frchito

Posts Tagged ‘Banal na Krus’

PAG-AHON SA TAMANG PANAHON!

In Catholic Homily, Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Kwaresma, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo on Marso 24, 2009 at 21:36

st-philip-the-apostle

Ika-5 Linggo ng Kwaresma(B)
Marso 29, 2009

Mga Pagbasa: Jer 31:31-34 / Hebreo 5:7-9 / Jn 12:20-33

PAG-AHON SA TAMANG PANAHON

Noong isang Linggo ay Laetare Sunday kung tawagin sa Latin at Ingles. Ibig sabihin nito ay Linggong nakatakda upang magsaya. Sa kalagitnaan ng kwaresma, ay ipinagunita sa atin ng Simbahan ang napapanahong paggunita sa wakas at hantungan ng lahat ng ating pagpupunyagi at paghihirap. Kaya’t ang paalaala sa atin ay “magalak … ang kaligtasan ay malapit nang dumating.”

Ang kagalakang inaasam ay naganap sa kasaysayan noong isang Linggo sa pagdating ni Ciro na nagpalaya sa ipinatapong mga Israelita sa Babilonia. Ang mithiin ay nakamit. Pinalaya sila at binigyang-kalayaan upang sumamba muli sa templo ni Solomon sa Jerusalem, upang mangasi-uwi at magbalik-bayan sa lupang ipinangako sa kanila ng Diyos.

Naganap ang lahat sa takda at wastong panahon.

Sa mga lumaking katulad ko sa probinsya at may karanasan pa sa pamimitas ng mga bungang-kahoy, malaki ang kaibahan sa prutas na tinatawag na hinog sa puno at hinog sa pilit. Ang hinog sa puno ay nagdaan sa wastong pagbilang ng araw upang mahinog nang tama. Ang hinog sa pilit ay nagdaan sa init ng kalburo upang mapadali ang pagkahinog. Iba ang lasa ng hinog sa tamang panahon. Iba ang lasa ng hinog na wala sa panahon. Huwag na ninyo tanungin kung ano ang kaibahan!

Sa mga bihasa sa pagpuputol ng kawayan, mayroon rin tayong tinatawag na taga sa panahon. Ang taga sa panahon ay hindi bukbukin, matibay, at malakas sa anumang pagsubok. Matatag ang kawayang taga sa panahon sa pagpabago-bago ng takbo ng klima, at sa anumang iba pang pagsubok sa katibayan ng kawayan.

Ang taga sa panahon ay naghintay sa tamang panahon … sa kinakailangang pagdaan ng mga buwan, linggo, at mga araw ayon sa batas ng kalikasan. Ang taga sa panahon ay isang sagisag ng tamang paghihintay, ng wastong pagsisikhay bago mag-ani, bago makinabang, at bago magbunga ang lahat ng pinagpagalan.

Isa sa katangiang gusto ko sa mga magsasaka ay ito … Hindi sila katulad ng mga kabataan ngayong hindi na makahintay. Ang posmodernong tao ngayon ay wala nang kakayahang maghintay. Lahat halos ay “instant.” Andyan ang instant noodles, ang instant coffee, instant copies, instant pictures, instant puto at instant bibingka. Ang lahat ay nakalagay sa karton na pagkabukas ay tubig at init na lamang ang kailangang ilapat para magkaroon ng puto, bibingka, o anu pa man. Wala nang makahintay sa pagdidikdik ng pansahog sa lutuin. Ang lahat ay nakukuha sa sobre … tulad ng Knorr, Maggi at marami pang mga “instant food mix” na ginagamit sa pagluluto. Pati kare-kare ngayon ay daya na. Sampu ng adobo na nagagawa sa pamamagitan ng adobo mix, o ginisa mix at iba pa.

Hirap tayong maghintay. Hirap tayo ngayon umunawa na may akma at wastong panahon para sa lahat. Noong araw ang sinaing na tulingan ay magdamag na nakasalang sa palayok at kalan. Ang bulalo ay magdamagan ding hinihintay, at alam ng lahat na ang pilitin ang pagkaluto ay hindi puede. Wala sa panahon ang lasa ng sabaw. Wala sa panahon ang lambot ng karne. At walang silbi ang pilitin ito at madaliin.

Nagsimula ang mga pagbasa natin sa isang pahimakas sa tamang panahon …. “Darating ang mga araw na gagawa ako ng isang bagong kasunduan sa pagitan ng bahay ni Israel at bahay ni Judah.” Darating ang panahon … at ang bunga ng tamang panahong ito ay walang iba kundi ang pangarap ng bayang Israel: “Ang lahat mula sa silangan hanggang sa kanluran ay makakakilala sa akin, wika ng Panginoon, sapagka’t patatawarin ko ang kanilang masasamang gawa at hindi na nila gugunitain ang kanilang kasalanan.”

Darating ang panahon …

Subali’t ang pagdating ng panahon, tulad ng awit ni Aiza Seguera, na kinatha ni Moi Ortiz, ay nababalot sa paghihintay nang may kaakibat na pag-asa. Sa bawa’t pagdating ng panahon ay may kaakibat na pag-aasam, paghihintay, at diwa ng pag-asa. Maging si Kristong Panginoon ay nagpamalas ng ganitong pag-asa: “Bagama’t Siya ay Anak, natuto siyang sumunod sa daan ng paghihirap; at nang maganap ay naging bukal siya ng walang hanggang buhay para sa lahat ng sumusunod sa Kanya.” (Ika-2 pagbasa).

Darating ang panahon …

Subali’t ito ba ay isang paghihintay sa kawalan? Ito ba ay isang pagnanasang walang kahihinatnan?

Ang tugon ng ebanghelyo ay malayo sa paghihintay sa kawalan. Itong paghihintay na aktibo na binabanggit natin ayon sa diwa ng pag-asa, ay isang paghihintay na mapaghanap … isang pagnanasang may handang gawin upang makita ang hinahanap. Ito ay isang pag-aasam na may handang pambayad upang matupad ang inaasam. Sa ebanghelyo natin, isang grupo ng mga Griego ang nagtungo kay Felipe at nagwika: “Gusto naming makita si Jesus.” Kagya’t sinabi ni Felipe kay Andres. At silang dalawa ay nagwika kay Jesus. At si Jesus naman ay tumugon ng isang sagot na parang walang kinalaman sa hiling ng mga Griego.

Walang kinalaman? Hindi, bagkus kabaligtaran nito. Ang sagot ni Jesus ay ang buod ng kanilang hanap … ang bunga ng kanilang pangarap, at inaasam-asam: “Dumating na ang oras kung kailan ang Anak ng Tao ay luluwalhatiin.”

Dumating na ang panahon. Ito na ang takdang panahon. Ito na ang tamang sandali. Oras na. Panahon na. Ngayon na. …

Kung hindi ngayon, kailan pa? Kung hindi dito, saan pa? Ito ang larangan ng kaligtasan natin. Ito ang daigdig na pinagbayaran ng buwis ng Panginoon at tinubos para sa kaligtasan ng lahat. Kung hindi natin pupuksain ang katiwalian, kailan pa? Kung hindi natin pagpupunyagian ang kasalanan dito, saan pa? Kung hindi natin pagsisikapan na mapabuti at mapanuto ang Pilipinas, kailan pa? At para saan pa? Para kanino pa, kung hindi tayo ngayon magbabanat ng buto sa pag-alsa laban sa lahat ng uri ng kasalanan?

Taga na tayo sa panahon. Hindi tayo mga hinog sa pilit. Dumating na ang takdang oras. At sumapit na ang sandali ng ating kaligtasan. “Ngayon na ang oras kung kailan ang hustisya ay bumaba sa daigdig; sa sandaling ito ang pinuno ng daigdig ay itataboy na. At sa sandaling ako ay maiangat sa mundong ito, ay hahanguin ko ang lahat sa aking sarili.”

Panahon na … oras na! Dito, doon, saanman … AHON NA, PANAHON NA!

KAHANGALAN, KARANGALAN, KALIGTASAN!

In Homily in Tagalog, Pagninilay sa Ebanghelyo, Sunday Reflections on Setyembre 13, 2008 at 11:29

Kapistahan ng Pagtatanghal sa Banal na Krus

Septiembre 14, 2008

N.B. Humihingi ako ng paunmanhin kung medyo nahuli ang panulat na ito. Pagkagaling ko sa Guam, nagtungo naman ako sa Cebu at tila ang mga dapat gawing trabaho ay hindi kumakaunti bagkus dumadami at nadadagdagan.

Nasa Krus ang Kaligtasan, Nasa Krus ang Pag-Asa, Nasa Krus ang Tagumpay

Nasa Krus ang Kaligtasan, Nasa Krus ang Pag-Asa, Nasa Krus ang Tagumpay

Mga Pagbasa: Bilang 21: 4b-9 / Filipos 2: 6-11 / Juan 3:13-17

KAHANGALAN O KARANGALAN?

Ang unang pagbasa ay nagbubunsod sa isang damdaming hindi kaila sa atin lahat – ang damdamin ng pagtatanong, pagtatampo, o paninisi. Narinig natin kung paano tumangis ang mga Israelita kay Moises: “Bakit mo pa kami inilabas a Egipto? Dito ay walang tubig at kami ay sawang-sawa na sa pagkain.” Ito ay karanasang bumabalot sa ating buhay tuwina. Marami tayong tanong. Marami rin tayong reklamo. Marami tayong hindi naiintindihan sa mga nagaganap sa ating buhay.

Sa harap ng ganitong paninisi, ang tugon ng Diyos ay isang tila isang kahangalan. Sinabi niya kay Moises na magtayo ng isang tikin kung saan ang larawan ng isang ahas ay matatanghal. Sino mang matuklaw ng ahas sa ilang ay kagya’t makatatanggap ng kagalingan kung titingala lamang sa tikin na ito.

Ang larawan ng tikin na tinitingala ng mga Israelita ay naganap sa Bagong Tipan – ang pagkabayubay ni Kristo sa tikin ng Krus, kung saan naganap ang pagbabayad na ganap sa ating pagkagupiling sa kasalanan.

Isang kahangalan ang matalo sa anumang panukala. Tayong mga tao na sanay at bihasa sa pakikipagsapalaran ay nakababatid nito. Ayaw natin ang matalo. Ayaw natin ang maturingang tapakan o tuntungan ng ibang tao. Ayaw natin ang ituring na walang silbi, walang nagawa at walang napagtagumpayan.

Tayong lahat ay natuklaw ng ahas ng pagkainggit, ng pag-iimbot, at ng mga naising higit sa ating kalagayan at kakayahan. Natuklaw tayong lahat at nakamandagan ng pagyayabang, pagkamakasarili, kadayaan, at katakawan. Walang iniwan ang ating kalagayan sa mga Israelitang tuwang-tuwa noong una sa pagtakas sa Egipto. Nguni’t noong natambad na sa kanilang paningin ang katotohanan, nagambala sila at naguluhan. Minatamis pa nilang bumalik sa pagkaalipin kaysa sa magpakasasa sa pagkaing walang lasa at walang sarap sa isang lugar na tuyot na tuyot sa kawalan ng sariwang tubi – sa ilang!

Ang kamandag na aking binabanggit ay walang iba kundi ang kamandag ng kasalanan. Dito tayong lahat nasadlak. Dito tayong lahat nanlilimahid – sa kapalaluan, kayabangan, pagkamakasarili, at katakawan. Hindi ba’t ito ang unti-unting lumilitaw na katotohanan sa ating lipunan? … mga hukom na nabibili at nababayaran? … mga senador na sa kagustuhang maging presidente ay handang manlinlang upang madoble ang biglang kita sa mga proyektong daan at iba pa? Hindi ba’t ito ang dahilan kung bakit sa kabila ng lahat ng trahedya sa ating bayan, ay handa pa rin tayong ipagbenta ang bayan sa mga tampalasang mga minero at mangangalakal, na siyang sisipsip sa dugo ng mga mahihirap at mga mangmang?

Lahat tayo ay nasa kapangyarihan ng kamandag ng kasalanan. Lahat tayo ay nagupiling sa karumihan ng budhi na siyang maituturing na kamatayan ng kaluluwa.

Sa araw na ito, isang tila baga kahangalan ang gamut sa kamandag na ito – ang pagkapako ni Kristo sa Krus!

Isang kahangalan sapagka’t ang kalakaran ng mundo ay ang daan ng kayamanan at kapangyarihan. Isang kahangalan sapagka’t ang gusto ng daigdig ay makisama at makisakay sa takbo ng lipunan, kung saan ang matitipuno, matatapang at makapangyarihan ang siyang tinitingala at pinapanginoon ng balana.

Sa araw na ito, titingala tayo sa larawan ng karupukan, kahinaan, at kawalang kakayahan. Subali’t hindi ito ang huling kabanata ng storyang ito. Ang huling hirit ay wala sa kamatayan sa krus, bagkus makikita sa pagtingala at pagkakita sa higit pa sa kamatayan sa krus … ang kanyang muling pagkabuhay!

Ang kahangalan sa krus na ito ay siyang ngayon ay ating tinitingalang karangalan. Ito ang dakilang pagtatanghal ng sagisag at daan ng ating kadakilaan ayon sa balak ng Diyos. Ang krus ay tila isang malaking kahangalan. Nguni’t ito ngayon ang ating tinitingala matapos makamandagan tayo ng kasalanang mana. Ito ngayon ang ating tinitingala sapagka’t ito ang simulain at pangako ng tagumpay ng Diyos, ni Kristo, at ng lahat ng sumusunod sa kanya.

Ito ang karangalan na naghihintay din sa atin. Subali’t kailangan natin munang tumingala at kumilala sa kanyang nabayubay sa krus. Kailangan natin na bumagtas sa kamandag na itong nananalaytay sa dugo nating mga anak ni Eba, sa lupang bayang kahapis-hapis na ito. Kailangan natin tumingala sa langit na tunay nating bayan. Kailangan natin ang sumunod sa daang pataas patungo sa bundok ng kalbaryo, kung saan ang kahangalan ay napalitan ng karangalan, kung saan ang luha ay nakublihan magpakailanman ng tagumpay na walang hanggan at walang maliw.

O Jesus na napako sa Krus na banal, maawa ka aming bayan!