frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

,

KARUNUNGAN AT TUNAY NA PAGKILALA

In Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Pag-Akyat ng Panginoon sa Langit, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Hunyo 1, 2011 at 11:55

Pag-Akyat sa Langit ng Panginoon(A)
Hunyo 5, 2011

Marami ang marunong sa ating panahon ngayon. Lalung marami ang nagmamarunong. Marami ang nagsasabing sila raw ay katoliko. Nag-aral at nagpakadalubhasa sa mga katoliko raw na mga paaralan, nagkamit ng maraming gantimpala at parangal. Maalam at matalino, marunong at paham … marami ang narating, at ang iba ay nahalal pa sa mga matataas na posisyon sa lipunan at pamahalaan.

Kung karunungan lang ang pag-uusapan, tunay na marami ang maalam.

Kay dami kong naging ka-iskwela at kalaro na masasabing matalino at paham. Mahusay sa lahat ng larangan ng pagsusunog ng kilay … matataas ang lahat ng grado. Noong kami ay mga bata pa, kasabihan nang ang mga ito ay may magandang kinabukasang naghihintay!

Ngunit sa paglawig ng panahon, nagkaroon ng kaibahan ang mahusay lamang sa aral, at ang tunay na magaling. Nagkaroon ng kaibahan ang paham lamang at ang tunay na marunong.

Sa pistang ito ng pag-akyat ng Panginoon sa langit, dito natin makikita ang kahulugan ng karunungang tunay ayon sa kagustuhan ng Diyos. At ang karunungang ito ay may kinalaman sa katotohanang ang buhay ng tao ay hindi lamang para rito sa lupang ibabaw at para ngayon.

May kinalaman ito sa panawagang ipinagkaloob sa atin ng Diyos sa kanyang pagkakatawang-tao. Ito ang binabanggit ni San Pablo sa liham niya sa mga taga Efeso – ang pangangailangang mabatid natin ang pag-asang kaakibat ng kanyang “pagkatawag sa atin.”

Nakalulungkot na dumarami ang mga “cafeteria catholics” na namimili ng kung ano ang gustong paniwalaan. Katoliko daw sila, ngunit sinisiphayo ang mahahalagang pangaral ng Simbahan na hindi akma sa kanilang “kaalaman.” Nakalimutan nila na ang buhay ng tao ay hindi lamang para sa mundong ito, at lalung hindi lamang para sa progreso ng bansa, na walang pakundangan sa kalooban ng Diyos.

Maraming mga pagsasaliksik ayon sa agham na magkakasalungat. Maraming mga pag-aaral ang hindi nagtutugma. Maraming sala-salabat ng mga datos ang nagtuturo sa gawaing ito. Kung kaalaman lamang ang paiiralin, hindi malayong maging tama ang mali, at ang mali ay gawing tama. Madali makakita ng pagbabatayan. Madali makakita ng anumang maaring sumoporta kahit sa palsong mga pananaw. Kaalaman lamang ang kailangan.

Nguni’t ang pagiging tao natin, na nakatuon, hindi lamang sa mundong ibabaw, ay hindi lamang nababatay sa kung ano ang sinasabi ng mga pagsasaliksik. Mayroong higit na batayang dapat tayong pansinin at paka-ingatan.

Ito ang ipinahihiwatig ng kapistahan natin sa araw na ito – ang pag-akyat ng Panginoon sa langit. Naging tao siya tulad natin. Nagpakasakit. Namatay at muling nabuhay. Nguni’t tulad nga ng sinabi ni San Agustin, naging tao siya, upang ang tao ay maging tulad ng Diyos, maging katulad niya. Ang kanyang pag-akyat sa langit ay isang pahimakas ng luwalhating naghihintay sa atin, kapiling ng Ama sa langit.

Kung ganito ang hantungan natin, malinaw na ang batayan ng pamumuhay natin ay nasa itaas, nasa larangan ng buhay pang espiritwal, pang-kaluluwa, at malinaw rin na ang mga pagpapahalagang dapat natin sundan at pagyamanin, ay hindi lamang ang pang-ngayon at pang-dito sa lupang ibabaw.

Kailangan natin tumingala sa langit. At kailangan natin matapos tumingala sa langit, na bumalik sa lupa, sa buhay natin pang-araw-araw, upang ihatid ang magandang balitang naghihintay sa atin – ang buhay na walang hanggan, kasama ang Diyos.

Malaking problema ang kahirapan. Ngunit’ mas malaking problema ang mawalan ng pagpapahalagang maghahatid sa atin sa buhay na walang hanggan. Malaking problema ang kawalang kaalaman, ngunit lalung malaking problema ang mawalan ng tunay na karunungan. At ayon sa Biblia, ang tunay na karunungan ay nagmumula sa banal na pagkatakot sa Diyos – ang pagkilala sa Kaniya, ang pamumuhay, ayon sa kanyang balak at disenyo para sa tao. Nawa’y magkatotoo sa buhay natin ang panalangin ni San Pablo: “Nawa’y liwanagan ng Diyos ang inyong mga isip upang malaman ninyo ang ating inaasahan sa kanyang pagkatawag sa atin.”

, , , , ,

IBUBUKAS, IBABANGON, IBABALIK!

In Homily in Tagalog, Kwaresma, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Abril 9, 2011 at 08:28

Ikalimang Linggo ng Kwaresma(A)
Abril 10, 2011

Mga Pagbasa: Ex 37:12-14 / Roma 8:8-11 / Juan 11:3-7.17.20-27.33-45

Pangako at pag-asa, paghamon, at pagkalinga ang ilang saloobing lumulutang sa mga pagbasa sa araw na ito.

Pangako … Ito ang bukambibig ni Ezekiel, ang propeta nang ang bayang hinirang ng Diyos ay napatapon sa lupaing banyaga. Malinaw ang kanyang pahatid mula sa Diyos: ibubukas muli aniya ang kanilang mga puntod, muli silang ibabangon, at, matapos hingahan ng panibagong espiritu mula sa Diyos, ay ibabalik sa kanilang naglahong lupain!

Sino ang hindi maaantig ang puso sa ganitong pangako? Sinong matigas ang puso’t kalooban na hindi matitinag sa pagkaka-upo sa ganitong mga pananalita? Sinong sobra ang tiwala sa sarili ang hindi na aasa at maghihintay sa katuparan ng ganitong pangako?

Ewan ko sa inyo, pero ako ay isa sa mga naghihintay, umaasa, nag-aasam!

Sobra na ang pagkabaon natin hindi lang sa materyal na kamatayan, kundi pati sa kultural at espiritwal na kamatayan. Labis-labis na ang susun-suson, sunod-sunod, at patong-patong na mga paghamak sa ating pananampalataya at sa kaukulang kalinangan na hatid ng pananampalatayang ito.

Maraming taon na ang nakaraan nang binigyang-pansin ni Beato Juan Pablo II ang kalalagayang ito ng sangkatauhan – ang paglaganap ng kultura ng kamatayan. Dama natin ito sa maraming giyerang nagaganap sa maraming lugar sa daigdig. Dama rin natin ito sa mga tikisang pagpatay ng mga kababayan ng mga pinunong nahirati sa kapangyarihan nang maraming dekada at ayaw nang bumaba sa posisyon. Kita rin natin ito sa mga tuluyang pagpapatayan ng mga magkatunggali sa politiko sa Pilipinas, lalu na sa Mindanao. Kita natin ito sa pagpapahalaga sa pera, at sa kita, kaysa sa pagpapahalaga sa dangal pati ng mga batang paslit na wala pang kamalay-malay. Dama natin ito sa mga palabas sa TV na nanlilibag sa mga bungal, matatanda, mahirap, at bobo, kumita lamang ng ilang libong piso sa isang taong walang sinusundang anumang hanay ng pagpapahalaga liban sa pera o sa tubo o kita.

Damang dama rin natin ito sa walang pakundangang pagsusulong ng isang kulturang pinaghihiwalay ang gawang pagtatalik mag-asawa sa tunay na layunin nito ayon sa turo ng Biblia at ng Simbahan. Kita natin ito sa kahandaang tunawin ang bata sa sinapupunan dahil sa kagustuhang makamit ang isang kalidad ng buhay na makatao diumano.

Damang-dama natin ito sa lahat ng mga saloobing ang pangunahing layunin ay bawasan ang mga tao sa mundo, at pigilan ang pagdami ng tao. Sa kanilang baluktot na pag-iisip, ang kahirapan diumano ay dahil sa sobrang dami ng tao sa mundo. Ngunit wala silang sinasabi tungkol sa tunay na dahilan ng kahirapan – ang malawakang korupsyon, ang pagkamakasarili, at kawalang kakayahang magbahagi sa iba ng yaman ng mundong kinakamal lamang ng kaunting pamilya sa Pilipinas at sa buong mundo.

Nguni’t ano ba ang paghamon at panawagan sa atin sa araw na ito.

Tunghayan natin ang ebanghelyo … ang pagbubuhay kay Lazaro. Malinaw ang tinutumbok ng lahat ng ito at simple lamang … Ang Diyos ay Diyos ng buhay. Ang Diyos ay nagtataguyod ng buhay. Ang Diyos ay nananawagan para sa buhay na higit sa buhay na makamundo.

Sa madaling salita, may isang hanay na pagpapahalaga na bumabagtas sa makamundong hanay ng pagpapahalaga. Mayroong aniyang higit na mahalaga kaysa sa kalidad ng buhay materyal, at ang higit na mahalagang ito ay ang buhay espiritwal, ang buhay na higit pa sa kamatayang makamundo, ang buhay na walang hanggan.

Ito ang sinasaad ni Pablo sa ikalawang pagbasa. Tagubilin niya na lisanin natin ang buhay ng laman, upang makamit ang buhay ng Espiritu.

Mayroong higit pa sa kalidad ng buhay sa mundong ito. Ito ang pinanghahawakang mahalagang hanay ng pagpapahalaga ng Simbahan. Kapag sumang-ayon ang simbahan sa baluktot na pag-iisip ng mundo, wala nang magtataguyod ng buhay, at maraming iba pang mas masahol pang bagay ang susunod sa paglapastangan sa buhay na inosente. Pera na lamang at lujo ng tao, ang pansariling mga panuntunan na lamang ang masusunod.

Isa sa mga nagtapos sa unibersidad kamakailan sa Maynila ay isang babaeng dapat sana ay hindi nabuhay. Siya ang nagkamit ng magna cum laude sa grupo ng nagtapos. Payo noon ng mga duktor na tunawin na lamang siya sapagka’t malamang na siya ay hindi magiging normal. Nagdasal ang mga magulang niya. Nagmuni-muni, at nagdesisyon sa panig ng turo ng Diyos. Ang lahat ng nakikinig sa kanyang talumpati ay tigmak ang mukha sa luha habang siya ay nagsasalita. Tulad rin ito ng kwento ni Tim Tebow, isang tanyag na atleta sa America. Nang ipinaglilihi siya ng kanyang ina sa Pilipinas, payo rin ng duktor na siya ay wag nang payagang mabuhay. Hindi sumunod ang kanyang Ina na may takot sa Diyos. At alam natin ngayon kung ano ang narating ng dalawang ito.

Ang Diyos ay Diyos ng buhay. At hindi lamang buhay rito at ang kalidad nito ang kanyang pakay. “Ako ang muling pagkabuhay at ang buhay.”

Ang pangako ng mga nagsusulong ng reproductive health bill ay ito lamang …kalidad diumano ng buhay. Kaninong buhay? Kaninong kalidad? At sino ang mananagana rito?

Sa ganang akin, ito na lamang ang aking panghahawakan at paniniwalaan – ang pangako ng Diyos ng buhay. Ibubukas niya balang araw ang lahat ng puntod ng mga nangamatay. Ibabangon niyang muli ang mga nangamatay, at higit sa lahat, ibabalik Niya tayo sa tunan nating bayan, ang langit kung saan wala nang luha, walang nang paghihirap, wala nang pasakit, at wala nang kamatayan!