindi siya nadadala ng kung anumang makataong pamantayan liban sa pag-ibig na walang hangganan. Tinawag niya si Isaias. Hinirang niya si Pablo, na dating taga-usig ng simbahan.

At … higit sa lahat, ay hinirang niya ako at ikaw… walang sinasabi sa buhay … walang anumang hibla ng pagiging dapat at kaaya-aya .. walang kaya, walang pangalan, walang anumang posisyong pinanghahawakan.

Iisa lamang ang utos niya ngayon sa atin: “Pumalaot kayo at ihulog ang lambat upang manghuli.”

Wala siyang sinabing tumaas. Wala siyang binanggit tungkol sa pagkakamal ng salapi o pag-angat sa antas ng lipunan. Ang kanya lamang tagubilin ay ang pumalaot at ihulog ang mga lambat.

Hindi nagbago ang kanyang pangaral. Inaasahan niya pa rin ang mga taong tapat … mga taong tumatanggap sa katotohanan … mga taong tanggap rin ang kung sino o ano sila … mga hamak at payak, subali’t pinagpala!

, , , ,

WALANG BAWAS, WALANG DAGDAG, WALANG KULANG

In Karaniwang Panahon, Taon K, Uncategorized on Enero 22, 2016 at 14:40

Unknown

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-3 Linggo KP_K

WALANG BAWAS, WALANG DAGDAG, WALANG KULANG

Ayon kay Nehemias sa unang pagbasa, tinipon ni Ezra ang lahat: mga lalaki, babae at mga batang may sapat nang gulang” upang sa harapan nila ay basahin ang batas ng Diyos.

Walang iwanan, kumbaga … lahat ay mahalaga, lahat ay may papel, at ang bawa’t isa ay may silbi kung bakit sila tinawag. Para saan? … sa pagbasa ng batas ng Diyos. Angkop na angkop ang tugon natin sa unang pagbasa: “Ang batas ng Diyos ay batas na walang kulang; ito’y utos na ang dulot sa tao ay bagong buhay; yaong kanyang mga batas ay mapagtitiwalaan, nagbibigay ng talino sa pahat ang kaisipan.”

Walang labis, walang kulang. Walang bawas, walang di mahalaga.

Tulad rin ito ang katawan ng tao. Wala ni isang bahagi ang maaring magsabing “ayoko na sumama sa kabuuan.” Wala ni isang bahagi ang puedeng magmalaki at magsarili. Isang kabuuan ang katawan ng tao, at walang hindi kailangan. Ang lahat ay may pananagutan.

Sa bayang sinilangan ng Panginoon, walang masyadong halaga ang Galilea, lalu na ang bayan ng Nazaret. Wala roon ang templo. Wala din doon ang luklukan ng mga may kapangyarihan.

Subali’t para sa Diyos, walang hindi mahalaga. Walang hindi kinakailangan, at walang bahaging walang silbi at panunungkulan. Bumalik pa rin si Jesus sa Galilea, at pumasok sa isang maliit na sinagoga.

Pero dito naganap ang lubhang mahalagang pasinaya sa kanyang misyon. Tumayo siya upang magbasa mula sa aklat ni Propeta Isaias. At bagama’t maliit na grup lamang ang kanyang kaharap, dito nabunyag ang malaking pananagutan at panunugkulan niya sa bayan ng Diyos.

Nabunyag na siya ang sugong magpapagaling sa mga maysakit, magpapalaya sa mga napipiit, magpapagaling sa mga bulag, kaluwagan sa mga nasisiil, at pagpapahayag ng pagliligtas na gagawin ng Panginoon.

Tumayo siya upang magbasa. Subali’t hindi lang nanatili sa pagbabasa. Ibinunyag niyang ang tungkuling itong binasa niya ay natutupad na rin noon, doon, at sa kasalukuyan.

Ito ang mabuting balita para sa atin. Isa lamang akong hamak at di kilalang pari. Hindi ako makapangyarihan. Wala akong pinanghahawakang anumang karangalan. Subali’t may halaga ako sa mata ng Diyos, tulad nang may halaga ang mga Galileo … tulad nang may halaga ang lahat ng nasusulat sa Kasulatan … walang bawas, walang labis, walang kulang.

Mahalaga ang bata, matanda, lalaki o babae – sinuman! Mahalaga ang bawat letra, titik, salita, parirala, pangungusap o linya sa mga Salita ng Diyos. Walang labis, walang kulang.

Mahalaga ang bawat bahagi ng katawan, tulad nang mahalaga ang bawa’t isang kasapi ng kanyang bayan.

Huwag nang tumangis at malungkot. Hindi ka man tanyag, makapangyarihan o mayaman, ay mahalaga ka sa Kaniyang nagsugo sa bugtong nIyang Anak, upang tayo ay mabuhay magpakailanman, magpasawalang hanggan!

Tapos ang usapan!